Iew, een veertiger met sneakers!

De lente hangt in de lucht. En zodra ik de lente voel, wil ik nieuwe gympen. Dat is al jaren zo. Of sterker: decennia. Ik heb er een paar op het oog. En ik word helemaal blij als ik bedenk dat ik ze vanmiddag ga kopen. Ik zie al voor me hoe ik door park en stad rondstuiter op die zowel prachtige als heerlijk zittende nieuwe gympen.

sneakers voor veertigminners

Maar wat lees ik in NRC Next vandaag in een manifest van Arjen Veelen met titel Sorry Oma: als je veertigplus bent, mag je geen sneakers meer dragen! Als je dat wel doet, ben je een crypto-oudere volgens de schrijver en politiek agitator (it worked). Crypto-oudere. Dat moet ik even opzoeken. Ik vind het alleen nergens terug. Waarschijnlijk omdat het een term is die alleen veertigminners is voorbehouden. Of omdat ik nooit begrepen heb hoe cryptogrammen werken.

Hoe dan ook, wat het ook mag zijn, ik ben door de heer Veelen in het verdomhoekje van de crypto-oudere gezet. Oh pardon, ik bedoel ‘Arjen’: vousvoyeren mag volgens hem namelijk ook niet meer. Evenals haren verven en trainingsjasjes dragen na je veertigste. En als inmiddels leesbrildragende veertiger kun je ook maar beter wat salaris inleveren. Want je werkt zogenaamd veel trager dan een veertigminner. Dat doet mij denken aan een ex-collega, een eind twintiger die we-ken deed over het maken van een landing page. Een klus die ik in een paar dagen had kunnen klaren. Waar komt toch de wijsheid vandaan dat jongeren sneller werken dan ouderen? En zou het straatbeeld werkelijk verbeteren als alle veertig plussers op goedvoorjevoetenschoenen zouden lopen?

Sneakers voor 40+ en andere senioren

Het is duidelijk, als veertigplusser tel je niet meer mee. Dan hoef je net als de vijftigplussers niet meer te solliciteren. Het wordt toch niks. Laat staan als je zestigplusser bent. Het is wel wat onhandig, want Wij Veertig Plussers moeten eigenlijk nog wel een beetje werken tot wij op ons zevenenzestigste een riant pensioen kunnen opstrijken. Als het ten minste bij zevenenzestig blijft natuurlijk. En als er tegen die tijd nog zoiets bestaat als pensioen.

Misschien is de Limburggedachte van Arjen Veelen zo’n slechte nog niet. Als we nu met alle veertigplussers naar Limburg zouden emigreren, dan zou het daar weer volstromen. De lokale economie zouden wij stimuleren door dagelijks onze potentieel aankomende artritis te laten behandelen in thermale baden en ’s avonds de kroegen te bevolken om onze onderzoeksresultaten van de huidige rollatormarkt te bespreken. En geen enkele veertigminner zou last hebben van onze paars met roodgekleurde haren en mislukte faceliften.

Hoe de veertigminners dit moeten bekostigen? Van de erfenis van hun oma natuurlijk!

Op 22 februari 2013 verscheen een ingekorte versie van dit bericht in NRC Next

Advertenties

Een been hier, een been daar

NL – Veel Curaçaoënaars kennen het. Wonen ze in Nederland, dan willen ze terug naar hun eiland. Zijn ze weer terug op de rots, dan missen ze de kou, de regen en de prachtige dynamiek van de grijze luchten. De meeste Nederlanders die op Curaçao hebben gewoond zijn juist weer blij dat ze terug zijn in kikkerland. Of ze blijven daar wonen. Wel heb je Nederlandse politici die soms roepen dat de Antillen moeten opzouten (hun eigen boontjes doppen), maar er desondanks maar al te graag meerdere malen per jaar ‘op werkbezoek’ gaan. En dan al die technische bijstanders: Nederlandse consultants die regelmatig met raad en daad die kant uit gaan en een leuk centje bijverdienen.

Ik behoor tot geen enkele van bovengenoemde groepen. Ik ben niet 100 procent van Curaçao, noch van Nederland. Ik ben geen politicus, ik ga niet regelmatig op en neer en ik verdien ook niet goed. Bovendien heb ik (voorlopig) met volle overtuiging voor Nederland gekozen. Wel heb ik nog steeds wel eens mijn ene been hier en mijn andere been daar. Dat merkte ik vandaag maar weer eens tijdens de lunch.

Lees verder

Comeback

Op internet moet je schijnbaar nooit vermelden dat je op vakantie bent. Volgens de politie wordt je huis dan een trekpleister voor inbrekers. Inderdaad was ik wat laks geweest, want als je mij intikt bij detelefoongids.nl, dan heb je mij zo te pakken.

Goede voornemens
Daar heb ik vandaag meteen eens iets aan gedaan. Met het goede voornemen om voortaan mijn administratie beter bij te houden ben ik naar detelefoongids.nl gegaan. Die verwezen mij naar mijn telecomprovider. De telecomprovider verwees mij weer naar detelefoongids.nl, maar zag daarbij wel in dat ik zo van het kastje naar de muur werd gestuurd. Helaas kon mijn telecomprovider niets doen behalve mij een korting van 120 euro ter compensatie van het ongemak aanbieden. Uiteindelijk bleek de vermelding ongedaan maken toch via detelefoongids.nl te lukken. Maar de telecomprovider vond het niet nodig de korting ongedaan te maken. Nou, ook goed. Kortom: je administratie bijhouden loont.

Bratwursten
Ik was dus op vakantie. Weinig tropisch trouwens. Van die heerlijk, vieze Bratwursten eten in Zuid-Duitsland met een flinke pul bier erbij. Doe ik normaal nooit. Evenals twee weken lang de computer niet aanraken (ook al was de laptop wel mee). Enorm ontspannend moet ik zeggen.

Boeken
Hopelijk hebben jullie mijn verhaaltjes verschrikkelijk gemist en wachten jullie met smart op nieuwe. Ik had een ijzersterke comeback beloofd met wat boekrecensies. Die laten nog even op zich wachten. Door boek één kwam ik namelijk niet goed heen. Boek twee moest terug naar de bieb en ging bovendien over afvallen. Dat gaat niet goed samen met Bratwursten. Maar boek drie is wel heul erg spannend. Ben nu op pagina 140. Binnenkort meer over deze heerlijke thriller van Charles den Tex.

Guten Apetít

Bij de immigratiedienst

Bon tardi jufrouw, bon bini bèk na Korsou, luidt het als ik de paspoortcontrole op Curaçao passeer. De douanebeambte heeft mij zojuist goedemiddag gewenst en hartelijk welkom terug geheten op het eiland. Dat zijn zo van die voordelen als je er bent geboren. Dan krijg je vaak een andere behandeling, ondanks je lichte huidskleur zoals in mijn geval.

Vervolgens ga je naar Kranshi – afdeling burgerzaken – voor de inschrijving in het bevolkingsregister. Lees verder

De eerste stappen

CUR – Er zijn geen ramen, geen deuren en nog geen tegels op de vloer. De grijs gestucte muren en betonnen vloer zijn kaal. Zo ook de tuin. Het huis in de wijk Montaña  is nog in aanbouw. Er ligt een matras op de grond. Daarboven plak ik de foto’s van mijn overleden moeder en oma. De foto’s zijn in zwart-wit, maar ze kleuren meteen de hele ruimte.

Ook de tuin is kaal. Ik zet er een plant met oranje bloemetjes in: een tuturutu,  leer ik. De tuturutu lijkt op de tamarinde als je naar de blaadjes en de bloemetjes kijkt. Lees verder

Een nieuw begin op Curaçao

CUR – Het is 1 december 2003 wanneer  ik op Curaçao, mijn geboorte-eiland land. De noordoostpassaat waait lekker warm in mijn gezicht zodra ik uit het vliegtuig stap. Hoe lang zal ik dit keer blijven? Een half jaar? Een jaar? Voor altijd? Van mijn beetje spaargeld koop ik onmiddellijk een auto. Een rode Suzuki Swift uit 1993. Voor veel te veel geld blijkt achteraf. Maar wat ben ik trots!