Liane (r)emigreert

Op een dag werd ik wakker en toen was ik er uit. Nachtenlang had ik niet kunnen slapen van de opwinding. Het was als een puzzel die ik eerst in mijn hoofd moest oplossen voordat ik kon beginnen. Maar nu had ik dan eindelijk een onderwerp voor mijn blog bedacht.

Als je emigreert, dan begin je helemaal opnieuw. Daar kun je tegenop zien. Je kunt het ook zien als een spannende uitdaging. In mijn geval was geen van beide van toepassing. Ik volgde gewoon gedwee mijn toenmalige liefde. Niet omdat ik van nature heel volgzaam ben en wij nou zo’n fijne relatie hadden. Nee, zo kan ik het niet noemen: wij hakten elkaar wekelijks de hersenpan in. Ik volgde hem meer, omdat ik qua werk in Nederland even geen perspectief meer had. En omdat ik wel een beetje nieuwsgierig was naar het eiland waar ik ben geboren en waar mijn moeder vandaan komt.

Dus begon ik mijn bestaan op Curaçao. Dat ging niet meteen vanzelf, maar met een half jaar kwam er schot in. Na een turbulente scheiding van mijn tropische liefde – aan, uit, aan, uit, aan, uit – vond ik een heel fijn huisje en leuk werk. Eerst in de horeca, toen als journalist en daarna in een goed betalende functie bij de overheid. De band met mijn familie op het eiland verstevigde en gaandeweg kreeg ik geweldige vrienden om mij heen. En om mijn liefdesverdriet te vergeten, begon ik een moestuin op het landgoed van een neef.

Met de moestuin begon ik ook helemaal opnieuw. Letterlijk vanaf de grond. Die maakte ik eerst helemaal kaal. In die contreien doen ze dat met een chapi: een landhak, want de bodem is knoerthard. Je moet er flink op los hakken en dat was op dat moment een prima remedie als onverhoopt mijn ex in mijn gedachten opdoemde. Ondertussen had ik papaja’s en guave ’s gezaaid. Een stuk of twintig planten gingen de grond in. Die groeiden uit tot stevige bomen boordevol vruchten. Het waren er zoveel, dat ik ze verkocht ik aan de Portugese en Chinese supermarkten in de buurt. Ik had een rijk bloeiende moestuin en een rijk bloeiend leven.

Toch ging ik terug naar Nederland. En daar begon ik alweer helemaal opnieuw. In de liefde ging het dit keer wat soepeler. Na een half jaar ontmoette ik de liefde van mijn leven. Wij kochten een leuk huisje en kregen een zoontje. In 2011 zijn wij getrouwd. Met mijn oude vrienden krijg ik gaandeweg weer meer contact. Alleen een leuke baan heb ik nog niet gevonden. Wel ben ik wel weer een moestuin begonnen. En een blog.

Waarom een blog? In eerste instantie was dat bij wijze van visitekaartje. Ik zocht werk als tekstschrijver en redacteur en moest mij profileren te midden van al die duizenden andere tekstschrijvers. Maar ik kwam er ook achter, dat schrijven een grote inspiratiebron is. Dat het super leuk is om je eigen medium te hebben en zelf te bepalen waar je over schrijft. Ook kwam ik er achter, dat ik het leuk vind om allerlei herinneringen op te halen en ze vast te leggen. Veel vrienden lezen mijn blog met plezier. Misschien mijn zoontje later ook.

Het leven is als een moestuin. Je zaait wat en je hoopt dat daar iets moois uit voortkomt. Iets groens, iets vruchtbaars. Mijn blog genaamd ‘Mijn tuin – mi kunuku ‘ gaat over het opbouwen van een bestaan, hier en daar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s