Rondje supermarkt

Boodschappen doen. Sommigen hebben er een hekel aan. Anderen zien het als een noodzakelijk kwaad. Die laatste herken je meteen. Vooral in de Albert Heijn. Met de blik op haast snijden ze je de pas af. Soms duwen ze je zelfs opzij. In mijn ogen is dat een vorm van hufterig gedrag, maar ik stoor mij er niet al te veel aan. Want nee, misschien wijk ik af, maar boodschappen doen vind ik leuk. Leuk?! Ja leuk. In het buitenland maar ook in Nederland zie ik dat zelfs als een soort excursie.

Amsterdam
Neem nu de Dirk van den Broek en dan vooral die aan de Bilderdijkstraat. Daar heb ik zo’n twintig jaar met plezier boodschappen gedaan. Het is er best gezellig. Zo ben ik echt niet de enige die meezingt met de muziek. De medewerkers groeten, ze werken er al ja-ren en ze hebben een vrolijk ruitjes uniform. Bovendien voel ik mij een stuk prettiger met het assortiment en de klanten: lekker gevarieerd. Waar je in de Appie veelal de blanke elite tegenkomt en bijbehorende producten ziet, is het bij de Dirk een volks allegaartje waar je ook nog wel eens een bakbanaan tegenkomt. En daar hou ik dus wel van. Eerlijk toegegeven lig ik wel dubbel om de AH-reclames met acteur Harry Piekema, waarschijnlijk ook vanwege het volkse karakter.

Curaçao
Ook op het eiland aan de overkant van de plas is het een waar uitje om naar de supermarkt te gaan. Sinds 2006 is er een Albert Heijn, maar tegenhangers met een exotischer gehalte zijn de Vreugdenhil  – een keu-ri-ge niets aan de hand winkel met een drukbezochte lunchroom – en Centrum Supermarket (filmpje). Goed vergelijkbaar met het AH-prijsniveau en -assortiment. Centrum Supermarket verkoopt zelfs letterlijk een aantal Albert Heijn producten. Natuurlijk verschillen deze supermarkten in de rest van hun assortiment met vis, groenten en lekkernij uit de buurt zoals mijn geliefde bocadillo de guayaba. De AH-kenmerkende haastmentaliteit is wel aanwezig en ook het publiek is van de hogere klasse, maar er is meer contact. Men groet en maakt een praatje. Of men zorgt ervoor dat men zich snel verstopt om dat groeten en praten te ontwijken. In de hoek bij het brood en banket is er een coffee corner, waar een groepje tegen het  pensioen aanzittende mannen de dagelijkse gang van zaken in de politiek en maatschappij bespreekt en de vrouwelijke aanwezigen in de winkel met complimenten bestookt.

Mangusa
Ga je nog exotischer dan is er een enorme keur aan kleinere winkels van Portugezen en steeds vaker ook van Chinezen. Sommigen zijn zeer succesvol uitgegroeid. Een voorbeeld van een hele grote met twee filialen is de Mangusa. De eerste vestiging aan de Cas Coraweg is voor mij de topper, maar je moet durven. Deze Mangusa is namelijk een heel ander verhaal dan de Vreugdenhil en dan Centrum Supermarket. Dat merk je meteen als je binnen komt. Het is donker, chaotisch (waar moet ik naar binnen en waar staan de karren) en het stinkt naar vlees (al is het vers). Je bent nagenoeg de enige blanke in de winkel en bij veel producten vraag je je af wat het is en hoe je er mee om moet gaan. Een waar avontuur dus. Door de smalle, volgepakte gangen vecht je je een weg tussen de grote karren en vaak nog grotere mensen. Waarom is het toch mijn favoriet? Mangusa is oer. Het is op en top Curaçao. Niks pre-fab. Alsof het eten direct van het land en vanuit de zee komt. En ook niet onbelangrijk: het is er de helft goedkoper.

Tanger
In Amsterdam Nieuw-West hebben we de Tanger, de Arabische versie van de Mangusa. Daar ga ik nu even heen. Wel spannend voor een vrouw zonder hoofddoek. Maar ik doe het voor de kraak verse koriander en noten. En voor een stukje avontuur natuurlijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s