Comeback van de donkere stalkers

Denk je: gelukkig, van die kakkerlakken ben ik verlost in Nederland, krijg je nieuwe donkere achtervolgers. Niet weg te slaan! Wat doen die eksters en reigers eigenlijk in mijn tuin? Hebben ze niets beters te doen dan schreeuwen en als kamikazes laag overvliegen? Moeten zij ze niet opeten of zo? Of hebben die beesten geen natuurlijke vijanden soms? Wat ik ook doe, ze komen telkens weer met de hele extended family terug! En eten al mijn frisse, jonge, telkens maar weer opnieuw gezaaide, schattige, lieve groentetjes op!

Nu ben ik niet de enige met Dit Probleem. Lees verder

Advertenties

Green Monday

Vandaag op Blue Monday, volgens psycholoog Cliff Arnall de meest deprimerende dag van het jaar, ga ik voor groen. Groen voor meer bomen en planten in de stad. Groen voor een weelderige moestuin. Groen voor ‘ja het kan’. En groen voor een groen Amsterdam in de vorm van Groen Links. Want Groen Links wil nog steeds de scooters van het fietspad af hebben, een goede zaak. Onlangs werd ik door zo’n zogenaamde snorfiets geramd. Lees verder

U wint twee vliegtickets….ja, ja!

“Gefeliciteerd, u wint twee vliegtickets!” kwam er begin oktober binnen op mijn e-mail. Afzender NRC Media. Goh, is dit echt? Ja, het was echt. Dat was nog eens goed nieuws. Ik zag het al helemaal voor mij: mijn redactie-opdracht Italiaanse nachten  verder uitvoeren vanaf mijn balkon aan het San Marcoplein van Venetië.

Foei NRC
Wel viel de laatste regel op: “PS Belangrijk: houd rekening met de eigen bijdrage, minimaal 8 weken vooraf te boeken, de reisperiode tot en met 31 december 2013 (uiterste vertrekdatum 27 december) en minimaal 4 nachten verblijf.” Omdat ik sinds mijn avontuurtje met ActeerVacaturen opeens gek ben op het lezen van kleine lettertjes, dook ik ook maar in die van deze ‘winactie’. Aha, Zoon kon niet mee en er kwamen zoveel kosten bij dat ik snel tot een conclusie kwam: deze tickets ga ik weggeven. Ik kon ze echter aan de straatstenen niet kwijt, dus besloot ik NRC te vragen of ze in plaats van deze ‘prachtprijs’ niet een boekenbon of iets dergelijks voor mij hadden. Geen reactie. Niet van de salesafdeling, niet van de redactie, niet van het boekingskantoor. Toch jammer. HP De tijd vond het ook niet zo sportief (Lees artikel van 8 oktober 2013: Durf te geven).

Dank Westerpost
Gelukkig won ik in de maand oktober ook een andere prijs, namelijk met een stukje voor de Westerpost in het kader van de Opa en Oma prijsvraag‏. En gisteren viel een prachtige cadeaubon op de mat om Zoon blij te maken bij de speelgoedwinkel. Wanneer Zoon uitgekleuterd is, schrijft hij het stukje maar zelf, maar voor nu even een publicatie van zijn moeder:

Tuin Caroline 1

Oma en de grote bruine slak

Mijn oma woont in een tuinhuisje. Niet altijd, maar wel wanneer het niet meer zo koud is. Dan ga ik bij haar op bezoek. En soms mag ik zelfs blijven slapen.

Met oma heb ik altijd grote lol en beleef ik vele avonturen. Het liefst ga ik met haar vechten met de kussens. Maar daar heeft oma niet altijd zin in. Dat geeft niet hoor, want dan ga ik gewoon in oma’s tuin spelen. Het is een hele mooie tuin. Er zijn veel bloemen en spannende plekjes waar je je kunt verstoppen of lekker wegdromen. Bijvoorbeeld achter de grote dennenboom, aan de achterkant bij de sloot of bij het schuurtje. Ook ga ik wel eens naar het grindpad dat vlak voor het huisje loopt om met steentjes te gooien. Of we gaan hoelahoepen of met de bal spelen. Je hoort het al: bij oma verveel ik mij nooit.

Maar op een dag toen ik bij oma was, gebeurde er iets heel bijzonders. Er waren allemaal slakken bij oma in de tuin. De meeste hadden niet eens een huisje. Ik vond die slakken wel een beetje eng. En een keer was ik per ongeluk op een gaan staan. Dat voelde heel raar, want ik was op blote voeten. En niet alleen op mijn blote voeten: van oma hoefde ik ook geen luier aan. Ik mocht helemaal in mijn blootje. Maar dan moest ik wel aan oma beloven, dat ik haar zou zeggen wanneer ik naar de wc moest gaan.

Dat ging niet helemaal goed, want o wat was het fijn in de tuin. Het was heel mooi weer. De zon scheen en het was zo warm, dat oma het zwembadje had buiten gedaan. Daar ging ik natuurlijk lekker in springen en daarna ging ik in het zonnetje op het tuinpaadje spelen om op te drogen. En toen gebeurde er iets heel raars. Ik was namelijk helemaal vergeten dat ik geen luier meer aan had. En opeens zag ik het! Toen ben ik heel hard naar oma toegerend en heb ik geroepen: “Oma, kom kijken! Er is een hele grote bruine slak!” Ik heb veel avonturen met mijn oma beleefd, maar ik heb oma nog nooit zo hard horen lachen.

Hardlopen: die drempel over

Het is gelukt. Een half jaar na je dieet ben je nog steeds meer dan tien kilo lichter. Maar je bent er nog niet. Er moeten er nog tien af. Dus tijd voor een nieuwe stap. Een goed moment om weer te beginnen met sporten. Een sportschooltype ben ik niet echt, want ik hou van vrijheid en buitenlucht. Dus val ik terug op mijn oude liefde: hardlopen.

Before
Maar waar ik ooit in een ver verleden meer dan twintig kilometer liep, denk ik nu nog voordat ik begonnen ben: het is binnen al hartstikke koud, hoe moet het buiten dan wel niet zijn. Misschien gaat het zo wel regenen. En waar zijn mijn gympen ook alweer? Mijn platvoeten doen pijn. Mijn knieën ook. En ik kom toch niet verder dan 100 meter. Waar begin ik dan eigenlijk aan.

Stap 1
Toch is er iets in mij dat kriebelt. Vanuit een of ander duister motief schijn ik die stap te willen nemen. Dus daar ga ik. Ik hijs mezelf in mijn sportkleren. Omdat ik wel vaker ‘weer begonnen’ ben, heb ik inmiddels het juiste tenue bij elkaar gesprokkeld: verende schoenen met steun aan de binnenkant, een lekker zittende broek die niet afzakt en vooral: een stevige sportbeha. Het geeft een boost zo’n outfit. Ik voel me onmiddellijk als herboren en reuze sportief, dus ga ik over naar stap 2: stretchen.

Stap 2
Er zijn trainers die beweren dat je eerst warm moet zijn voordat je gaat stretchen. Anderen zeggen dat je vooraf moet stretchen en beslist niet achteraf. Maar zelf kan ik het maar niet vaak genoeg doen: vooraf een beetje, wanneer ik warm ben iets meer en achteraf lekker uitgebreid. Ik zit dan en buig voorover tussen mijn benen. Of ik duw de muur weg met mijn hakken in de grond. Wel rustig aan he, niet veren dus. Beetje zwaaien met die armen en schudden met die billen en je kunt gaan.

Stap 3
Hét Moment is aangebroken. Je gaat rennen. En dat doe je heeul langzaam. Als herintreder is het namelijk een veelgemaakte fout om te hard van stapel te lopen. Dan raak je namelijk óf geblesseerd óf gefrustreerd. Dus hanteer je het stappenplan van je trainer (paar minuten rennen, paar minuten gewoon doorstappen). Dat vergat ik nog even te melden: ik doe mee met een groepje met een trainer die er veel verstand van heeft. Een aanrader zo’n clubje met een hardloopexpert vol waardevolle tips. Ook als je al ‘weet hoe het moet’.

After
Na het hardlopen voel je je eerst de held van de eeuw en heel voldaan. Maar daarna stort je in. Je krijgt het nog kouder dan voor het hardlopen, je hebt overal pijn en je bent dagenlang heel erg moe. Tenminste ik dan he. Tot overmaat van ramp zet je het ook nog eens op een eten, want je hebt enorme trek gekregen. Waar ben ik ook alweer aan begonnen en waarom, vraag je je af. Maar na een paar weken gaat het beter. Je hebt het niet meer koud, je bent achteraf niet meer zo moe en je eetpatroon is weer in balans. Je neemt zelfs af en toe een sprintje. En daarna ga je weer lekker stretchen, dit keer tegen een paal in het park…..

IMG_2267

Er is altijd een maar
Maar wat is dat voor smerigheid? Fijnstof? Kerosine? Dieselolie? Een zwart plakkerig goedje kleeft aan mijn hand. Daarna zit het ook op mijn gezicht, shirt en de trapleuning. Hoe gezond is dat eigenlijk, zo’n rondje Sloterplas of Tuinen van Nieuw-West tussen de A9, A4, A10, A200, de Zwanenburgbaan en de Polderbaan? En waar ben ik dan eigenlijk mee bezig?

Op Curaçao hebben ze ook zo hun hardloopmethoden. Lees mijn artikel in het Antilliaans Dagblad Bewegen: lekker in je vel zitten.

ActeerVacaturen foute club?

Als ervaren werk- en kluszoekende gaat het steeds sneller. Soms doe je wel vijf sollicitaties op een dag de deur uit. Maar blijf opletten: er kan een foute club tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Acteervacaturen.nl. In al je reageerhaast geloof je het wel met kleine lettertjes. Je vult het formulier in en je vinkt  ‘akkoord met de voorwaarden’ aan zonder ze te lezen. Op een dag is er opeens 45 euro van je rekening afgeschreven. Je wordt wakker. Lees verder

Der Hanz

Het komt niet vaak voor dat ik de kliko induik om een oude vuilniszak uit te pluizen, maar nu moest het even. Het is namelijk al weer lang geleden dat ik zo’n heerlijk foute verpakking tegenkwam. He, da’s Hans, dacht ik onmiddellijk. Je weet wel: die van de windmachine.

Der Hanz

Nu moet ik zeggen, dat ik van beide Hansen enorm heb genoten. Die in Zuid-Beieren heeft mij meegenomen naar meren en bergen met Milkakoeien. Naar Bier Festen met Bratwursten, Dirndls en Lederhosen. Naar watervallen, naar zwemparadijzen. En naar de rust.

Maar Hans in Amsterdam Carré pakte het anders aan. Terwijl de vuurfontijnen uit het podium spoten, James Bondachtige vrouwen als leeuwen uit kooien brulden, en knappe dames in zeer appetijtelijke heren veranderden, kon deze Hans op de seconde twee kaken van een haai ontwijken. Weinig rust, veel spektakel. Ik was weer wakker.

En dat kwam goed uit, want momenteel is Zoeteredactie bezig met haar eerste klus. En die klus heeft een respectabele Deadline. Daarnaast mag ik ook nog een presentatie maken voor mijn tweede sollicitatiegesprek. Misschien wordt dat nog wel wat. Ik vrees met mijn blogberichtjes even niet.

Misschien

Gisteren was ik op sollicitatiegesprek. Omdat ik de baan erg aantrekkelijk vond, had ik mij goed voorbereid. Daar waren wel wat dagen in gaan zitten. Maar het was niet voor niets die voorbereiding. Want van de zeven genodigden was ik de beste, zeiden ze.

Dat was het goede nieuws. Het slechte was, dat ze toch nog even verder wilden kijken. Maar misschien kwamen ze nog wel bij mij terug. Dat vond ik niet zo leuk (Bai den K%$#@!!). Wel positief was, dat ik in de wachtruimte tegen een aangenaam relativerend stukje aanliep in Psychologie Magazine. Het gaat over de avonturen van een arme boer. Iedere keer wanneer zijn omgeving op zijn voor- of tegenspoed reageert met: “wat heb jij een geluk versus wat heb jij toch een pech jongen”, antwoordt de boer: “Misschien”.

Dus hierbij een take it easy voor een ieder die zich druk maakt om een onzekere situatie of voor wie gewoon een leuk verhaal wil lezen:

Nicaraguaanse boer met chapi

Een zenverhaal
door Sterre van Leer, hoofdredacteur Psychologie Magazine

Er was eens een arme oude boer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt op zijn stukje land, dat net genoeg opbracht om er met zijn familie van te leven. Nu was het weer dit jaar uitzonderlijk gunstig geweest, en het graan stond hoog op de velden. In het theehuis sloegen zijn buren de oude boer op de schouders: wat had hij een geluk, dat zou zeker een mooi bedrag opleveren! De boer haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De avond voordat de oogst binnengehaald zou worden, werd het dorp opgeschrikt door een dreunend gestamp. Een kudde wilde paarden kwam over de heuvels naar beneden gegaloppeerd en vertrapte de halmen van de arme boer.

’s Avonds in het theehuis dromden zijn vrienden en buren om hem heen: ze zetten een borrel voor hem neer, en riepen dat hij wel heel veel pech had gehad. Maar de man haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De volgende dag bij zonsopkomst sloop de zoon van de boer voorzichtig naar het vertrapte veld, en slaagde erin een van de paarden te vangen. ‘Je bent een mazzelaar,’ vonden zijn vrienden in het theehuis; ‘zo’n paard is zeker drie keer de opbrengst waard van jouw stukje land. Wat heb jij een geluk gehad!’ ‘Misschien,’ antwoordde de boer, en ging naar huis.

De mens is een onzekerheidsschuw wezen. Hij doet krampachtig zijn best om controle te krijgen over zijn kleine leventje, en als alles een tijdje goed gaat, beschouwt hij dat als zijn eigen verdienste. De waarheid is natuurlijk dat niets zeker is. Want toen de zoon de volgende dag probeerde om een van de paarden zadelmak te krijgen, wierp het dier hem tegen de grond, en hij brak zijn been. Het laat zich raden hoe het ging in het theehuis.

Een maand later raakte het keizerrijk in oorlog, en alle jonge mannen werden opgeroepen voor het leger. Alleen de zoon van de arme oude boer kon onmogelijk meevechten – hij zat immers nog altijd thuis met een gespalkt been. Of de boer en zijn zoon nog lang en gelukkig leefden?

Precies. U leert het al.

Bron: Psychologie Magazine juni 2013

Zoon en het grote stickeravontuur

Over Zoon zou ik een heel blog kunnen volschrijven. Maar misschien zit niet iedereen daar op te wachten. Op zich is het leven van “de witte en de zwarte Spiderman” niet saai te noemen. Dan weer zijn ze “de duiker”, dan weer “de ridder”, en dan weer de slijkspringer, de inktvis of de octopus. En meestal zijn ze in gevecht. In gevecht met de draak, “de Dinosaurus Rex”, de mammoet of met “de gemene cowboy” (ik heb Zoon laatst “Once upon a time in the West” laten zien, de beste film van de vorige eeuw).

Zoon en de witte en zwarte Spiderman

Maar tijdens de avonturen van de witte en de zwarte Spiderman dus – in welke rol dan ook – doen Man en ik regelmatig pogingen om Zoon te laten eten. Tijdens, zodat hij niet merkt dat er eten naar binnen gaat, hopen wij. Ja, heel pedagogisch verantwoord. Patat, chips, koekjes en chocola gaan heel goed. “Pous pous” wilde tijdelijk ook prima, totdat er steeds meer groente doorheen ging. En totaal gepureerde prakkies waar een bouillonblokje aan is toegevoegd waren een groot succes, totdat Zoon – op zich begrijpelijk – die immer aanwezige bouillonsmaak een beetje zat werd en doorkreeg dat er ook linzen, aardappelen en groente bij zaten.

U snapt, wij zijn soms de wanhoop nabij. Datzelfde geldt voor de wc-gang. De details daarover zal ik achterwege laten. Maar gelukkig kwamen crècheleidsters en andere ouders al snel massaal opdraven met De Oplossing: het stickerbeloningssysteem. Na iedere poep en scheet en/of hap krijgt Zoon een sticker op een vel met bijpassend plaatje. Is het vel vol, dan krijgt hij een cadeautje. Zoon blij, bord leeg, wij blij. En we leefden nog lang en gelukkig en plakten ons ongans aan stickers.

Tien kilo voor de zomer

Ik had van tevoren nooit gedacht dat het zou lukken, maar ze zijn er af die tien kilo. Klaagde ik drie maanden geleden nog steen en been over mijn vastenkuur, nu ben ik toch blij dat ik dat heb gedaan. Dat vasten heb ik uiteindelijk maar een week volgehouden en de drie weken daarna ben ik langzaamaan weer gaan eten. Nu eet ik bijna weer ‘normaal’ en val ik nog steeds af.

Geleidelijk versus snel
Je hoort wel eens dat je geleidelijk aan moet afvallen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens: de eerste maand moet je er toch echt even radicaal tegenaan. Eerst flink veel kilo’s kwijt raken in korte tijd en dan langzaam weer opbouwen is mijn advies. Anders zie je te langzaam resultaat, raak je ontmoedigd, verzand je snel in je oude eetpatroon en gebeurt er helemaal Niets.

Meer tips & trics
Trek je het niet in de hongerperiode? Neem af en toe een kopje bouillon, drink kruidenthee, eet veel rauwkost tussendoor (wortel, broccoliroosjes, tomaat, paprika, komkommer) en ga lekker op bed liggen met een goed boek of ga badderen. Wees lief voor jezelf. Nee, je hoeft helemaal (nog) niet te sporten. Daar krijg je alleen maar Nog meer honger van. En reken maar dat je moe wordt van dat vasten.

Slechte gewoonten afschaffen
Na vier weken streng dieet, ga je weer over naar een normaal eetpatroon. Alleen laat je die slechte gewoonten weg. Als je een beetje in de spiegel kijkt, dan weet je zelf wel wat die zijn. Je hoeft niet eens perse een hamburger en patatmonster te zijn. Het gaat meestal om de kleine beetjes die je verkeerd doet en die op jaarbasis flink aantikken. In mijn geval waren dat vooral de koolhydraten en de suikers. En echt niet dat ik zoveel taart, snoep en koekjes at. Nee, het zat hem meer in de verkeerde koolhydraten.

Bammencultuur
Ik was helemaal van de bammen. Die schuiven zo makkelijk naar binnen als je de hele dag achter de computer zit. En voordat je het weet, worden die bammen steeds lekkerder. Want tussen de tomaat, paprika, komkommer en ruccola vind je ook steeds vaker paté, een makreeltje, een hamkaaseitje, een karaktervolle camembert of een ander mediterraan kaasje. Neem er lekker wat glazen jus d’orange bij en je hebt je Vitamine C weer binnen, dacht ik. Koffie zonder (een berg) suiker is niet te zuipen. En een (of meer) glaasjes rode wijn is toch goed voor de bloedsomloop?

Roer om
Welnu, (bijna) niks meer van dit alles: de boterhammen heb ik met de helft gereduceerd en als het even kan vervangen door gezonde koolhydraten: aardappel, zilvervliesrijst, couscous, bulgur en andere granen zoals muesli en havermoutpap. Sandwichspread blijkt behoorlijk lekker op brood. En als ik trek heb tussendoor, dan snoep ik ongebrande noten. Noten, maar die zijn toch vet? Ja, maar toch val ik nog steeds af. Noten zijn namelijk gezond en je blijft er niet eindeloos van doorkanen. Ze verzadigen snel. Vruchtensappen en suiker zijn helemaal uitgebannen. Wel eet ik af en toe een stukje fruit. En de wijn? Ja de wijn blijft nog wel een uitdaging.

Mocht je nog plannen hebben, dan wens ik je veel succes. Ik ga door voor de volgende tien kilo, al stel ik de deadline even op volgende zomer.

Mopper, mopper, mopper

NL – Ja mensen het regent. Al dagen lang. En het regent niet zomaar, het plenst. Een prachtige aanleiding om eens flink los te gaan met mopperen. Wij Amsterdammers zijn daar wereldberoemd om en nu mag het. Dus mensen: mopper er maar op los.

Tuin mei 2013

Alleen ik doe niet mee. Voor deze keer dan he. Want kijk nou eens om je heen. Wat een groene weelde! In minder dan twee weken zijn de bomen van compleet kaal naar vol begroeid gegaan. Het gras moet opeens weer meer dan een keer per week gemaaid. De kale plekken verdwijnen langzaam. En er komt van alles op van vorig jaar.

Helaas komt er ook veel niet op. De strenge winter heeft hier en daar flink toegeslagen. Ik ben vooral verdrietig om mijn zonnehoeden die ik nergens meer terug zie, vooral die groene: de green jewel. Iedereen kent tegenwoordig de rode zonnehoed (de Echinacea purpurea) wel. Ook die is (nog) niet teruggekomen. Maar die groene had ik nou wel eens willen zien.

Green jewel

Zaai, zaai, zaai
Niet getreurd, deze regenachtige dagen hebben een groot pluspunt. Het is de ideale tijd om te zaaien. Dus voor degenen die het mopperen een positieve draai willen geven: ga zaaien. Ga je stapels post opruimen, doe je administratie, ga acquisitie plegen, stel een doel en maak een stappenplan, begin een nieuw blog dat wel ergens over gaat, ga op dieet, ga ergens op, boek je vakantie, of volg mijn lijstje:

Moestuin mei 2013

Bieslook, tijm, rozemarijn, oregano, dille, koriander, munt, doperwten, bietjes, tomaat, ruccola, Toscaanse kool, daslook, en de Pulmonaria en Calendula officinalis. Alhoewel je de laatste beter Calendula efficiëntialis of voor de mopperaars onder ons de Calendula horribilis of terribinalis kunt noemen: een ontzettend leuke bloem, eetbaar bovendien, die je maar één keer hoeft te zaaien. Daarna hoeft het nooit meer. En de hele straat profiteert mee.

Calendula Terribilnalis