Van hondenpoep naar mooie stoep. Realengracht omgedoopt tot ‘Boulevard van Kleurrijke Tuinen’

De Realengracht was al aardig groen, maar op zaterdag 12 september 2020 hebben buurtbewoners de helft van de straat in één dag omgetoverd tot een waar paradijs onder de naam ‘Boulevard van Kleurrijke Tuinen’. In dat laatste stuk tussen de Vierwindendwarsstraat en de Taandwarsstraat hebben zij rond zes bomen een bloemen- en plantenperk aangelegd. Het ontwerp is van Intratuin, de financiering van de gemeente.

Initiatiefnemer van het project is Karel Braun. Karel (80) is al ‘een tijdje’ gepensioneerd na een werkend leven als creative director van een eigen reclamebureau, maar zit bepaald niet stil. Tijdens zijn verblijven in Italië schrijft hij scripts en regisseert hij toneelstukken die hij dan met andere overwinteraars uitvoert. Hier in zijn woonstraat heeft hij het vergroeningsproject van de Realengracht opgepakt. Lees verder

Maar met de moestuin gaat het goed

Na een jaar lang de woning verduurzamen ben ik al een tijdje op zoek naar een nieuwe weg. Die heb ik nog niet gevonden. Daarom blog ik ook niet meer. Even dacht ik nog te gaan schrijven over alles wat ik tijdens het verbouwen allemaal meemaakte. Want zo gemakkelijk blijkt het niet te zijn, een oude woning verduurzamen.

Waarom een oude woning verduurzamen zo gemakkelijk niet is
Zo liep ik tegen een rattenplaag aan en overwoog ik de Amsterdamse rattenvangers die wekelijks langskwamen in beeld te brengen. Ik dacht te gaan schrijven over alle stappen die je kunt nemen als je tegen een ondergrondse lekkage aanloopt en niet direct weet waar die vandaan komt. Ik had me voorgenomen om verhalen te maken over alle experts die het lek niet konden vinden, over de riolering die uiteindelijk helemaal vernieuwd moest worden, over het harde bestaan van loodgieters, over de krochten van de kruipruimte, en over het eindelijk bereiken van het oorspronkelijke doel: De Vloerisolatie.

Niets van dat alles helaas. Tijdens de verbouwing was het te hard werken om te schrijven, nu geniet ik liever van het resultaat. En zoek ik een nieuw pad.

Met de moestuin gaat het ondertussen goed. Die nieuwe afslag zal ik dus ook wel vinden. Tot die tijd, geen woorden maar beelden.20170602_085441

20170601_195954

20170608_195536

Wat staat dit jaar in de moestuin: van alles. Tijm, munt, oregano, salie, bieslook, knoflook, rucola, bieten, aardbeien, druiven, bessen, courgette en tuinbonen om wat te noemen.

De hoge planten op de voorgrond zijn artisjokken. Op een gegeven moment komt er een zwarte luis in. Die krijg je weg door er de tuinslang met een harde straal op te zetten.

Links op de hoek staat een olijf. Verder probeer ik het weer met tomaten. Tomaten mislukken bijna altijd buiten de kas, maar ik blijf het hardnekkig proberen. De tuinerwten kan ik bijna oogsten.

Bijzonder trots ben ik op de mierikswortel. Wie heeft er nu mierik in de tuin. Dit jaar heb ik ze wel uitgegraven omdat ik anders bang ben dat ze met hun wortels de hele tuin gaan overnemen. Maar in de pot doen ze het niet zo goed, dus mogen ze misschien toch weer terug de aarde in.

20170608_213415

20170602_085210

20170608_213208

20170602_085237

 

Comeback van de donkere stalkers

Denk je: gelukkig, van die kakkerlakken ben ik verlost in Nederland, krijg je nieuwe donkere achtervolgers. Niet weg te slaan! Wat doen die eksters en reigers eigenlijk in mijn tuin? Hebben ze niets beters te doen dan schreeuwen en als kamikazes laag overvliegen? Moeten zij ze niet opeten of zo? Of hebben die beesten geen natuurlijke vijanden soms? Wat ik ook doe, ze komen telkens weer met de hele extended family terug! En eten al mijn frisse, jonge, telkens maar weer opnieuw gezaaide, schattige, lieve groentetjes op!

Nu ben ik niet de enige met Dit Probleem. Lees verder

Stoppen met roken, een makkie

Wat moest ik vanochtend weer lachen om Marcel van Roosmalen die in zijn column vertelt over zijn traumatische ervaring met stoppen-met-roken-consulente-Lies. Marcel houdt van roken, zoals hij regelmatig in zijn columns laat weten. Ik hield ook van roken. Ontzettend veel zelfs, negentien jaar lang. Nooit had ik gedacht dat ik zou stoppen. Het gebeurde toch. Eigenlijk best onverwacht en inmiddels tien jaar geleden. En ik rook nog steeds niet. Lees verder

Zzp’en en niet betaald krijgen

Zucht. Ben je net lekker bezig en denk je dat zzp’en gaat lukken, dan blijven opeens de betalingen van je grootste opdrachtgever uit.

Je stuurt eens een paar mailtjes, dan een officiële betalingsherinnering en je probeert je opdrachtgever telefonisch aan de lijn te krijgen. Uiteindelijk lukt dat en het antwoord dat je al vreesde, volgt: we hebben geen geld meer. We wachten zelf op een betaling. Volgende week waarschijnlijk. En dan gaan meteen alle betalingen uit. Nog even volhouden alsjeblieft. Lees verder

10 graden: tijd voor de moestuin?

Het is u misschien wel opgevallen: Mijn tuin – Mi kunuku produceert de laatste tijd niet zo veel. Of dat nu komt door een gebrek aan tropische zon of door een overweldigende hoeveelheid zzp-opdrachten voor ‘Proef Amsterdam’ is niet geheel duidelijk. Aanstaande zondag belooft het echter 10 graden en flink zonnig te worden. De lente in aantocht. Tijd om de moestuin weer eens op te pakken?

De basis
Toch niet echt. Er zou zomaar alsnog een vrieskoutje voorbij komen die uw pas gesnoeide plantjes zou molesteren. Dat zouden wij niet op ons geweten willen hebben. Daarom gaan wij eerst aan de slag met de basis. Een beetje opruimen: de plantenkas uit elkaar schroeven, het mos tussen het gras uitharken, facturen in mappen, activa en passiva netjes in rijtjes en een cursus belastingaangifte. Ja, bij Mijn Tuin – Mi kunuku willen wij altijd alles zelf doen. Een veelgemaakte fout bij beginnende ondernemers. Maar ja, wij zijn nu eenmaal eigenwijs.

Hutje bouwen
Verder is het een goede tijd om een hutje te timmeren voor de kinderen in de straat. Ook dat wilden wij zelf doen, maar na enkele uren stoeien met pallets en handmatige schroevendraaier kwam de hulp van buurman Roel en zijn schroefboormachien toch goed van pas. Nu nog wat shingles op het dak en een likje verf en laat dan de lente maar komen!

DSC_0234klein

Green Monday

Vandaag op Blue Monday, volgens psycholoog Cliff Arnall de meest deprimerende dag van het jaar, ga ik voor groen. Groen voor meer bomen en planten in de stad. Groen voor een weelderige moestuin. Groen voor ‘ja het kan’. En groen voor een groen Amsterdam in de vorm van Groen Links. Want Groen Links wil nog steeds de scooters van het fietspad af hebben, een goede zaak. Onlangs werd ik door zo’n zogenaamde snorfiets geramd. Lees verder

U wint twee vliegtickets….ja, ja!

“Gefeliciteerd, u wint twee vliegtickets!” kwam er begin oktober binnen op mijn e-mail. Afzender NRC Media. Goh, is dit echt? Ja, het was echt. Dat was nog eens goed nieuws. Ik zag het al helemaal voor mij: mijn redactie-opdracht Italiaanse nachten  verder uitvoeren vanaf mijn balkon aan het San Marcoplein van Venetië.

Foei NRC
Wel viel de laatste regel op: “PS Belangrijk: houd rekening met de eigen bijdrage, minimaal 8 weken vooraf te boeken, de reisperiode tot en met 31 december 2013 (uiterste vertrekdatum 27 december) en minimaal 4 nachten verblijf.” Omdat ik sinds mijn avontuurtje met ActeerVacaturen opeens gek ben op het lezen van kleine lettertjes, dook ik ook maar in die van deze ‘winactie’. Aha, Zoon kon niet mee en er kwamen zoveel kosten bij dat ik snel tot een conclusie kwam: deze tickets ga ik weggeven. Ik kon ze echter aan de straatstenen niet kwijt, dus besloot ik NRC te vragen of ze in plaats van deze ‘prachtprijs’ niet een boekenbon of iets dergelijks voor mij hadden. Geen reactie. Niet van de salesafdeling, niet van de redactie, niet van het boekingskantoor. Toch jammer. HP De tijd vond het ook niet zo sportief (Lees artikel van 8 oktober 2013: Durf te geven).

Dank Westerpost
Gelukkig won ik in de maand oktober ook een andere prijs, namelijk met een stukje voor de Westerpost in het kader van de Opa en Oma prijsvraag‏. En gisteren viel een prachtige cadeaubon op de mat om Zoon blij te maken bij de speelgoedwinkel. Wanneer Zoon uitgekleuterd is, schrijft hij het stukje maar zelf, maar voor nu even een publicatie van zijn moeder:

Tuin Caroline 1

Oma en de grote bruine slak

Mijn oma woont in een tuinhuisje. Niet altijd, maar wel wanneer het niet meer zo koud is. Dan ga ik bij haar op bezoek. En soms mag ik zelfs blijven slapen.

Met oma heb ik altijd grote lol en beleef ik vele avonturen. Het liefst ga ik met haar vechten met de kussens. Maar daar heeft oma niet altijd zin in. Dat geeft niet hoor, want dan ga ik gewoon in oma’s tuin spelen. Het is een hele mooie tuin. Er zijn veel bloemen en spannende plekjes waar je je kunt verstoppen of lekker wegdromen. Bijvoorbeeld achter de grote dennenboom, aan de achterkant bij de sloot of bij het schuurtje. Ook ga ik wel eens naar het grindpad dat vlak voor het huisje loopt om met steentjes te gooien. Of we gaan hoelahoepen of met de bal spelen. Je hoort het al: bij oma verveel ik mij nooit.

Maar op een dag toen ik bij oma was, gebeurde er iets heel bijzonders. Er waren allemaal slakken bij oma in de tuin. De meeste hadden niet eens een huisje. Ik vond die slakken wel een beetje eng. En een keer was ik per ongeluk op een gaan staan. Dat voelde heel raar, want ik was op blote voeten. En niet alleen op mijn blote voeten: van oma hoefde ik ook geen luier aan. Ik mocht helemaal in mijn blootje. Maar dan moest ik wel aan oma beloven, dat ik haar zou zeggen wanneer ik naar de wc moest gaan.

Dat ging niet helemaal goed, want o wat was het fijn in de tuin. Het was heel mooi weer. De zon scheen en het was zo warm, dat oma het zwembadje had buiten gedaan. Daar ging ik natuurlijk lekker in springen en daarna ging ik in het zonnetje op het tuinpaadje spelen om op te drogen. En toen gebeurde er iets heel raars. Ik was namelijk helemaal vergeten dat ik geen luier meer aan had. En opeens zag ik het! Toen ben ik heel hard naar oma toegerend en heb ik geroepen: “Oma, kom kijken! Er is een hele grote bruine slak!” Ik heb veel avonturen met mijn oma beleefd, maar ik heb oma nog nooit zo hard horen lachen.

Dolce Italia

Lange zwarte rokken tot ver over de knie. Stijf gestreken witte blouses met lange mouwen. Een blauw-wit sjaaltje met semi-abstract en vooral ondefinieerbaar motief om de hals. Straaltjes zweet over onze voorhoofden. En een fronsende Italiaan met zwartgrijze lokken tegenover ons. “Dus jullie komen van de hotelschool in Nederland.” Heel opgewekt klinkt hij niet. “En jij spreekt Italiaans?” Hij wijst sombertjes naar mij. Voor ik iets kan terugzeggen, duwt hij een notitieboekje in mijn handen. “Ga jij dan maar de bestellingen opnemen.”

“Maar spreek Italiaans!”, sommeert menige klant mij. “Waar blijft het eten!”, klinkt het ergens anders vandaan. Als we eindelijk om een uur of een ’s nachts het restaurant kunnen vegen, mogen we van geluk spreken. In het ergste geval blijven de twintig leden van het animatieteam nog even zitten tijdens de uren die we niet eens meer betaald krijgen. Valerio, de restaurantmanager, doet er vaak nog een schepje bovenop. Hij komt dan toekijken hoe ik veeg en zegt: “jij kunt niet vegen”. Dubbel vernederend als je nagaat dat scopare in het Italiaans nog een andere betekenis heeft.

Afgepeigerd stort ik neer op het stapelbed dat ik met Olita deel. Olita is van de preutse soort: onderbroek en beha gaan nooit en te nimmer voor mijn ogen uit. Altijd een keurig pyjamaatje er overheen. Een paar kamers verderop slaapt Sandra, Olita’s tegenpool. Ga je mee stappen? Vraag ze mij iedere avond? Dat genereuze aanbod sla ik meestal af, want met Sandra uitgaan, betekent om drie uur thuiskomen. Op zijn vroegst. Om zes uur ’s ochtends staat Sandra gewoon weer achter de ontbijtbar. Hoe Sandra dat doet, behalve dat ze zich iedere dag achter een dikkere laag plamuur verstopt, is mij onduidelijk.

Raffaele praat niet meer met mij. Hij is boos omdat ik het heb uitgemaakt. Raffa bleek toch niet zo mijn type. Overdag in het restaurant draait hij non-stop The Final Countdown van Europe op maximale volumesterkte. Je wou dat het nu dan toch eindelijk final was. Maar nee. Ook Raffaele’s moeder is boos op mij. Ik mag haar ‘zoontje’ niet meer zo pesten. Sandro leidt de aandacht af en neemt mij in het ootje. Ik schijn nogal te slissen als ik si zeg. En Atillio leert ons hoe je met zes borden tegelijk moet lopen. Raffa kan dat ook en is weer blij want nu kan hij een demonstratie geven. Op de hotelschool is met zoveel borden lopen niet netjes, maar in Italië geeft dat blijk van je kundigheid. Wil je echt fooi vangen? Bied dan stuzzicadente (tandenstokers) aan na het eten. Dat woord zal ik nooit meer vergeten.

Drie maanden later ben ik een doorgewinterde horecarot en keer ik Italiaanssprekend, zo’n vijfduizend gulden rijker en vele kilo’s lichter terug naar Nederland. Maar het kriebelt. Dolce Italia heeft mijn hart gestolen. Dus ga ik Italiaans studeren. Al duurt dat een blauwe maandag – studeren bleek ondanks het übergezellige Bungehuis in Amsterdam niet echt mijn ding op dat moment – ruim vijfentwintig jaar later krijg ik opeens een toepasselijke opdracht: ik mag de trilogie Italiaanse nachten redigeren.

Italiaanse nachten, Irene Cao
De titel doet al een en ander vermoeden. Zelf heb ik Vijftig tinten grijs nog niet gelezen, maar het schijnt tot hetzelfde genre te behoren. Nu vraag ik mij al redigerend geregeld af wat het verschil is tussen dit oeuvre en een Bouquet Reeks en wat nu wel en wat nu niet literair is. Toch verheug ik mij al op deel drie, dat ik binnenkort in handen krijg. Want los van een ruim aantal niets verhullende scenes in de slaapkamer of op andere locaties, is het een spannend verhaal vol passie dat je meeneemt naar mysterieuze oktoberochtenden in Venetië, de heuvels en het boerenland van Toscane, zinderende zomerdagen in Rome en de meest andere prachtige delen van dolce Italia.

Een aanrader dus voor een ieder die van het land, de gewoonten en een flinke dosis ‘romantiek’ houdt.

IMG_2476

Hardlopen: die drempel over

Het is gelukt. Een half jaar na je dieet ben je nog steeds meer dan tien kilo lichter. Maar je bent er nog niet. Er moeten er nog tien af. Dus tijd voor een nieuwe stap. Een goed moment om weer te beginnen met sporten. Een sportschooltype ben ik niet echt, want ik hou van vrijheid en buitenlucht. Dus val ik terug op mijn oude liefde: hardlopen.

Before
Maar waar ik ooit in een ver verleden meer dan twintig kilometer liep, denk ik nu nog voordat ik begonnen ben: het is binnen al hartstikke koud, hoe moet het buiten dan wel niet zijn. Misschien gaat het zo wel regenen. En waar zijn mijn gympen ook alweer? Mijn platvoeten doen pijn. Mijn knieën ook. En ik kom toch niet verder dan 100 meter. Waar begin ik dan eigenlijk aan.

Stap 1
Toch is er iets in mij dat kriebelt. Vanuit een of ander duister motief schijn ik die stap te willen nemen. Dus daar ga ik. Ik hijs mezelf in mijn sportkleren. Omdat ik wel vaker ‘weer begonnen’ ben, heb ik inmiddels het juiste tenue bij elkaar gesprokkeld: verende schoenen met steun aan de binnenkant, een lekker zittende broek die niet afzakt en vooral: een stevige sportbeha. Het geeft een boost zo’n outfit. Ik voel me onmiddellijk als herboren en reuze sportief, dus ga ik over naar stap 2: stretchen.

Stap 2
Er zijn trainers die beweren dat je eerst warm moet zijn voordat je gaat stretchen. Anderen zeggen dat je vooraf moet stretchen en beslist niet achteraf. Maar zelf kan ik het maar niet vaak genoeg doen: vooraf een beetje, wanneer ik warm ben iets meer en achteraf lekker uitgebreid. Ik zit dan en buig voorover tussen mijn benen. Of ik duw de muur weg met mijn hakken in de grond. Wel rustig aan he, niet veren dus. Beetje zwaaien met die armen en schudden met die billen en je kunt gaan.

Stap 3
Hét Moment is aangebroken. Je gaat rennen. En dat doe je heeul langzaam. Als herintreder is het namelijk een veelgemaakte fout om te hard van stapel te lopen. Dan raak je namelijk óf geblesseerd óf gefrustreerd. Dus hanteer je het stappenplan van je trainer (paar minuten rennen, paar minuten gewoon doorstappen). Dat vergat ik nog even te melden: ik doe mee met een groepje met een trainer die er veel verstand van heeft. Een aanrader zo’n clubje met een hardloopexpert vol waardevolle tips. Ook als je al ‘weet hoe het moet’.

After
Na het hardlopen voel je je eerst de held van de eeuw en heel voldaan. Maar daarna stort je in. Je krijgt het nog kouder dan voor het hardlopen, je hebt overal pijn en je bent dagenlang heel erg moe. Tenminste ik dan he. Tot overmaat van ramp zet je het ook nog eens op een eten, want je hebt enorme trek gekregen. Waar ben ik ook alweer aan begonnen en waarom, vraag je je af. Maar na een paar weken gaat het beter. Je hebt het niet meer koud, je bent achteraf niet meer zo moe en je eetpatroon is weer in balans. Je neemt zelfs af en toe een sprintje. En daarna ga je weer lekker stretchen, dit keer tegen een paal in het park…..

IMG_2267

Er is altijd een maar
Maar wat is dat voor smerigheid? Fijnstof? Kerosine? Dieselolie? Een zwart plakkerig goedje kleeft aan mijn hand. Daarna zit het ook op mijn gezicht, shirt en de trapleuning. Hoe gezond is dat eigenlijk, zo’n rondje Sloterplas of Tuinen van Nieuw-West tussen de A9, A4, A10, A200, de Zwanenburgbaan en de Polderbaan? En waar ben ik dan eigenlijk mee bezig?

Op Curaçao hebben ze ook zo hun hardloopmethoden. Lees mijn artikel in het Antilliaans Dagblad Bewegen: lekker in je vel zitten.

ActeerVacaturen foute club?

Als ervaren werk- en kluszoekende gaat het steeds sneller. Soms doe je wel vijf sollicitaties op een dag de deur uit. Maar blijf opletten: er kan een foute club tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Acteervacaturen.nl. In al je reageerhaast geloof je het wel met kleine lettertjes. Je vult het formulier in en je vinkt  ‘akkoord met de voorwaarden’ aan zonder ze te lezen. Op een dag is er opeens 45 euro van je rekening afgeschreven. Je wordt wakker. Lees verder

Der Hanz

Het komt niet vaak voor dat ik de kliko induik om een oude vuilniszak uit te pluizen, maar nu moest het even. Het is namelijk al weer lang geleden dat ik zo’n heerlijk foute verpakking tegenkwam. He, da’s Hans, dacht ik onmiddellijk. Je weet wel: die van de windmachine.

Der Hanz

Nu moet ik zeggen, dat ik van beide Hansen enorm heb genoten. Die in Zuid-Beieren heeft mij meegenomen naar meren en bergen met Milkakoeien. Naar Bier Festen met Bratwursten, Dirndls en Lederhosen. Naar watervallen, naar zwemparadijzen. En naar de rust.

Maar Hans in Amsterdam Carré pakte het anders aan. Terwijl de vuurfontijnen uit het podium spoten, James Bondachtige vrouwen als leeuwen uit kooien brulden, en knappe dames in zeer appetijtelijke heren veranderden, kon deze Hans op de seconde twee kaken van een haai ontwijken. Weinig rust, veel spektakel. Ik was weer wakker.

En dat kwam goed uit, want momenteel is Zoeteredactie bezig met haar eerste klus. En die klus heeft een respectabele Deadline. Daarnaast mag ik ook nog een presentatie maken voor mijn tweede sollicitatiegesprek. Misschien wordt dat nog wel wat. Ik vrees met mijn blogberichtjes even niet.

Tropisch vispotje voor doordeweek: Saltfish

Leuk hoor dat mooie weer en al die bbq’s, maar je moet er maar net de tijd voor hebben op een doordeweekse avond. Daarom, voor degenen die wel werken, of voor degenen die net doen alsof, of voor degenen die een beetje lui zijn en wel zin hebben in een tropische hap (Man vond het te zout, ok het was wat zout uitgevallen de laatste keer) hierbij mijn favoriete recept voor:

IMG_2076

Saltfish

  • Koop een zak gedroogde witvis (meestal bakijou of bacalao genaamd). Zelfs onze Appie verkoopt het, maar woon je iets meer in de provincie, zoek dan een toko op.
  • Zet de vissen een nacht tot een etmaal in een afgedekte bak water in de koelkast. Ververs het water een keer of twee, dan wordt het minder zout (dat had ik de laatste keer dus verzuimd)
  • Hak de vissen in kleine stukken, evenals een paar uien, lekker wat knof, Spaanse peper, paprika en tomaat
  • Bak alles met wat olie in een koekenpan voor een minuut of tien. Begin met de uien en de peper, daarna de paprika, de vis, en op het laatst de knof en tomaten.

Voor erbij
Saltfish is lekker met gebakken banaan en arepa’s of funchi.

IMG_2080

Arepa’s
Een recept voor arepa’s vind je overal, zelfs Smulweb heeft er een. Moeilijker is het om de pannenkoekjes in elkaar te draaien, maar zie hier een leuk filmpje. En heel belangrijk: gebruik Harina Pan als meel, behalve als je jarenlang wilt oefenen op ballen die niet uit elkaar vallen.

harina_pan

Funchi
Funchi is de grote klassieker van Caribisch Nederland. Het smaakt heel saai, maar combineert daardoor uitstekend met powerfood. Gebruik ook voor funchi Harina Pan, anders is het weer zo’n uitdaging om de klonten er uit te krijgen.

Genoeg gepraat, tijd om te eten. Wederom helemaal niet goed voor de lijn, ook niet voor de bloeddruk, maar Zo Lekker. Bon appetit!

IMG_2081

Zie je wel

Ik word vaak uitgelachen om mijn ideeën. Het zal aan mijn presentatie liggen, want achteraf blijken die ideeën vaak zo gek nog niet. Zo kocht ik in 2001 een mountainbike op Curaçao. Moederziel alleen befietste ik de drukke wegen. “Gevaarlijk!” en “Je bent gek!”, klonk het dagelijks om mij heen. Misschien hadden ze gelijk, maar ik wilde nou eenmaal fietsen.

Omdat mijn mountainbike van Chinese makelij en zeg maar niet een van de duurste was, moest ik met grote regelmaat langs Vistabike, toen de enige fietsspeciaalzaak op het eiland. Dat kan beter, dacht ik iedere keer weer als ik het pand had verlaten, nadat een knorrig ouder echtpaar – knorrig als understatement – mij iets in mijn handen had geduwd en mij had toegestaan te betalen.

Regelmatig heb ik nachten wakker gelegen en fantaseerde ik over mijn eigen fietsspeciaalzaak. Met bandenplakservice natuurlijk, want als Amsterdammer heb ik nu eenmaal veel ervaring opgedaan met banden plakken (zie voor verdere ervaring mijn LinkedIn). Ook zou ik net als de Flying Dutchman in Ecuador een grote jeep aanschaffen, daar een kooi bovenop lassen zodat je daar fietsen op kon zetten en fietsers die waren afgehaakt. Mijn automonteur had er wel oren naar, maar ja, we hadden allebei geen kapitaal. En misschien waren we ook wel een beetje laf.

Ondertussen bleef menigeen mij verwonderd aankijken als ik al fantaserend rondfietste over het eiland. Zelfs de loslopende waakhonden hadden meestal te laat door wat er nu precies voorbij kwam sjezen. Tot een paar jaar later, toen hele Raboploegen uit Nederland kwamen aanzetten, de fietsclinics als paddenstoelen uit de grond schoten en de honden inmiddels op ‘activate’ en ‘schuimbekken’ stonden als er weer een fietser voorbij kwam.

Er zijn tal van voorbeelden, waarbij ik trendsettende ideeën had die zijn weggehoond of wegbekritiseerd. Zielig? Ik geef toe: sommige komen ook wel een beetje maf over. Zo heb ik een fobische angst voor haaien. In de zee – al is het de Oostzee – ben ik bang voor haaien, in het zwembad ben ik bang voor haaien en in een waterbed ben ik bang voor haaien. Hoe dat komt? Geen idee, misschien een reden temeer om te geloven in een vorig leven waarin een haai mij of een van mijn dierbaren op gruwelijke wijze uiteen heeft gereten.

Hoe dan ook, toen Man en ik gisteren op het strand van Zandvoort in onze rust werden gestoord door een laag overvliegende helikopter en een constant langsvarende reddingsbrigade was mijn onmiddellijke reactie: haaien. Daar werd natuurlijk hartelijk om gelachen. Maar wat hoor ik vandaag op het RTV N-H-nieuws: “Er zwemmen haaien in de Noordzee” Zie het bericht, zie de foto van de spotter Sandra van der Kolk:

Haai in de Noordzee

en: ZIE JE WEL!

Wacht maar: over een paar jaar komen de echte jaws-sen.

Oh, lekker dan: RTV N-H heeft het bericht vijf minuten na het plaatsen van mijn bericht gewijzigd. Waarschijnlijk is het toch geen haai geweest…

Toch: beware!

Beware of sharks

Misschien

Gisteren was ik op sollicitatiegesprek. Omdat ik de baan erg aantrekkelijk vond, had ik mij goed voorbereid. Daar waren wel wat dagen in gaan zitten. Maar het was niet voor niets die voorbereiding. Want van de zeven genodigden was ik de beste, zeiden ze.

Dat was het goede nieuws. Het slechte was, dat ze toch nog even verder wilden kijken. Maar misschien kwamen ze nog wel bij mij terug. Dat vond ik niet zo leuk (Bai den K%$#@!!). Wel positief was, dat ik in de wachtruimte tegen een aangenaam relativerend stukje aanliep in Psychologie Magazine. Het gaat over de avonturen van een arme boer. Iedere keer wanneer zijn omgeving op zijn voor- of tegenspoed reageert met: “wat heb jij een geluk versus wat heb jij toch een pech jongen”, antwoordt de boer: “Misschien”.

Dus hierbij een take it easy voor een ieder die zich druk maakt om een onzekere situatie of voor wie gewoon een leuk verhaal wil lezen:

Nicaraguaanse boer met chapi

Een zenverhaal
door Sterre van Leer, hoofdredacteur Psychologie Magazine

Er was eens een arme oude boer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt op zijn stukje land, dat net genoeg opbracht om er met zijn familie van te leven. Nu was het weer dit jaar uitzonderlijk gunstig geweest, en het graan stond hoog op de velden. In het theehuis sloegen zijn buren de oude boer op de schouders: wat had hij een geluk, dat zou zeker een mooi bedrag opleveren! De boer haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De avond voordat de oogst binnengehaald zou worden, werd het dorp opgeschrikt door een dreunend gestamp. Een kudde wilde paarden kwam over de heuvels naar beneden gegaloppeerd en vertrapte de halmen van de arme boer.

’s Avonds in het theehuis dromden zijn vrienden en buren om hem heen: ze zetten een borrel voor hem neer, en riepen dat hij wel heel veel pech had gehad. Maar de man haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De volgende dag bij zonsopkomst sloop de zoon van de boer voorzichtig naar het vertrapte veld, en slaagde erin een van de paarden te vangen. ‘Je bent een mazzelaar,’ vonden zijn vrienden in het theehuis; ‘zo’n paard is zeker drie keer de opbrengst waard van jouw stukje land. Wat heb jij een geluk gehad!’ ‘Misschien,’ antwoordde de boer, en ging naar huis.

De mens is een onzekerheidsschuw wezen. Hij doet krampachtig zijn best om controle te krijgen over zijn kleine leventje, en als alles een tijdje goed gaat, beschouwt hij dat als zijn eigen verdienste. De waarheid is natuurlijk dat niets zeker is. Want toen de zoon de volgende dag probeerde om een van de paarden zadelmak te krijgen, wierp het dier hem tegen de grond, en hij brak zijn been. Het laat zich raden hoe het ging in het theehuis.

Een maand later raakte het keizerrijk in oorlog, en alle jonge mannen werden opgeroepen voor het leger. Alleen de zoon van de arme oude boer kon onmogelijk meevechten – hij zat immers nog altijd thuis met een gespalkt been. Of de boer en zijn zoon nog lang en gelukkig leefden?

Precies. U leert het al.

Bron: Psychologie Magazine juni 2013

Zoon en het grote stickeravontuur

Over Zoon zou ik een heel blog kunnen volschrijven. Maar misschien zit niet iedereen daar op te wachten. Op zich is het leven van “de witte en de zwarte Spiderman” niet saai te noemen. Dan weer zijn ze “de duiker”, dan weer “de ridder”, en dan weer de slijkspringer, de inktvis of de octopus. En meestal zijn ze in gevecht. In gevecht met de draak, “de Dinosaurus Rex”, de mammoet of met “de gemene cowboy” (ik heb Zoon laatst “Once upon a time in the West” laten zien, de beste film van de vorige eeuw).

Zoon en de witte en zwarte Spiderman

Maar tijdens de avonturen van de witte en de zwarte Spiderman dus – in welke rol dan ook – doen Man en ik regelmatig pogingen om Zoon te laten eten. Tijdens, zodat hij niet merkt dat er eten naar binnen gaat, hopen wij. Ja, heel pedagogisch verantwoord. Patat, chips, koekjes en chocola gaan heel goed. “Pous pous” wilde tijdelijk ook prima, totdat er steeds meer groente doorheen ging. En totaal gepureerde prakkies waar een bouillonblokje aan is toegevoegd waren een groot succes, totdat Zoon – op zich begrijpelijk – die immer aanwezige bouillonsmaak een beetje zat werd en doorkreeg dat er ook linzen, aardappelen en groente bij zaten.

U snapt, wij zijn soms de wanhoop nabij. Datzelfde geldt voor de wc-gang. De details daarover zal ik achterwege laten. Maar gelukkig kwamen crècheleidsters en andere ouders al snel massaal opdraven met De Oplossing: het stickerbeloningssysteem. Na iedere poep en scheet en/of hap krijgt Zoon een sticker op een vel met bijpassend plaatje. Is het vel vol, dan krijgt hij een cadeautje. Zoon blij, bord leeg, wij blij. En we leefden nog lang en gelukkig en plakten ons ongans aan stickers.

Tien kilo voor de zomer

Ik had van tevoren nooit gedacht dat het zou lukken, maar ze zijn er af die tien kilo. Klaagde ik drie maanden geleden nog steen en been over mijn vastenkuur, nu ben ik toch blij dat ik dat heb gedaan. Dat vasten heb ik uiteindelijk maar een week volgehouden en de drie weken daarna ben ik langzaamaan weer gaan eten. Nu eet ik bijna weer ‘normaal’ en val ik nog steeds af.

Geleidelijk versus snel
Je hoort wel eens dat je geleidelijk aan moet afvallen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens: de eerste maand moet je er toch echt even radicaal tegenaan. Eerst flink veel kilo’s kwijt raken in korte tijd en dan langzaam weer opbouwen is mijn advies. Anders zie je te langzaam resultaat, raak je ontmoedigd, verzand je snel in je oude eetpatroon en gebeurt er helemaal Niets.

Meer tips & trics
Trek je het niet in de hongerperiode? Neem af en toe een kopje bouillon, drink kruidenthee, eet veel rauwkost tussendoor (wortel, broccoliroosjes, tomaat, paprika, komkommer) en ga lekker op bed liggen met een goed boek of ga badderen. Wees lief voor jezelf. Nee, je hoeft helemaal (nog) niet te sporten. Daar krijg je alleen maar Nog meer honger van. En reken maar dat je moe wordt van dat vasten.

Slechte gewoonten afschaffen
Na vier weken streng dieet, ga je weer over naar een normaal eetpatroon. Alleen laat je die slechte gewoonten weg. Als je een beetje in de spiegel kijkt, dan weet je zelf wel wat die zijn. Je hoeft niet eens perse een hamburger en patatmonster te zijn. Het gaat meestal om de kleine beetjes die je verkeerd doet en die op jaarbasis flink aantikken. In mijn geval waren dat vooral de koolhydraten en de suikers. En echt niet dat ik zoveel taart, snoep en koekjes at. Nee, het zat hem meer in de verkeerde koolhydraten.

Bammencultuur
Ik was helemaal van de bammen. Die schuiven zo makkelijk naar binnen als je de hele dag achter de computer zit. En voordat je het weet, worden die bammen steeds lekkerder. Want tussen de tomaat, paprika, komkommer en ruccola vind je ook steeds vaker paté, een makreeltje, een hamkaaseitje, een karaktervolle camembert of een ander mediterraan kaasje. Neem er lekker wat glazen jus d’orange bij en je hebt je Vitamine C weer binnen, dacht ik. Koffie zonder (een berg) suiker is niet te zuipen. En een (of meer) glaasjes rode wijn is toch goed voor de bloedsomloop?

Roer om
Welnu, (bijna) niks meer van dit alles: de boterhammen heb ik met de helft gereduceerd en als het even kan vervangen door gezonde koolhydraten: aardappel, zilvervliesrijst, couscous, bulgur en andere granen zoals muesli en havermoutpap. Sandwichspread blijkt behoorlijk lekker op brood. En als ik trek heb tussendoor, dan snoep ik ongebrande noten. Noten, maar die zijn toch vet? Ja, maar toch val ik nog steeds af. Noten zijn namelijk gezond en je blijft er niet eindeloos van doorkanen. Ze verzadigen snel. Vruchtensappen en suiker zijn helemaal uitgebannen. Wel eet ik af en toe een stukje fruit. En de wijn? Ja de wijn blijft nog wel een uitdaging.

Mocht je nog plannen hebben, dan wens ik je veel succes. Ik ga door voor de volgende tien kilo, al stel ik de deadline even op volgende zomer.

Mopper, mopper, mopper

NL – Ja mensen het regent. Al dagen lang. En het regent niet zomaar, het plenst. Een prachtige aanleiding om eens flink los te gaan met mopperen. Wij Amsterdammers zijn daar wereldberoemd om en nu mag het. Dus mensen: mopper er maar op los.

Tuin mei 2013

Alleen ik doe niet mee. Voor deze keer dan he. Want kijk nou eens om je heen. Wat een groene weelde! In minder dan twee weken zijn de bomen van compleet kaal naar vol begroeid gegaan. Het gras moet opeens weer meer dan een keer per week gemaaid. De kale plekken verdwijnen langzaam. En er komt van alles op van vorig jaar.

Helaas komt er ook veel niet op. De strenge winter heeft hier en daar flink toegeslagen. Ik ben vooral verdrietig om mijn zonnehoeden die ik nergens meer terug zie, vooral die groene: de green jewel. Iedereen kent tegenwoordig de rode zonnehoed (de Echinacea purpurea) wel. Ook die is (nog) niet teruggekomen. Maar die groene had ik nou wel eens willen zien.

Green jewel

Zaai, zaai, zaai
Niet getreurd, deze regenachtige dagen hebben een groot pluspunt. Het is de ideale tijd om te zaaien. Dus voor degenen die het mopperen een positieve draai willen geven: ga zaaien. Ga je stapels post opruimen, doe je administratie, ga acquisitie plegen, stel een doel en maak een stappenplan, begin een nieuw blog dat wel ergens over gaat, ga op dieet, ga ergens op, boek je vakantie, of volg mijn lijstje:

Moestuin mei 2013

Bieslook, tijm, rozemarijn, oregano, dille, koriander, munt, doperwten, bietjes, tomaat, ruccola, Toscaanse kool, daslook, en de Pulmonaria en Calendula officinalis. Alhoewel je de laatste beter Calendula efficiëntialis of voor de mopperaars onder ons de Calendula horribilis of terribinalis kunt noemen: een ontzettend leuke bloem, eetbaar bovendien, die je maar één keer hoeft te zaaien. Daarna hoeft het nooit meer. En de hele straat profiteert mee.

Calendula Terribilnalis

Kleine wereld

Op Curaçao moet je voorzichtig zijn. Je kunt niet zomaar je vinger opsteken naar deze en gene zonder gevolgen. Vroeg of laat blijkt het familie of zit je opeens recht tegenover de persoon in een sollicitatiegesprek. Het eiland is klein, iedereen kent elkaar. Nee, beter hou je je Amsterdamse mores een beetje in toom en doe je mee met de rest:

Tur kos ta bon
Goedemorgen. Alles goed? Ja goed? En met je man? En met je kinderen? En met de hond? Ja bij ons ook alles goed, dank God (danki Dios). En wat een regen he? Ja de regen valt hard vandaag (awa ta kai duru). Man man (hombu) wat valt de regen hard. Doe je de groeten thuis? Ja en rustig aan he (bai poko poko), pas op je lichaam (kuida bo kurpa)! Dahaag. (Ayo)

De broer van
Maar niet Werner Wiels, de broer van. Niks geen prietpraat. “Juffrouw Zoeter”, buldert hij bij binnenkomst, “wat heb je tot nu toe geleerd”. Ik doe net alsof ik niet sidder en beef van deze grote, indrukwekkende en strenge man die ik nog nooit eerder heb ontmoet, hef mijn hoofd op en steek mijn verhaal af. Oef, gelukt. Ik zie hem verzachten. De toenmalige (2004) directeur van de Antiliaanse Medefinancierings Organisatie (AMFO) is tevreden. Wij krijgen een prettige werkrelatie.

Nos tur ta famia
En wat blijkt nu. Wij zijn familie volgens een verre neef die de hele stamboom uitzoekt. Eigenlijk komt dat niet als een verrassing als ik terugdenk aan dat eerste moment dat ik Werner Wiels ontmoette en hij als een soort van strenge oom aanvoelde. Maar ook een vreemd idee: ik zo wit en hij niet echt, en een Helmin die zo anti-Nederlander was. Maar zoals Werner Wiels in een interview met Notisia 360 op 5 mei 2013 zegt: “Je kunt zeggen dat hij het zelf heeft uitgelokt, maar dat is nog geen rechtvaardiging voor dat wat is gebeurd”. En zo is het.

Wielsoverleg bij de truk’í pan

CUR – Op het pleintje in Otrobanda staat een truk’i pan. Winchy’s Corner is de naam van de stacaravan die omgebouwd is tot late-night-snacktent. Net als in een Nederlandse shoarmazaak kun je bij een truk’i pan (eigenlijk trùk di pan: broodjes truck) tijdens of na het stappen een stevig broodje halen.

OK, het is geen Curaçaose trùk i pan, maar het had er wel een kunnen zijn

Pan ku steak
‘Brood-je’ is misschien niet helemaal het woord voor de enorme homp gevuld met vlees, kip, bakijou of zeeslak. Maar homp klinkt weer niet eerbiedig genoeg. Want voor een truk’i pan broodje heb ik Respect. Zeker na enkele biertjes. Dat combineert uitstekend. Ik ga niet vertellen hoe lekker die broodjes zijn, want dat doet Indra al op MeetCuracao.com met een recept voor haar favoriete Pan ku steak.

pan-ku-steak

Papito
Het is zondagavond iets na zessen en nog rustig bij Winchi. Na een dagje strand wil ik nog niet meteen naar huis en rij ik langs Papito in Otrobanda. Altijd gezellig met Papito. Zoals verwacht hoef ik niet langs zijn huis, want daar zie ik hem al zitten onder de boom bij Winchi, samen met twee andere mannen. “Niet teveel drinken Papito, roept menige voorbijganger”. Papito moet bij tijd en wijle naar het ziekenhuis als zijn lever het weer welletjes vindt wanneer hij weer eens ‘de geel’ heeft.

Hopeloos
Toch altijd weer bijzonder dat ik bij de truk’i pan van harte welkom ben. Ook al ben ik een vrouw, en meestal de enige. Ook al ben ik makamba, ook meestal de enige. Sterker nog, een paar uurtjes en biertjes later worden de gesprekken steeds beter. En we zijn het allemaal roerend eens: het is hopeloos gesteld met de politiek op het eiland.

Helmin Wiels RIP
Als wij gisteravond bij Winchi zouden hebben gezeten, dan is het wel duidelijk wat het gespreksonderwerp van de avond zou zijn geweest: Helmin Wiels, de leider van de partij Pueblo Soberano en de ‘Wilders van Curaçao’, die op zondag 5 mei 2013 aan het einde van de middag is doodgeschoten op het strand van Marie Pompoen. Vermoedelijk door de maffia, omdat hij de corruptie op het eiland probeerde uit te bannen.

Wielsplein?
We zouden het hebben over zijn beledigingen aan het adres van vrouwen en Nederlanders. Dat zouden wij in mijn bijzijn natuurlijk sociaalwenselijk afkeuren. Maar wij zouden hem ook roemen om zijn enorme charisma. We zouden speculeren over wie hem heeft vermoord. En we zouden ons afvragen of er nu misschien een Helmin Wielsplein komt. Of zou dat net zo omstreden worden als het plein dat dan weer Plaza Hariri (naar de in 2005 vermoorde ex-premier van Libanon), dan weer Palu Blanku heet?

Wij namen nog een biertje en een broodje.

Mijn tuin – Mi kunuku 1 jaar!

Vandaag viert Mijn tuin – Mi kunuku haar 1-jarig bestaan! Dat doet de redactie om te beginnen met haar wekelijkse zaterdagtik. Vervolgens neemt zij een kijkje in haar moestuin, mompelt zij wat en maakt zij een vergelijking met de stand van zaken een jaar geleden. Ook toen vroeg zij zich af: Komt het nog wel goed met die moestuin?

Moestuin april 2013 klein

Zoeteredactie
Na een jaar hard solliciteren, veel bijleren, en websites en blogjes beheren is het een mooi moment om weer iets nieuws te lanceren en dat is Zoeteredactie. De website heb ik met hulp van Duidelijk in Communicatie in elkaar gezet en is nog volop in ontwikkeling, maar neem alvast een kijkje op zoeteredactie.nl en zegt het voort.

Zoeteredactie visitekaartje voorkant klein

Zoeteredactie visitekaartje achterkant klein

Verder ben ik erg trots op de huisstijl die ik aan Koudijs buro voor ontwerpen heb te danken en heel blij met alle reacties die ik het afgelopen jaar van jullie enthousiaste lezers heb mogen ontvangen. Ik hoop dat jullie ook komend jaar blijven genieten van mijn stappen in ‘de moestuin’.

Boeken: Wissel

Het zal je maar gebeuren. Je vader wil opeens vrouw worden. En hij wil het niet alleen, hij wordt het ook. Een ingrijpend proces voor de vader in kwestie, maar hoe is dat eigenlijk voor de kinderen? Het gebeurde Sabine van den Berg als zestienjarige. Haar vader verandert tegelijk met haar in een vrouw en eist daarbij alle aandacht op. Als hij jaren later toch weer man wil worden is Sabine er klaar mee en schrijft ze een boek:

Wissel klein

Trein
Wissel leest als een trein, letterlijk en figuurlijk. Want om te ontsnappen aan de allesoverheersende verandering van haar vader verzint Sabine een verhaal over een voortrazende trein. Iedere avond vertelt ze haar broertje over deze trein met inzittenden die vaak vreemde gedaanten aannemen. De trein staat symbool voor een voort denderende vader die bijna niet kan wachten tot hij eenmaal vrouw is.

Voelbaar
Wissel is ook een boek dat raakt. Het verdriet is voelbaar, alsof je je eigen vader verliest. Evenals de boosheid wanneer Sabine vragen van haar vader krijgt die je niet aan je kind zou moeten stellen. Komt dit nu door het verhaal of omdat Sabine zo goed schrijft of om beide redenen? Ik weet het niet, maar ik zou zeggen lees zelf deze psychologische roman en oordeel.

De Wandeling, zaterdag 20 april
Op zaterdag 20 april om 18.30 uur op Nederland 2 is Sabine van den Berg in de tv-uitzending De Wandeling van de KRO te zien. Samen met Sander de Kramer wandelt zij door de duinen en vertelt zij haar levensverhaal.
Lees alvast het intro van De Wandeling met Sabine van den Berg.

Bon siman

CUR – Het begint op zondag. De laatste happy hours van het weekend zijn nog in gang, maar hier en daar hoor je het al: bon siman. De werkweek is in zicht. Maandag op kantoor kun je er niet meer omheen. Bon siman hier, bon siman daar. Vanuit alle hoeken wenst men elkaar een goede week toe. In Nederland zoiets als ‘goedemorgen hoe was je weekend’. Maar dan positiever. Want iedere keer als je denkt: mijn hoofd doet pijn en ik heb geen zin, dan roept de een of andere blije collega “bon siman”! Het moet wel een goede week worden.

Anders is het op deze après-vakantiemaandag. Ik denk met weemoed aan de stieren in de velden, het Andalusische achterland en de patio vol planten en bloemen.

5

Daarom aan iedereen die net als ik een beetje moeite heeft met opstarten deze week: bon siman.

Rondje kapper

Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper, luidt de reclameboodschap. Nou, ik kijk nog liever in de spiegel van de tandarts!

Nog geen minuut binnen: “Goh, jouw haar is groen, wat heb je er in gedaan!?” En even later: “Leuk hoor die krullen, maar droog he? Tsjonge wat is jouw haar droog! Wanneer ben je voor het laatst geknipt? Kom je wel een keer in de twee maanden? “ En dan komen de adviezen. Nieuwe shampoo, nieuwe conditioner, nieuwe leave-in, andere verf, olijfolie, niet meer dan een keer per week wassen, alleen kammen als het nat is en vooral: vaker laten knippen. Dat ik toch echt een keer per twee maanden kom hoort ze niet.

Dan beginnen de onderhandelingen. “Hoe wil je het hebben?” Ik waag een poging: niet te kort, beetje afgerond aan de voorkant en absoluut geen laagjes. “Weet je zeker dat je geen laagjes wil? Dat zou toch echt veel leuker zijn. En wat is er met die voorplukken gebeurd? Heb je daar zelf in zitten knippen ofzo? Kijk we nemen deze kleur. Daar word je echt mooi van.”

Na een kwartier sta ik weer buiten. Mijn haar is kort, in laagjes en knalletje rood.

??????????

Klaagzang van een vaster

Ik lijk wel gek. En oh wat ben ik zielig. Honger, hoofdpijn, slapte, totale vaagheid in mijn hoofd. En had ik al gezegd een rammelende maag? Het is mijn tweede vastendag.

Het tij keren
Vasten. Zes jaar geleden had ik mijzelf heilig voorgenomen, dat ik het nooit meer zou doen. Toch ben ik weer voor de bijl gegaan. Waarom, en waarom zo drastisch? Nou soms moet je jezelf gewoon weer even resetten. In één keer cold turkey. Slechte gewoonten die er voorgaande jaren zijn ingeslopen en lichaam en geest hebben dicht laten slibben recht in de ogen kijken. En hoe.

Afkicken
De eerste drie a vier dagen zijn het moeilijkst zeggen ze. Daarna gaat het beter. Ook al weet ik dat uit eigen ervaring van de vorige keren dat ik heb gevast, ik geloof er momenteel even helemaal geen bal van. Dus ga ik lezen op internet. Ja, InnerNed zegt het ook. Het is alsof je een afkickproces doorgaat, net zoals toen ik stopte met roken. Alleen kon ik het toen nog op een zuipen zetten ter compensatie. Dat kan nu óók niet.

Dus dan maar een ander surrogaat zoeken: mooie muziek, wegdromen in bad en vroeg slapen. Met een beetje fantasie ben je opeens net zo slank als je rolmodel.

Pocahontas

Hups de tuin in

Ja mensen we mogen weer. Correctie: we moeten weer. Het is een bende in de tuin en alle groen lijkt morsdood. Je zou verwachten dat met het doorbreken van het eerste zonnetje ook meteen allemaal gezellige knoppen en bloemetjes tevoorschijn komen. Niet in onze tuin dus. Mos wel, dat is er overal.

De moestuin, een jaar later

De boel de boel laten is geen optie. Maar hoe ga je dit oplossen? Lees verder

Iew, een veertiger met sneakers!

De lente hangt in de lucht. En zodra ik de lente voel, wil ik nieuwe gympen. Dat is al jaren zo. Of sterker: decennia. Ik heb er een paar op het oog. En ik word helemaal blij als ik bedenk dat ik ze vanmiddag ga kopen. Ik zie al voor me hoe ik door park en stad rondstuiter op die zowel prachtige als heerlijk zittende nieuwe gympen.

sneakers voor veertigminners

Maar wat lees ik in NRC Next vandaag in een manifest van Arjen Veelen met titel Sorry Oma: als je veertigplus bent, mag je geen sneakers meer dragen! Als je dat wel doet, ben je een crypto-oudere volgens de schrijver en politiek agitator (it worked). Crypto-oudere. Dat moet ik even opzoeken. Ik vind het alleen nergens terug. Waarschijnlijk omdat het een term is die alleen veertigminners is voorbehouden. Of omdat ik nooit begrepen heb hoe cryptogrammen werken.

Hoe dan ook, wat het ook mag zijn, ik ben door de heer Veelen in het verdomhoekje van de crypto-oudere gezet. Oh pardon, ik bedoel ‘Arjen’: vousvoyeren mag volgens hem namelijk ook niet meer. Evenals haren verven en trainingsjasjes dragen na je veertigste. En als inmiddels leesbrildragende veertiger kun je ook maar beter wat salaris inleveren. Want je werkt zogenaamd veel trager dan een veertigminner. Dat doet mij denken aan een ex-collega, een eind twintiger die we-ken deed over het maken van een landing page. Een klus die ik in een paar dagen had kunnen klaren. Waar komt toch de wijsheid vandaan dat jongeren sneller werken dan ouderen? En zou het straatbeeld werkelijk verbeteren als alle veertig plussers op goedvoorjevoetenschoenen zouden lopen?

Sneakers voor 40+ en andere senioren

Het is duidelijk, als veertigplusser tel je niet meer mee. Dan hoef je net als de vijftigplussers niet meer te solliciteren. Het wordt toch niks. Laat staan als je zestigplusser bent. Het is wel wat onhandig, want Wij Veertig Plussers moeten eigenlijk nog wel een beetje werken tot wij op ons zevenenzestigste een riant pensioen kunnen opstrijken. Als het ten minste bij zevenenzestig blijft natuurlijk. En als er tegen die tijd nog zoiets bestaat als pensioen.

Misschien is de Limburggedachte van Arjen Veelen zo’n slechte nog niet. Als we nu met alle veertigplussers naar Limburg zouden emigreren, dan zou het daar weer volstromen. De lokale economie zouden wij stimuleren door dagelijks onze potentieel aankomende artritis te laten behandelen in thermale baden en ’s avonds de kroegen te bevolken om onze onderzoeksresultaten van de huidige rollatormarkt te bespreken. En geen enkele veertigminner zou last hebben van onze paars met roodgekleurde haren en mislukte faceliften.

Hoe de veertigminners dit moeten bekostigen? Van de erfenis van hun oma natuurlijk!

Op 22 februari 2013 verscheen een ingekorte versie van dit bericht in NRC Next

Sopropo met rundvlees

Curaçaoënaars van de oudere generatie zijn gek op Nederlandse spreekwoorden. Op de basisschool kregen zij namelijk les van de zusters en fraters uit Noord-Brabant, met name Tilburg. En die waren streng. Heel streng. Ik kan mij nog goed het gezicht van mijn moeder herinneren als ze vertelde hoe streng de nonnetjes wel niet waren.

Ook al hebben deze voormalige leerlingen het zo schattig over nonne-tjes, sommigen hebben er trauma’s aan overgehouden. Tot op hoge leeftijd is het nog steeds onderwerp van gesprek. Voordeel is wel, dat ze het ene na het andere Nederlandse spreekwoord kunnen opdreunen. En zo ook hun kinderen. En reken maar, dat ik Zoon zal drillen. In september naar groep 1. Dat lijkt mij een goed moment. Ha, hij zal er van lusten.

Bitter in de mond…
Niet iedereen houdt van bittere groenten. Denk aan lof, spruitjes en aubergine. Echter: bitter in de mond houdt het hart gezond. Die kreeg ik te horen toen ik voor het eerst een hap nam van een stoofpotje met sopropo. Sopropo? Ja, zo noemen Surinamers en Curaçaoënaars de groente. Officieel heet hij de Momordica charantia. Spaanstaligen korten dat simpelweg af met momordica. Je komt hem in Nederland wel eens tegen in de toko en dan denk je: wat is dit? Een komkommer of een courgette? maar wat doen die schubben er op? En vooral: wat doe je er mee?

??????????

Lees verder

Je eigen zaak: de hardware

Bij het opzetten van een eigen zaak komt veel kijken voordat je acquisitie gaat plegen. Neem nou je telefoon. Je kunt moeilijk aan komen zetten met je gifgroene, onverwoestbare voetbal Nokia uit 2002. Of je moet erg veel zelfvertrouwen hebben als in: I’m too sexy for my phone. Je LG uit 2006 ziet er dan wel flitsend uit (voor die tijd) en heeft zelfs een touch screen, maar een sms intikken kost een kwartier en als je wordt gebeld, valt de batterij regelmatig onaangekondigd, zomaar en zeer plotseling uit. Dat is hem dus ook niet.

Omdat je die LG zo verschrikkelijk mooi vond indertijd, maar je bij het aflopen van het contract niet hebt verdiept in de wereld van de mobiele telefonie, heb je in een vlaag van verstandsverbijstering een nieuwe telefoon aangeschaft die je helemaal niet nodig had. Die ligt onaangeroerd in de kast, twee jaar lang. Het voelt als een soort verraad aan de LG om over te stappen. Maar nu dat ik klaar ben voor een nieuw toestel, heb ik deze Samsung Diva dan toch maar eens opgeladen en aangezet.

Mijn uitrusting

Wat blijkt: het is een heel leuk toestel. Ook wit. Ik snap niet direct hoe alles werkt en van de gebruiksaanwijzing wordt ik niet helemaal wijzer, dus ga ik het internet op. Het blijkt een absolute wannahave volgens de reviews vanwege de looks, maar verder niet zo’n beste telefoon qua functionaliteit. Ok, wat doe je dan. Je hebt een telefoon die er mooi uitziet, die op een smartphone lijkt en ook best wat functies heeft, maar waarmee je niet op wifi kan. Dat is toch een redelijk grote beperking.

Ondertussen denk ik bij mijzelf: wil ik eigenlijk wel een smartphone, terwijl ik in het Xenos-reclameblaadje iets heel aantrekkelijks tegenkom. Lees verder

Genieten in een achterstandswijk

NL – Het is acht uur ’s ochtends. Een vos schiet langs het hek van de tuin. Over het ijs, langs de school, het park in, en weer terug. Binnen dertig seconden is hij twee keer rond gegaan. Ik wist niet dat vossen zo hard kunnen rennen. De buizerd op de tak kijkt ogenschijnlijk rustig toe. Wacht hij zijn beurt af of heeft hij het op groter wild gemunt, zoals de Oehoe in Lauwersmeer die met zijn intimiderende praktijken de Volkskrant heeft gehaald?

Slotermeer
Als je aan Amsterdam denkt, zeg je niet meteen Slotermeer. Een wijk die met hoofdzakelijk zeventig plussers, nieuwe Nederlanders en geen enkele hippe kroeg, maar wel een overdaad aan schotelantenne’s wat minder aanspreekt bij de gemiddelde blanke, hoogopgeleide dertiger.

Een ommetje in een buitenwijk van Amsterdam

Een ommetje in een buitenwijk van Amsterdam

Lees verder

Tropisch winterparadijs

Een belangrijke reden om terug naar Nederland te gaan was dit:

Het Winterparadijs van 2013

Het Winterparadijs van 2013

Nu had ik op Curaçao wel een fantastische bedrijfsidee voor een Winterparadijs. Stel je voor: een grote hal met heuvels vol sneeuw en een ijskoud meertje in het midden. Je kunt van binnen naar buiten lopen. In je zwemkleding. Buiten warm je je aan de tropisch zon. En binnen rol je door de sneeuw van de heuvels af, neem je een ijsduik of houd je een sneeuwballengevecht. Op de top van een van de heuvels staat een houten hutje. Daar drink je een Aquavit – de Noord-Europese tegenhanger van de tropische rum – om de innerlijke mens te verwarmen. Een tropische spa, maar dan anders.

Wie gaat mijn plannen uitvoeren?

Met de beste wensen

Kan het nog? De voltallige redactie van Mijn tuin – Mi kunuku wenst alle lezers een geweldig 2013! Met veel momenten van inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Die hebben we wel nodig met de huidige crisis.

BBBB
Want crisis is het! Ga je bijvoorbeeld nu na al die heerlijke kerstkransjes, oliebollen en Bordeautjes op de weegschaal staan, dan denk je: al zou ik het goede voornemen niet willen nemen. Al zou ik mijn weegschalen voortaan verstoppen en mezelf daarna knock out drinken om te vergeten waar ik ze heb verstopt. Al zou ik iedere morgen heel hard in de spiegel zeggen “wat ben je toch een slanke den”, of “wees toch niet zo hard voor jezelf” of “Big is Beautiful”. Ik kan er toch niet helemaal omheen. De omstandigheden dwingen tot keiharde actie.

Nog meer voornemens
Crisis is het ook op je bankrekening. Kijk je naar het saldo, dan schud je het hoofd en denk je: da’s nie veul. Kijk je naar de datum van binnenkomende activa, dan peins je wat en denk je: da’s nog even wachten. Er is sprake van een disbalans. Ik lees vaak in de krant dat ZZP-en vandaag de dag dé trend is, dus dacht ik: dat moest ik ook maar eens doen.

Overtref jezelf als werkloze: ga ZZP-en
Het is alleen ook nog even crisis in mijn hoofd, waardoor het schrijven de laatste tijd niet wil lukken. Een zogenaamd writers block zeg maar. Dat moet je nu juist niet hebben als je jezelf als tekstschrijver wilt verkopen. Dan maar even richten op het bouwen van een website. De komende tijd zal ik jullie op de hoogte houden van mijn vallen en opstaan en over de do’s en de don’ts als startend ZZP-er. Ongetwijfeld in een tropisch jasje.

Lekker Lachen
Life is too short”, zegt wijze Echtgenoot vaak. Laten we tijdens het vergaren van steeds stijvere schouders en nek, RSI-polsjes, pijn in de onderrug, stress, sacherijnig humeur en depressies een ding niet vergeten: lekker lachen. Hoe doe je dat in deze barre tijden van somberheid? Er zijn veel methodes voor. Heb je bijvoorbeeld geen geld of tijd voor een dure skivakantie, dan kom je met twee uurtjes op de nep-skipiste in Nederland al een heel eind. Zak patat en wat gluhweintjes (na twee uurtjes skiën mag dat wel weer. Toch?) na afloop in de après-ski bar. En probeer dan open te staan voor de muziek. Of maak het achteraf goed met The Gas Light Club. Een Costaricaans radiostation met waanzinnige Latin jazzzzzz.

Twee uurtjes skiën doet wonderen
Van twee uurtjes skiën knap je al aardig op

Ik wens je veel mooie momenten dit jaar, met inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Maak er wat moois van!

Het einde van de crèche

Volgens een buurman vergaat de wereld niet perse vandaag. Maar wel tussen nu en maart 2013. Als ik maar lang genoeg naar Buurman’s onderzoeksresultaten luister, dan lukt het hem op een gegeven moment: ik krijg de creeps. Vooral als hij over aliens begint. Maar dan volgt de wijze raad: het beste dat je kunt doen, is met ze mee werken. “Don’t try to fight them!” Buurman is Engelstalig.

Toch besluit ik Buurman zijn wijze adviezen in de wind te slaan. Ik heb namelijk even een groter probleem in spé. Eentje die met meer zekerheid gaat plaatsvinden dan het einde van de wereld. En dat is het einde van Zoon zijn crèche.

Speelplein Groeivijver

Lees verder

Ondernemingsplan overleefd

Vandaag is mijn ondernemingsplan goedgekeurd.

Businessplan

Dat klinkt leuk, en dat is het ook, maar de afgelopen weken waren he-le-maal niet leuk. Verzin namelijk maar eens wat je precies gaat doen en voor wie. Dat is misschien wat gemakkelijker als je bijvoorbeeld verloskundige bent. Dan ga je namelijk bevallingen doen. De doelgroep is ‘moeders’. Of zijn het de baby’s? Of de ouders? Of de grootouders? Kijk, daar ga je al.

Hoe dan ook, ik heb veel hulp gehad. Van deze en gene dierbare. Van de Rabobank die een heel mooi formatje heeft mét uitleg. En van een heleboel websites. Die van de Kamer van Koophandel, die van ZZP Nederland, en die van Geld en ondernemen om er een paar te noemen.

Als je ook aan het zwoegen bent met je plan dan wens ik je veel succes. Ik ga even heerlijk Niets doen. En dan in het nieuwe jaar starten!

De betere feestjes

Dat je op Curaçao goed kunt party-en is bij menigeen wel bekend. Dan doel ik niet persé op het jaarlijkse  Carnaval waarvoor menige in Nederland wonende afreist naar de West, maar gewoon de donderdagen dat je naar De Heeren gaat, de vrijdagen en de happy hours, de zaterdagen dat je naar De Boogjes gaat , de zondagen naar Wet & Wild en de overige dagen naar de snèk (op de snèk kom ik nog een keer terug).

Dat het in Nederland ook goed toeven is in Feestlandia, moet soms nog bewezen worden. Maar er is een feestje, dat ik ieder jaar steeds leuker vind worden. Eentje die drie weken geleden begon en vandaag uitmondt in een knalparty: het feest van Sinterklaas. Vol verwachting klopt mijn hart. Na ruim 35 jaar ga ik het opnieuw meemaken. Misschien wel op een nog leukere manier dan toen. Want dit jaar beleef ik het voor het eerst via Zoon.

Sinterklaasfeest aan boord bij Blue Boat

Lees verder

In het bos met de wilde dieren

Het is zeven uur ’s ochtends en bijna helemaal stil in het bos. Af en toe een vogel die met een luide schreeuw wegvliegt. Het dikke bladerdek kraakt onder mijn voetstappen. Om mij heen hier en daar geritsel. Een vogel? Een egel? Of misschien een das? De gastheer van het landhuis heeft er onlangs nog een gespot. Maar wat als ik iets anders tegen kom? Een vos bijvoorbeeld. Of een kudde wilde zwijnen met een reusachtige vader overste!

Jij ziet mij niet, maar ik zie jou wel...haha

Lekker
Nu hou ik erg veel van zwijnen, maar dan wel kant en klaar op mijn bordje. Heerlijk met een beetje lingon– of cranberries en een goed glas rode wijn. Ik herinner mij de ontmoeting met een zwijnenfamilie op Curaçao. Als je naar het noordoosten toe rijdt, naar Playa Kanoa, dan moet je op een gegeven moment kiezen: neem ik de onverharde weg naar links of de onverharde weg naar rechts. Iedere keer vergeet ik weer. Ik besluit de weg te kiezen die de minste gaten lijkt te hebben. Op goed geluk. Lees verder

Buurman en buurman

NL – “Goedemorgen poppetje”, zegt de buurman van de hoek met de Lijnbaansgracht terwijl hij langsfietst. Even voel ik mij bijzonder gevleid. Maar wat blijkt: ik ben niet het enige poppetje van de buurman. Hij groet iedereen even vriendelijk. Overal zie en hoor je hem door de Jordaan fietsen. Tringelingeling: “dag poppetje”, tringelingeling: “dag prinsesje”, tringelingeling: “oh dag meneer”, tringelingeling: “he, hoe gaat het”.  Altijd keurig met hoed en lichtkleurige regenjas. En altijd op de fiets.

De mysterieuze buurman
Wie is die man en waar zou hij vandaan komen, vraag ik mij vaak af. Lees verder

Wat te doen bij een orkaan

Verbeeld ik het mij, of was Eric Mouthaan vorige week op het RTL-nieuws een beetje aangeslagen nadat Sandy net was overgetrokken? Het zou mij op zich niet verbazen. De kwetsbaarheid van de mens bij een dreigende of net overgekomen orkaan – zelfs dus in De Stad New York – hakt er best in weet ik uit eigen ervaring. In september 2004 maakte ik Ivan op Curaçao mee.

Lees verder

Trap er niet in

Hoe vaak ik er wel niet ben ingetrapt. Soms met mijn beide ogen open. Dan zag ik het aankomen. En toch kon ik het niet voorkomen. Vorige week vrijdag nog. Belangrijke reden dat ik toen niet zoals anders een bericht heb geplaatst. Take your loss and go on. Dat is een van de belangrijkste lessen die ik in mijn leven heb geleerd.

Je geeft het niet openlijk toe, maar je kent het vast wel. Je wordt opgelicht. En je wist van tevoren ergens wel dat het zou gebeuren. Een interessante deal aan de deur. Normaalgesproken koop je Nooit aan de deur! Maar dit is toch wel zo’n plausibel verhaal. Lees verder

Happy hour moet blijven

CUR – Het is vrijdagmiddag 14.00 uur. Ik heb het journalistenbestaan tijdelijk aan de kant gezet en werk inmiddels bij een Antilliaanse overheidsdienst op Curaçao. Verdient 1000 gulden per maand meer. Zo principieel ben ik dan ook wel weer.

Net weer terug op kantoor van de lunch besluit ik vol goede moed dat ene lastige project weer op te pakken. De dag daarvoor heb ik dan eindelijk na een behoorlijk aantal vergeefse pogingen een ambtenaar gesproken die zich wél verantwoordelijk lijkt te voelen voor de zaak. Maar ik moet toch iemand anders hebben, meldt zij.

De kamergenoot
Die iemand anders werkt bij Economische Zaken en die bel ik even: “Nee, meneer is met lunch”. Goed. Maakt niet uit. Ik pak tussendoor wel wat anders op. Dan komt mijn kamergenoot lachend binnen. Hij heeft net een gezellig onderonsje gehad met een collega verderop. Mijn kamergenoot lacht altijd, ook al zit het even tegen. Hij is van origine Arubaan, heeft nauwe banden met de bovenwindse eilanden, woont sinds lange tijd op Curaçao, maar heeft daarvoor jaren in Brabant gewoond. Die mix geeft een apart soort humor.

Kippetjes
Behalve dat mijn kamergenoot veel lacht, bespreekt hij al zijn activiteiten graag hardop. Zo verneem ik, dat hij nu even zijn vrienden Moet bellen, want het is vrijdagmiddag: tijd voor De Happy Hour. Het wordt een geanimeerd telefoongesprek met vriend één. Ik luister graag mee, want de nabespreking van de happy hour van de week daarvoor is bijzonder sappig te noemen. Iets over Dominicaanse vrouwen. Of het nu opschepperij is of echt waar, het fijne zal ik er nooit van weten. In ieder geval leer ik, dat het Papiamentse woord voor ‘chickie’, galinja is. Mijn kamergenoot vertaalt dat ook wel eens met ‘kippetje’. Het zal de Brabantse inslag wel zijn.

Het gesprek met vriend twee verloopt niet heel anders. En natuurlijk onder luid gelach. Ik luister nu met een half oor, want ik begin mij weer voor te bereiden op mijn telefoontje met de ambtenaar van Economische Zaken. Die heeft namelijk flink wat uit te leggen aangaande het project. Maar nee: “Meneer is met lunch”. Maakt niet uit, ik pak wel iets anders tussendoor op.

Het Ministerie van Belangrijke Zaken
Een andere collega komt binnen, pakt de krant van het bureau van mijn kamergenoot en spreidt die uit over mijn papieren. Kamergenoot is inmiddels klaar met zijn happy hour telefoontjes. De collega met de krant begint een gezamenlijke bespreking over alle nieuws en advertenties die zij daarin tegen komt. Even later wordt ze onderbroken door een collega op de gang. Die is namelijk een luid roepend gesprek aangegaan met een andere collega 10 meter verderop. Ze brullen elkaars naam over en weer. Een keer of vier. De collega van de krant gaat nieuwsgierig kijken en meebrullen. Dan is het 15.30 uur, tijd voor een nieuwe poging. Eindelijk krijg ik de ambtenaar van Economische Zaken aan de lijn: “Mevrouw, het is vrijdagmiddag! Dat ga ik nu echt niet meer doen!” Ik besluit het maar op te geven voor deze week.

Wat is nu de moraal van dit verhaal? Ja, dat ben ik zelf ook even kwijt. Welnu, in Nederland willen ze de happy hour afschaffen om drankmisbruik onder jongeren tegen te gaan. Wat blijkt: op Curaçao is de happy hour van een dusdanig belang, dat er iedere dag wel ergens een is en dat menigeen er zijn werk voor laat liggen. Dan moet het wel écht belangrijk zijn. Op naar de happy hour!

Stobá en andere verwarmende stoofpotjes

NL – Oktoberherfst. De blaadjes verkleuren al aardig, maar het gutst ook van de regen. De ideale tijd dus om eens urenlang te gaan kokkerellen. Je kent het wel: joggingbroek, lekkere dikke sokken en trui, een kaarsje, een wijntje en Clazz Jazz op de achtergrond.

Lees verder

Gevraagd: brilinstructies

Een vriendin van mij maakte laatst een rake opmerking: “Niemand heeft ons ooit gewaarschuwd!” Ze klonk haast verontwaardigd. Maar ze heeft een punt. Je hele leven lang heb je nooit een bril gedragen. Je was er trots op, want je was de enige in de familie. Je zag alles haarscherp en waande jezelf soms ‘de man van zes miljoen’ met zijn bionische oog (Lee Majors, ken je hem nog?). En nu moet je opeens een bril. De zogenaamde veertigplusbril.

Lees verder

Flamencoheat in herfstig Nederland

“Als je in Nederland een mediterraan gevoel wilt hebben dan ga je naar een tapasbar”, zei een vriendin op Curaçao ooit tegen mij. De manier waarop ze ‘tapasbar’ uitsprak kon niet laatdunkender. Maar ja ergens had ze wel gelijk, bedacht ik toen we samen over de azuurblauwe, Caribische wateren tuurden en nadachten over teruggaan naar Nederland.

Cadiz. La Nina kijkt vanuit de Spaanse haven uit over zee. Haar blik is fel en vol leven. De wind speelt met haar lange haar. Er staat altijd wind in Cadiz, vertelt ze. Een wind waar je vrolijk van wordt. Net als van de Alegría, de flamencodans die er vandaan komt. La Nina, alias voor Janine Keijzer, is onze juf. Wij volgen na drie jaar op Zoon passen weer flamenco bij haar. En ook al zijn mijn flamencoschoenen te klein geworden – die voeten worden steeds platter met de jaren – het is heerlijk om weer bij haar op les te zijn.

La Nina is een Nederlandse, maar je zou het niet altijd zeggen. Ze is blond, maakt typisch Nederlandse grappen en refereert regelmatig aan flamenco a- typische zaken – zo begon ze laatst op een alegríaritme I will survive van Gloria Gaynor te zingen – maar het Spaanse zigeunerbloed giert door haar aderen. Op La Nina’s site kun je lezen dat ze meer dan twintig jaar ervaring heeft en vind je een lange lijst met namen van Spaanse dansers. En die ervaring blijkt uit alles. Niet alleen uit hoe ze moeiteloos haar voeten beweegt, haar houding bepaalt en aanwijzingen geeft, maar ook om wat ze vertelt. Over de verschillende dansen. Over de muziek. Over het verhaal van Lole en Manuel.

Wil je herfstig Nederland even vergeten? Dan hoef je niet naar een tapasbar. Het echte mediterrane gevoel beleef je bij La Nina. Instromen kan vast nog wel, maar doe maar snel.

Zo schilder je je huis

NL – Bladdert de verf aan alle kanten er af? Durf je met je schroevendraaier niet in de hoeken van je kozijnen te prikken, omdat je vreest dat hij er in zal verdwijnen? En bungelen er diverse overblijfselen van bijna antieke rolluiken aan je gevel  en weet je niet wat er achter vandaan komt als je die zou verwijderen? Eind september, het kan nog net. De temperatuur komt nog niet beneden de vijftien graden en tussen de buien door schijnt de zon. Het houtwerk buiten aanpakken, zeven tips.

Lees verder

Een nieuw jaar

NL – 3 september. De scholen beginnen weer.  Het gros van de kindjes op de crèche is weer terug van een lange vakantie in Marokko. Ranya – het normaalgesproken hyperactieve vriendinnetje van Zoon – is nog helemaal stil van alle indrukken die ze daar heeft opgedaan. Maar ik verwacht dat ze zo weer met Zoon staat te springen. Zoon krijgt een hoed op en deelt kadootjes uit. Want ook voor hem is het een nieuw jaar. Zijn derde.

En ik? Aan het einde van de zomer ontstaat er altijd weer een drang naar nieuwe schoenen. Lees verder

De lok van de bok

Ik woon naast een kinderboerderij. Dat is vaak best leuk. ’s Ochtendsvroeg hoor je de hanen kraaien. Even later loeien de koeien wanneer ze te eten krijgen. Dan zetten de ezels het op een jammeren en de schapen op een blèren. Nog half in slaap waan ik mij in die boerenhut in een bloemrijke vallei in Costa Rica met paarden en stoere cowboys in het veld. Maar niks is minder waar. Het is een gewone doordeweekse werkdag in Amsterdam.

Gètver
Ik zet de fiets klaar om Zoon er op te hijsen. Het heeft de nacht geregend en de ochtendlucht voelt heerlijk fris. Ik neem een diepe teug, maar dan: gètver! Een indringende lucht komt mij tegemoet. Een bekende lucht ook. Natuurlijk, het is die grote oude bok. Sommige bokken stinken zo, omdat ze zichzelf helemaal onder piesen. Daarmee laat de betreffende bok andere bokken weten, dat hij de baas is (volgens het filmpje, 0:14 sec).

Bokkenlucht
Met de lucht van bokken ben ik goed bekend. In mijn derde woning op Curaçao aan de Kaya bandera (straat van de vlag) in Rooi Santu woonde ik namelijk naast een grote geitenfamilie. Of misschien waren het meerdere families. Dat was niet helemaal duidelijk, want geiten zijn niet bang voor incest, zo blijkt. In ieder geval had mijn buurman wel vijftig geiten. Lees verder

Jazz & more bij de Dias Latinos

NL – Festivalkeuzestress. Je bent een liefhebber van jazz, van Latijns-Amerikaans, maar je hebt ook een volle agenda voor het weekend. Wordt het Dias Latinos in Amersfoort of nu eindelijk eens dat Jazz & More in Haarlem. Ieder jaar vergeet ik weer dat de festivals tegelijk, halverwege augustus, plaatsvinden. De rest van je weekend is al volgeboekt met andere zaken –  zoals met mijn zaterdagtik – waardoor je Moet kiezen. Het werd toch weer Dias Latinos en dat was helemaal niet erg.

Lees verder

Drastische stappen in mi kunuku

Het is een beetje een zootje. Een zootje in de tuin en een zootje in mijn leven. Hoezo? Nou kijk maar. Lees verder

Churandy: bai lié lié

‘Bai poko poko’ (rustig aan) is een vaak gehoord geluid als Curaçaoënaars elkaar gedag zeggen bij het weggaan. Het betekent zoveel als: ‘rustig aan’ en is goed bedoeld. Maar tegen Churandy Martina wil ik zeggen ‘bai lié lié’ oftewel ‘ga maar snel snel’ morgen op de 200 meter!

Radiogekte

CUR – Net zoals Curaçao de hoogste krantdichtheid ter wereld kent (zo’n tien kranten op 150.000 inwoners), heeft het eiland ook een groot aantal lokale radiozenders. De meest bekende zijn Radio Hoyer 1 en 2 met een afwisselend Curaçaos-Nederlands repertoire en Dolfijn FM, een station dat veel populariteit onder Nederlandse Nederlanders geniet.

Dan is er nog een groot assortiment lokale radiostations. Sommigen maken er een gezellig Curaçaos feestje van met muziek uit de regio en gebabbel over alledaagse zaken op het eiland. Weer anderen zoals Radio Z86 en Radio Direct zijn sterk nieuwsgericht. Maar er zijn er ook met een wat eigenaardig karakter. Daar word je bijvoorbeeld met Onze Lieve Heer bestookt. Of men is uur in uur uit hardop aan het bidden. Maar wat ik laatst bij Radio Krioyo hoorde, spande de kroon: een interview met een prostituee uit Campo Alegre (sorry hoor, even geen linkje, ik ga hun niet promoten) die in detail haar werkzaamheden beschreef. Ok, het is daar zo’n vijf a zes uur vroeger dan in Nederland, dus toen ik ’s ochtends in Nederland luisterde was het daar middernacht. Maar toch.

Gelukkig is er een radiostation waar ik altijd blij van word en dat is Clazz FM: een beetje klassiek, een beetje jazz, en dat met een Curasausje er overheen. ’s Ochtends nog een beetje tam, maar als wij bijna gaan slapen, beginnen zij wakker te worden.

Ook een Caribische sound je woonkamer binnenhalen? Bekijk hier een lijst met meer dan 30 Curaçaose online radiostations.

Rondje supermarkt

Boodschappen doen. Sommigen hebben er een hekel aan. Anderen zien het als een noodzakelijk kwaad. Die laatste herken je meteen. Vooral in de Albert Heijn. Met de blik op haast snijden ze je de pas af. Soms duwen ze je zelfs opzij. In mijn ogen is dat een vorm van hufterig gedrag, maar ik stoor mij er niet al te veel aan. Want nee, misschien wijk ik af, maar boodschappen doen vind ik leuk. Leuk?! Ja leuk. In het buitenland maar ook in Nederland zie ik dat zelfs als een soort excursie. Lees verder

Boeken uitlezen

NL – In de papieren editie van 360 magazine is onlangs het artikel “De tirannie van de laatste pagina” verschenen. De vraag die schrijver Tim Parks in dit artikel stelt, luidt: waarom zouden wij boeken helemaal uitlezen? Parks doelt hier niet op slechte boeken, maar juist op boeken die hij goed vindt.

Het overkomt Parks steeds vaker: hij begint aan een boek, geniet er intens van, en dan komt er een moment dat hij weet dat hij er genoeg van heeft. Het is niet dat hij zich verveelt, evenmin is het boek te lang, maar hij heeft gewoon geen zin om ervan te blijven genieten.

Parks haalt collega Samuel Johnson aan die een stelling met dezelfde strekking heeft: “Is een goed boek per definitie een boek dat we hebben uitgelezen? Of kan het gebeuren dat we er voor kiezen het boek voor het einde in de steek te laten, of misschien zelfs al in het midden, en toch het gevoel hebben dat het goed was, uitstekend zelfs, alleen hoeven we het niet zo nodig uit te lezen?”

Goede boeken, waarom zou je ze uitlezen? Je kunt toch ook stoppen met lezen als je voldaan bent? Ik kan mij er weinig bij voorstellen. Maar laat ik eens twee boeken tegen het licht houden die ik deze zomer heb gelezen.

Lees verder

Een been hier, een been daar

NL – Veel Curaçaoënaars kennen het. Wonen ze in Nederland, dan willen ze terug naar hun eiland. Zijn ze weer terug op de rots, dan missen ze de kou, de regen en de prachtige dynamiek van de grijze luchten. De meeste Nederlanders die op Curaçao hebben gewoond zijn juist weer blij dat ze terug zijn in kikkerland. Of ze blijven daar wonen. Wel heb je Nederlandse politici die soms roepen dat de Antillen moeten opzouten (hun eigen boontjes doppen), maar er desondanks maar al te graag meerdere malen per jaar ‘op werkbezoek’ gaan. En dan al die technische bijstanders: Nederlandse consultants die regelmatig met raad en daad die kant uit gaan en een leuk centje bijverdienen.

Ik behoor tot geen enkele van bovengenoemde groepen. Ik ben niet 100 procent van Curaçao, noch van Nederland. Ik ben geen politicus, ik ga niet regelmatig op en neer en ik verdien ook niet goed. Bovendien heb ik (voorlopig) met volle overtuiging voor Nederland gekozen. Wel heb ik nog steeds wel eens mijn ene been hier en mijn andere been daar. Dat merkte ik vandaag maar weer eens tijdens de lunch.

Lees verder

Comeback

Op internet moet je schijnbaar nooit vermelden dat je op vakantie bent. Volgens de politie wordt je huis dan een trekpleister voor inbrekers. Inderdaad was ik wat laks geweest, want als je mij intikt bij detelefoongids.nl, dan heb je mij zo te pakken.

Goede voornemens
Daar heb ik vandaag meteen eens iets aan gedaan. Met het goede voornemen om voortaan mijn administratie beter bij te houden ben ik naar detelefoongids.nl gegaan. Die verwezen mij naar mijn telecomprovider. De telecomprovider verwees mij weer naar detelefoongids.nl, maar zag daarbij wel in dat ik zo van het kastje naar de muur werd gestuurd. Helaas kon mijn telecomprovider niets doen behalve mij een korting van 120 euro ter compensatie van het ongemak aanbieden. Uiteindelijk bleek de vermelding ongedaan maken toch via detelefoongids.nl te lukken. Maar de telecomprovider vond het niet nodig de korting ongedaan te maken. Nou, ook goed. Kortom: je administratie bijhouden loont.

Bratwursten
Ik was dus op vakantie. Weinig tropisch trouwens. Van die heerlijk, vieze Bratwursten eten in Zuid-Duitsland met een flinke pul bier erbij. Doe ik normaal nooit. Evenals twee weken lang de computer niet aanraken (ook al was de laptop wel mee). Enorm ontspannend moet ik zeggen.

Boeken
Hopelijk hebben jullie mijn verhaaltjes verschrikkelijk gemist en wachten jullie met smart op nieuwe. Ik had een ijzersterke comeback beloofd met wat boekrecensies. Die laten nog even op zich wachten. Door boek één kwam ik namelijk niet goed heen. Boek twee moest terug naar de bieb en ging bovendien over afvallen. Dat gaat niet goed samen met Bratwursten. Maar boek drie is wel heul erg spannend. Ben nu op pagina 140. Binnenkort meer over deze heerlijke thriller van Charles den Tex.

Guten Apetít

De Bloguitdaging

Beste Ernst-Jan. Ik heb je boek Gij zult Bloggen twee keer met veel plezier gelezen. Daarna kreeg ik onmiddellijk zin om de Bloguitdaging aan te gaan. Alleen had ik zoals gewoonlijk de bedoeling niet helemaal begrepen.

Om even te oefenen plaatste ik een eerste bericht. Ik zag dat ik de datum van plaatsing niet meer kon veranderen en schrok mij rot. Volgens de Bloguitdaging moet je namelijk vijftien berichten in een maand plaatsen. Mijn eerste bericht stond er al, terwijl ik de basis van mijn blog – zowel qua vorm als inhoud – nog niet eens op poten had. De Bloguitdaging was er klaar voor, nu ik nog.

Dus dook ik snel de techniek in. Dat ging niet van een leien dakje. De achtergrondfoto verdween een paar keer en ik snapte niets van widgets en tags (nog steeds niet trouwens). Ook zou het lettertype echt wel wat kleiner kunnen. Maar na een paar dagen stond er iets waar ik wel mee uit de voeten kon. Ik begon met het plaatsen van meer berichten, maar liep per ongeluk een kater op met Koninginnedag. Hupsakee, weer een week voorbij. Daarna moest ik natuurlijk als een bezetene schrijven om de vijftien-berichtjes-deadline te halen.

Dat lukte, alleen wat bleek: pas op het moment dat je je bij de Bloguitdaging aanmeldt, gaat de teller lopen. Dus ging ik er nog een maand tegenaan. En zie hier het resultaat: dertig berichten in twee maanden. Ik ben heel benieuwd naar je feed-back. groet Liane.

ps. Ondertussen ga ik even wat anders doen. Daarna kom ik waarschijnlijk terug met een ijzersterke recensie.

Voorkeur voor een bepaald boek?

Mijn kunuku, fase 1

CUR – Als je op Curaçao op banda riba (de oostkant) of banda bou (de westkant) woont, dan woon je meestal in de knoek: de kunuku in het Papiaments. Met de knoek/kunuku bedoelen ze dan het platteland. Als je een kunuku hebt, dan heb je het over een stuk omheind land waar vaak wat geiten op lopen en hier een daar een boompje staat. Een moestuin kan een onderdeel van de kunuku zijn. Staat deze er keurig bij, dan heb je het over een hòfi. Maar bij de ruigere varianten blijft het gewoon kunuku heten.

Lees verder

Een werkdag bij de krant

CUR – “Moru, bon dia”, klink het over en weer om half acht ‘s ochtends op de redactie. Daarna valt het meteen weer stil. Iedereen zit in een krant gedoken. Ten minste de Amigoe van de vorige dag, het Antilliaans Dagblad, de Èxtra en de Ultimo Noticia komen voorbij. Maar als het lukt ook een paar andere kranten zoals de Bala, La Prensa of de Vigilante. En dat allemaal binnen een half uur. Daarna begint de redactievergadering.

Lees verder

De Weg naar Fuik

CUR – Zoals de Lutkemeerweg in Amsterdam een bijzondere, doodlopende weg is, zo heb je op Curaçao de Weg naar Fuik. Eigenlijk is het de weg voorbij Fuik, want je kunt nog wat verder. Maar dan. Dan houdt het opeens op. Doodlopende wegen deel 2.

Curaçao is een lang en smal eiland. Je zou het heel grof kunnen onderverdelen in drie gedeelten: de westkant, de oostkant en het middengedeelte. In het midden gebeurt het. Daar ligt de hoofdstad, Willemstad. Aan weerszijden van de stad zijn inmiddels vele districten vastgegroeid. Naarmate je meer richting het oosten of het westen gaat, wordt de bebouwing steeds dunner.

Caracasbaai
Een van de wegen die vanuit Willemstad naar het oosten leidt, is de Caracasbaaiweg. Rij je die helemaal uit, dan kom je uit bij Caracasbaai, een van de weinige baaien aan de oostkant waar je geen entreegeld hoeft te betalen. De baai kent dan ook zijn eigen soort publiek. Veel toeristen zie je er niet. Het is een plek waar je heerlijk kunt weg mijmeren, terwijl je naar de horizon tuurt en een glimp van bergcontouren van Venezuela hoopt op te vangen.

Maar vandaag ga ik niet naar Caracasbaai. Nee, ik ga de Weg naar Fuik helemaal affietsen. Daarvoor sla ik halverwege de Caracasbaaiweg af naar links de Weg naar Montaña in. Deze slingert wat omhoog en wat omlaag, langs woonwijken, snèks, winkelcentra,en diverse tire centers (een andere keer schrijf ik een stukje over lekke banden en snèks). En dan na de afslag naar Montaña, dan gaat de weg over in Weg naar Fuik.

Into the wild
De sfeer verandert al meteen. De weg zit opeens vol gaten. Gelukkig ben ik op mijn mountainbike. De huizen zijn bepaald geen nieuwbouw en staan steeds verder uit elkaar naarmate je meer naar het oosten gaat. Ik zie veel authentieke kunukuhuisjes, de oorspronkelijke slavenhutjes die van adobe (mengsel van kleigrond en stro) zijn gemaakt. Daarachter duikt de Tafelberg af en toe op. De erven zijn ongeplaveid en wild begroeid. Veel bewoners zitten op de trap voor hun huis en groeten vriendelijk.

Op de Weg naar Fuik voel ik mij altijd vrij. Het is er wild en tamelijk ongerept. Op een gegeven moment misschien iets té ongerept. Als je de afslag naar Barbara Beach voorbij bent, dan neemt het aantal huizen pas echt af. De mondi – wildgroei van cactussen, wabi (plant met hele gemene stekels) en andere lokale vegetatie – neemt toe, evenals het aantal autowrakken langs de weg en het grofvuil. Soms liggen er hele koelkasten. Geiten lopen los over de weg en honden rennen mij met schuimende bek, vervaarlijk blaffend tegemoet. Ik fiets soms wat harder.

Oostpunt
Dan moet ik opeens heel hard op mijn rem staan. Als ik dat niet had gedaan, dan had ik nu midden in die stekelige begroeiing gelegen. De weg is tot een abrupt einde gekomen. Voor mij ligt de wildernis…of toch niet? Een paar honderd meter verderop zie ik een weg. Een prachtige weg. Gloednieuw. Geen gaten. Ik zie in heinde en verre geen verbinding met deze weg. Voor mij ligt het land van Willy Maal: Oostpunt.

Doodlopende wegen
Soms moet je gewoon accepteren dat je niet verder kunt. Dat een weg doodloopt en dat je iets anders moet gaan doen. In mijn geval is dat die vacatures laten voor wat ze zijn en gaan netwerken. Diepe zucht. Niet helemaal mijn ding.

Doodlopende wegen

NL – Waar vind je ze nog in de grote stad: doodlopende wegen die naar Niemandsland leiden. Naar een verlaten plek, met slechts hier en daar een huis. Waar je stiekem ergens in het hoge gras met je liefde kunt rollebollen. Of waar honden los op het erf lopen en zo de weg op kunnen.

Lees verder

Moestuin update juni 2012

NL – Het was op een dag ergens in maart dat ik dacht: vandaag begin ik een moestuin (lees: Komt het nog wel goed met die moestuin). Wat is er ondertussen gebeurd?

Ik begon met de doperwten. Het was nu of nooit, want op de verpakking stond: zaaien in februari/maart. De overheerlijke smaak van de doperwten van vorig jaar wilde ik niet missen. Al was de oogst maar een handjevol. Lees verder

Op de vlucht voor de donkere stalkers

CUR – Het loopt lekker. Ik mag het ene na het andere stukje voor het Antilliaans Dagblad schrijven. Samen met het inkomen van het restaurant waar ik de lunch loop, verdien ik nu zo’n 1500 gulden per maand: genoeg om op Curaçao van te leven.

Een baan
Door het restaurant kom ik aan mijn onderwerpen. Bijvoorbeeld door een groep honkballers uit Nederland die op het eiland komt softballen. Softbal voor heren schijnt helemaal hip te zijn. Dus loop ik een hele zondag op het veld rond en praat ik met dezen en genen. Maar er komt van alles voorbij: hockey, watersport, gezondheid. Op een dag weet ik mijzelf naar binnen te praten bij een concert van de Portoricaanse Gilberto Santa Rosa. Een unieke kans voor een niet zo draagkrachtige salsaliefhebber. Steeds vaker kom ik collega’s van de Amigoe tegen en zij mij. Op een dag word ik gebeld voor een sollicitatiegesprek. En ik krijg de baan.

 

Rust
Een baan, eindelijk rust. Tenminste, dat dacht ik. Lees verder

Recept van de maand: pastechis

Als ik tijd zou hebben, zou ik vaker, lekker koken. Als kinderloze vrijgezel deed ik dat bijna iedere zaterdag. Dan ging ik in alle vroegte naar drie verschillende winkels en naar de markt voor de beste ingrediënten en stond ik de hele verdere zaterdag in de keuken. Daarna ging een hele stoot kant-en-klaarmaaltijden de diepvries in.

Soms ging ik op zondag nog verder. Zeker als ik er een Antilliaans kookboek op nasloeg. Want de keuken van de voormalige Nederlandse Antillen is super bewerkelijk. Lees verder

Journalistieke pogingen, deel 2

CUR – Het is stil op de ranch op een doordeweekse middag. De zon staat hoog aan de hemel en heeft een verzengende werking. Het is bloedheet. Er is niemand te bekennen, alleen een zwerfhond strompelt wat rond. Ik lig voor pampus op bed in mijn witte huisje na een ochtendje de was doen. Lees verder

Tomatenplanten krijgen de zak

NL – Vandaag is zo’n typische dag in Nederland, dat veel mensen de balen zullen hebben. Zelfs ik, ook al is regen in de zomer mijn favoriete weertype. Op een dag dat het plenst terwijl het broeierig warm is of zelfs heet, voel ik mij opperbest. Dan waan ik mij in de Amazone en krijg ik Jungle-Janegevoelens. Maar zo is het vandaag niet. Vandaag is het ijskoud en het plenst. En dat is geen combinatie. Lees verder

De vogels zijn gevlogen

NL-Wat hadden pa en ma koolmees het druk de afgelopen maand. Het begon eerst nog rustig: een beetje aan het huisje snuffelen en verkennen. Is het wat ma? Ja, ik vind het wel wat. Leuk die paarse kleurtjes ook. En dan die tekst er op. Het gaat over de liefde. Kan Stapper er bij? Nee, die wordt ook een dagje ouder: te veel geklim.

Stapper
Voor degenen die Stapper nog niet kennen, Stapper is de buurkat. Lees verder

Bij de immigratiedienst

Bon tardi jufrouw, bon bini bèk na Korsou, luidt het als ik de paspoortcontrole op Curaçao passeer. De douanebeambte heeft mij zojuist goedemiddag gewenst en hartelijk welkom terug geheten op het eiland. Dat zijn zo van die voordelen als je er bent geboren. Dan krijg je vaak een andere behandeling, ondanks je lichte huidskleur zoals in mijn geval.

Vervolgens ga je naar Kranshi – afdeling burgerzaken – voor de inschrijving in het bevolkingsregister. Lees verder

De mooiste dag van je leven

Luister naar Manha de Carnaval (de morgen van het carnaval)

Er was eens een meisje van net veertig jaar
Het ging best wel goed maar de liefde was zwaar
Was de een niet zo’n match of een magere vangst
(dan) Had de andere man last van bindingsangst

Maar eenmaal te-rug van de warme Antillen
Had het meisje behoefte aan vrieskoude billen
Dus ging zij uit skiën de berg op en neer
En ontmoette zij daar toen een edele heer

Voor het meisje was enige ski-les wel nodig
Voor de edele heer was dit juist overbodig
De verbazing was groot toen hij toch daar verscheen
De heer wond er verder geen doekjes omheen

De toon was gezet, er kwam toen veel pret
Er werd toen niet he-le-maal opgelet (met voorbedachte rade dan)
Toen zijn ze maar samen een huisje gaan kopen
Waar ‘t jonkheertje lekker in rond kon lopen

Maar toen kwam natuurlijk het mooiste moment
De edele heer bleek een echt stoere vent
Hij vroeg: wil jij met mij avonturen beleven
Het meisje zei “ja” en maar liefst voor het leven

En nu een beter gedicht. Een gedicht van de liefste man van de wereld. Mijn man.

In spring all is growing
Expanding expectancy
Exploding in joy
Behold soft evenings
Spent in warmth

Dank neef Jos voor deze prachtige foto. Dank vrienden en familie voor een onvergetelijke dag.

Mooi-weer-blogger

NL-Het is bijna niet te geloven, maar het is gebeurd. Ik heb geschreven met pen en papier!

Ja, nou en? Hoor ik je denken. Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik schrijf bijna nooit meer met pen en papier. En als ik dat dan doe, dan lukt het vaak niet meer zo goed. Dan draai ik letters om, alsof ik opeens dyslectisch ben geworden. Misschien is dat ook wel zo, want met de jaren veranderen dingen. Zo kan ik nu vaak niet meer zonder leesbril. Ken je dat? Je wordt op een dag heel boos op de fabrikanten omdat ze de letters iedere keer kleiner lijken af te drukken op verpakkingen. Totdat je van iemand de suggestie krijgt om eens een leesbril te proberen.

Ik dwaal af. Pen en papier. Zo juist zat ik buiten onder mijn boom, heerlijk in de schaduw. En daar kreeg ik opeens een e-nor-me inspiratie. Een tiental nieuwe onderwerpen voor mijn blog schoten door mijn hoofd. Snel vastleggen. Maar om met dit warme weer nu he-le-maal naar boven te lopen naar mijn computer. Dat ging wat ver. Of zou ik de laptop naar beneden halen?

Maar dan. Wat moet je met een laptop in je tuin. Je ziet Niets op je scherm. Heb jij daar een truc voor?  Ik heb het al op verschillende manieren geprobeerd. Rechtsom draaien, linksom. Parasol erboven. Met een doek over mijn hoofd. Een soort tentoverkapping in elkaar frutselen. De oplossing heb ik nog niet gevonden.

Dus heb ik pen en papier gepakt en een paar stukjes geschreven. Niet dit stukje trouwens.

Journalistieke pogingen

CUR – Het is rustig op de ranch. Mijn ‘vrienden’ (de kakkerlakken) zijn onder controle. De actie met het aluminiumfolie heeft geholpen.

Schrijversblok
Ik zit aan de houten tafel in het witte huisje en kijk door het open raam naar de Tafelberg. Voor mij ligt pen en papier. Ik zou wel naar de bibliotheek kunnen rijden om daar te werken, maar die is op zondag dicht. Jammer, want vandaag heb ik niets te doen. Een ideale dag dus, om mijn opdracht niet meer voor mij uit te schuiven en te gaan schrijven. Lees verder

Onder de boom

Op Curaçao is het altijd warm. In de herfst kan het flink regenen, in de winter daalt de temperatuur tot zo’n 28 graden, in het voorjaar waait het wat meer, maar het is altijd warm. Behalve in de zomer. Dan is het niet warm, dan is het Heet. En vooruit, op kantoor. Daar vriest het.

Nederlanders vinden die warmte vaak heerlijk. Lekker bakken in de zon aan het zwembad of aan zee. De meeste Curaçaoënaars niet. Die vluchten, meestal onder de boom met een kratje bier. Wat heb je gedaan gisteren? Lekker onder de boom hombu. De hele dag onder de boom. Gewoon wat kletsen, lachen en soms een potje domino.

Onder- de-boomgevoel
Ik neem aan dat je het boek Dubbelspel van Frank Martinus Arion hebt gelezen. Behalve dat het al Lang geleden is uitgebracht (ik heb er een werkstuk op de lagere school aan gewijd) en een van de meest bekende boeken van Curaçaose bodem, was het in 2006 het uitverkoren boek van Nederland Leest. Dubbelspel geeft haarfijn dat onder- de-boomgevoel weer. Zeker met dit warme weer in Nederland een goed moment om het te lezen.

Lees verder

Even pauze

Na vandaag neem ik even pauze. Heb jullie de laatste tijd dagelijks bestookt met berichtjes. Ik moest namelijk mijn target halen. Van wie moest dat? Dat moest van
Ernst-Jan Pfauth. Ernst-Jan heeft het ver geschopt met bloggen (onder andere nrcnext.nl opgericht) en hij heeft een geweldig leuk e-boek geschreven: Gij zult bloggen. Denk je naar aanleiding van mijn geleuter: he zo’n blog lijkt mij ook wel wat, lees dat boek dan eerst.

Vijftien berichtjes
Hoe dan ook, als je van Ernst-Jan wat verbeterpuntjes wilt ontvangen en misschien zelfs een recensie, dan moet je binnen een maand vijftien berichtjes schrijven. Vijftien? Maar jij schrijft dagelijks! hoor ik je denken. Nou, niet in het begin. Toen was ik namelijk stevig aan het worstelen met de techniek. Wat een gedonder met die achtergrondfoto die telkens zomaar verdween bijvoorbeeld. Maar los van de techniek, moest ik enorm bijkomen van Koninginnedag. En van de teleurstelling van die droge sprietjes in mijn moestuin natuurlijk.

Hoe zit dat nu met die moestuin?
Nou, ik moet zeggen niet onaardig. De koriander is verschrompeld, evenals de sla. De tot twee keer toe gezaaide tijm is helemaal niet opgekomen, evenals de lavendel en de bieslook. Maar de dille staat er fris en fruitig bij. Dan zijn er nog de immer onuitroeibaren, zoals de aardbei, de goudsbloemen (ook wel calendula officinalis, bekend van de drogist) en die 100.000 mini-esjes. Wat wil je ook na al die meiregen.

Beetje kajakken, maar daarna…
Een korte pauze dus. Het wordt mooie weer. Tijd voor een beetje kajakken. Om eerlijk te zijn: ik ga mijn sollicitatiegesprek van aanstaande dinsdag serieus voorbereiden. Maar daarna, beloof ik je, ga ik waardevolle stukken schrijven. Boordevol inhoud. Dus stay tuned.

Nieuw leven

NL – Je kunt het nog niet zien, maar ze zijn geboren. Ik hoorde net heel zacht en hoog: piep, piep, piep. Nu ben ik niet zo’n vogelkenner, dacht eerst dat wij te maken hadden met de kievit, maar het blijken koolmezen. Nou, ook helemaal prima. Ik had natuurlijk het dakje van het vogelhuisje kunnen optillen om een foto te maken. Maar zou jij een stadionlicht in je gezicht willen hebben als je net wakker wordt? Je moet me dus maar even geloven: zeven wijd opengesperde snaveltjes en een heel smekend gepiep. Hier wonen ze.

Iemand anders heeft het wel een koolmezennest gefilmd. Kijk hoe moeder haar jongen voedt. Mooi toch?

Op banenjacht

CUR – Op Curaçao hebben ze uitzendbureaus. Gelukkig, want waar moet je anders beginnen als je geen internet en vaste telefoonverbinding hebt. Mijn mobiele telefoon werkt op beltegoed, dat je via een kraskaartje kunt opwaarderen. Maar dat beltegoed vliegt er iedere keer doorheen. Lees verder

Eerste ontmoeting met mijn donkere stalkers

CUR – Het is tegen vijf uur ’s middags dat ik vanaf mijn bankje geniet van de ondergaande zon en de Tafelberg. Het wordt vroeg donker op het eiland, omdat het dicht bij de evenaar ligt. Dus ik vertrek naar binnen en pak een boek. Maar wat hoor ik nu? Tik, hoor ik. En weer: tik. En dan een paar keer achter elkaar: tik, tik, tik. Het wordt steeds erger. Wat kan dat geluid zijn? En dan zie ik het. Uit alle hoeken, kieren en gaten komen ze. Joekels zijn het van wel meer dan zes centimeter lang. En ze vliegen! Ik duik onder de klamboe. Die ziet al snel zwart. Ik denk “nu of nooit”, trek een sprint, grijp mijn autosleutels onderweg en scheur het terrein af. Nichtje help! Lees verder

De ranch op Kunuku Largu

CUR – Mijn neef heeft een groot landgoed vlakbij de Tafelberg. Er is een voormalige paardenstal over waar ik in kan wonen. De stal is van binnen netjes afgetimmerd en fris wit geschilderd. Er komt veel licht binnen en de wind waait lekker door de openstaande ramen en deur. Een houten bed en tafel, een koelkast, een kookplaatje: ik voel mij meteen thuis.

Voor het huis staat een bankje. Daar ga ik vaak zitten om te genieten van het uitzicht op de Tafelberg. Of ik bewonder de statige Colombiaanse man met de cowboyhoed die ’s ochtends de paarden komt trainen op het veld naast mijn nieuwe onderkomen. Er werken nog meer Colombianen op de ranch. De geur van bakbanaan komt je dagelijks rond het middaguur tegemoet. De zon priemt, de cumbiamuziek schettert (luister en geniet), een zwerfhond komt bedelen. Het lijkt Klein-Colombia wel.

Mijn tropische liefde

CUR – Waarom begin je eigenlijk een moestuin? Juist ja, vanwege de liefde natuurlijk. De liefde voor wroeten in de modder, de aarde en het groen. De liefde voor iets zien groeien dat je samen met de natuur tot stand brengt. En soms ook omdat je een liefde wilt vergeten. Want je hebt van die momenten, dat je iets of iemand verliest en dat je denkt dat je daarmee alles hebt verloren in het leven. Je denkt dat het nooit meer goed komt. Van die momenten dat je bij de pakken neer gaat zitten. Lees verder

Aan de slag met je moestuin

Je gaat je voornemen uitvoeren: je begint een moestuin. Hoe pak je dat nu aan? Allereerst bedenk je, wat je er in wilt laten groeien. Daar kun je een heleboel websites over lezen, zoals Tuinen.nl, Tuinadvies, Mijn moestuin, Vergeten groenten en nog veel meer.

Ik zelf kies altijd voor gewassen die uit eigen tuin veel lekkerder zijn dan in de winkel. Lees verder

Jungle Jane

Eigenlijk wilde ik ooit correspondent worden in Latijns-Amerika. Ik zag het al helemaal voor me: daar liep ik met mijn machete door de jungle in mijn camouflagepak. Free as a bird. Verwilderde blik en krullenbol. Bruin verbrand. Een vette camera op mijn schouder. Kalasjnikov erbij. En dan: “dit was Liane Zoeter voor huppeldepup-nieuws uit de bush van Colombia”.

Je weet wel, daar waar de Panamerican highway even ophoudt. Tussen Zuid- en Midden-Amerika, tussen Colombia en Panama. Totaal ondoordringbare wildernis. Echter niet voor drugsbazen, handelaren en  koeriers. Een zogenaamde no-go-zone. Behalve natuurlijk voor mij en mijn team. Dat was mijn droom.

Al kwam ik soms dichtbij, het liep iets anders. Nu woon ik in een rijtjeshuis. Wij hebben onlangs een Volvo gekocht. En vandaag hebben wij moederdag gevierd. Overigens ook helemaal niet verkeerd. Kijk wat een blijdschap!

Zaterdagtik

Op zaterdag doe ik altijd het huishouden. Misschien een tik. Het zit er gewoon ingebakken. Maakt niet uit waar ik woon: Nederland, Curaçao, Maastricht (ook bijna een aparte staat volgens Maastreechtenaeren toch?). Op zaterdag is het poetsen en boenen. Maar het is meestal ook mijn vaste sportdag. Dan ga ik naar Zumba, zoals het tegenwoordig heet. Het woord ‘tegenwoordig’ suggereert al, dat ik al wat jaartjes meega. Vroeger (oei nog zo een: het vroeger-woord) heette dat Salsaerobics. Een samentrekking van salsa en aerobics. Du-huh.

Lees verder

Tweedehands auto kopen: vijf tips van een ervaringsdeskundige

In een eerder bericht heb je mijn Suzi kunnen bewonderen: mijn rode Suzuki Swift uit 1993. SUZUKI is een afkorting voor Sjees U Zelf Uw Kist In. Soms kan ik daar wel in meegaan. Suzi trok namelijk altijd lekker op. Remmen ging af en toe wat minder. Zeker na een regenbuitje. De meeste Curaçaose wegen – of ja, ik ken eigenlijk geen wegen op Curaçao die dat niet hebben – die veranderen dan in een ijsbaan. Soms is dat leuk. Bijvoorbeeld op 1 januari overdag. Dan is er echt nie-mand op de weg te bekennen. Een ideaal moment voor joyriden dus.

Lees verder

De eerste stappen

CUR – Er zijn geen ramen, geen deuren en nog geen tegels op de vloer. De grijs gestucte muren en betonnen vloer zijn kaal. Zo ook de tuin. Het huis in de wijk Montaña  is nog in aanbouw. Er ligt een matras op de grond. Daarboven plak ik de foto’s van mijn overleden moeder en oma. De foto’s zijn in zwart-wit, maar ze kleuren meteen de hele ruimte.

Ook de tuin is kaal. Ik zet er een plant met oranje bloemetjes in: een tuturutu,  leer ik. De tuturutu lijkt op de tamarinde als je naar de blaadjes en de bloemetjes kijkt. Lees verder

Meiregen: daar groei je van

NL – Baal je van de regen? Luister dan naar dit liedje: Meiregen. Als je dat maar vaak genoeg doet, dan word je vanzelf weer blij. Want meiregen tikke tikke tam, daar groei je van.

Denk daarbij aan een tropisch regenwoud. Vanuit je hangmat onder een rieten afdak kijk je naar de neervallende regen, de natte bananenbladeren en de grote druppels in de Amazonerivier. Het is lekker warm. Een intens broeierige plantengeur dringt door tot in je hele lichaam. Hier en daar klinkt de een of andere vogel. Je valt misschien in slaap. Lees verder

Koninginnedag. De nadagen

NL – Weer bijgekomen van Koninginnedag? Bij mij begint het te komen. Het is ook best een uitdaging. Van de ene kant heb je een zoon van twee. Dus nog voor tien uur ’s ochtends kom je aan in het Vondelpark. Lekker vroeg, lekker rustig, denk je. Je hoopt op een bekertje limonade – koffietijd ben ik al Lang voorbij – en een versgebakken taartje. Dat gaat nog even niet lukken. Zoon heeft namelijk in de gaten, dat hij zoveel auto’s mag uitzoeken als hij wil. “In de tas, in de tas, in de tas”, luidt het. En ik maar achter hem aanrennen.

Lees verder

Een nieuw begin op Curaçao

CUR – Het is 1 december 2003 wanneer  ik op Curaçao, mijn geboorte-eiland land. De noordoostpassaat waait lekker warm in mijn gezicht zodra ik uit het vliegtuig stap. Hoe lang zal ik dit keer blijven? Een half jaar? Een jaar? Voor altijd? Van mijn beetje spaargeld koop ik onmiddellijk een auto. Een rode Suzuki Swift uit 1993. Voor veel te veel geld blijkt achteraf. Maar wat ben ik trots!

Komt het nog wel goed met die moestuin?

NL – Ken je dat? Je hebt goed geslapen, wordt voor de wekker wakker, rukt de gordijnen open en daarna het raam. Je neemt een diep snuif ochtendlucht en je denkt: vandaag begin ik een moestuin. Nee, je denkt het niet. Je zegt het plechtig: “vandaag begin ik een moestuin! “ Goed: oude kleren aan, je rubber laarzen opsnorren (of je roze crocs als het mooi weer is), al je tuinmeuk verzamelen en dan lekker aan de slag.En na een maand heb je dit. Wat sprietjes dille, een hangende tomaat en die onverwoestbare goudsbloemen van vorig jaar die opeens OVERAL opkomen. Komt dit nog wel goed? Het lijkt wel mijn zoektocht naar een baan. Of wat dacht je van een blog beginnen? Het gaat zeg maar niet helemaal vanzelf.