Comeback van de donkere stalkers

Denk je: gelukkig, van die kakkerlakken ben ik verlost in Nederland, krijg je nieuwe donkere achtervolgers. Niet weg te slaan! Wat doen die eksters en reigers eigenlijk in mijn tuin? Hebben ze niets beters te doen dan schreeuwen en als kamikazes laag overvliegen? Moeten zij ze niet opeten of zo? Of hebben die beesten geen natuurlijke vijanden soms? Wat ik ook doe, ze komen telkens weer met de hele extended family terug! En eten al mijn frisse, jonge, telkens maar weer opnieuw gezaaide, schattige, lieve groentetjes op!

Nu ben ik niet de enige met Dit Probleem. Lees verder

Green Monday

Vandaag op Blue Monday, volgens psycholoog Cliff Arnall de meest deprimerende dag van het jaar, ga ik voor groen. Groen voor meer bomen en planten in de stad. Groen voor een weelderige moestuin. Groen voor ‘ja het kan’. En groen voor een groen Amsterdam in de vorm van Groen Links. Want Groen Links wil nog steeds de scooters van het fietspad af hebben, een goede zaak. Onlangs werd ik door zo’n zogenaamde snorfiets geramd. Lees verder

U wint twee vliegtickets….ja, ja!

“Gefeliciteerd, u wint twee vliegtickets!” kwam er begin oktober binnen op mijn e-mail. Afzender NRC Media. Goh, is dit echt? Ja, het was echt. Dat was nog eens goed nieuws. Ik zag het al helemaal voor mij: mijn redactie-opdracht Italiaanse nachten  verder uitvoeren vanaf mijn balkon aan het San Marcoplein van Venetië.

Foei NRC
Wel viel de laatste regel op: “PS Belangrijk: houd rekening met de eigen bijdrage, minimaal 8 weken vooraf te boeken, de reisperiode tot en met 31 december 2013 (uiterste vertrekdatum 27 december) en minimaal 4 nachten verblijf.” Omdat ik sinds mijn avontuurtje met ActeerVacaturen opeens gek ben op het lezen van kleine lettertjes, dook ik ook maar in die van deze ‘winactie’. Aha, Zoon kon niet mee en er kwamen zoveel kosten bij dat ik snel tot een conclusie kwam: deze tickets ga ik weggeven. Ik kon ze echter aan de straatstenen niet kwijt, dus besloot ik NRC te vragen of ze in plaats van deze ‘prachtprijs’ niet een boekenbon of iets dergelijks voor mij hadden. Geen reactie. Niet van de salesafdeling, niet van de redactie, niet van het boekingskantoor. Toch jammer. HP De tijd vond het ook niet zo sportief (Lees artikel van 8 oktober 2013: Durf te geven).

Dank Westerpost
Gelukkig won ik in de maand oktober ook een andere prijs, namelijk met een stukje voor de Westerpost in het kader van de Opa en Oma prijsvraag‏. En gisteren viel een prachtige cadeaubon op de mat om Zoon blij te maken bij de speelgoedwinkel. Wanneer Zoon uitgekleuterd is, schrijft hij het stukje maar zelf, maar voor nu even een publicatie van zijn moeder:

Tuin Caroline 1

Oma en de grote bruine slak

Mijn oma woont in een tuinhuisje. Niet altijd, maar wel wanneer het niet meer zo koud is. Dan ga ik bij haar op bezoek. En soms mag ik zelfs blijven slapen.

Met oma heb ik altijd grote lol en beleef ik vele avonturen. Het liefst ga ik met haar vechten met de kussens. Maar daar heeft oma niet altijd zin in. Dat geeft niet hoor, want dan ga ik gewoon in oma’s tuin spelen. Het is een hele mooie tuin. Er zijn veel bloemen en spannende plekjes waar je je kunt verstoppen of lekker wegdromen. Bijvoorbeeld achter de grote dennenboom, aan de achterkant bij de sloot of bij het schuurtje. Ook ga ik wel eens naar het grindpad dat vlak voor het huisje loopt om met steentjes te gooien. Of we gaan hoelahoepen of met de bal spelen. Je hoort het al: bij oma verveel ik mij nooit.

Maar op een dag toen ik bij oma was, gebeurde er iets heel bijzonders. Er waren allemaal slakken bij oma in de tuin. De meeste hadden niet eens een huisje. Ik vond die slakken wel een beetje eng. En een keer was ik per ongeluk op een gaan staan. Dat voelde heel raar, want ik was op blote voeten. En niet alleen op mijn blote voeten: van oma hoefde ik ook geen luier aan. Ik mocht helemaal in mijn blootje. Maar dan moest ik wel aan oma beloven, dat ik haar zou zeggen wanneer ik naar de wc moest gaan.

Dat ging niet helemaal goed, want o wat was het fijn in de tuin. Het was heel mooi weer. De zon scheen en het was zo warm, dat oma het zwembadje had buiten gedaan. Daar ging ik natuurlijk lekker in springen en daarna ging ik in het zonnetje op het tuinpaadje spelen om op te drogen. En toen gebeurde er iets heel raars. Ik was namelijk helemaal vergeten dat ik geen luier meer aan had. En opeens zag ik het! Toen ben ik heel hard naar oma toegerend en heb ik geroepen: “Oma, kom kijken! Er is een hele grote bruine slak!” Ik heb veel avonturen met mijn oma beleefd, maar ik heb oma nog nooit zo hard horen lachen.

Hardlopen: die drempel over

Het is gelukt. Een half jaar na je dieet ben je nog steeds meer dan tien kilo lichter. Maar je bent er nog niet. Er moeten er nog tien af. Dus tijd voor een nieuwe stap. Een goed moment om weer te beginnen met sporten. Een sportschooltype ben ik niet echt, want ik hou van vrijheid en buitenlucht. Dus val ik terug op mijn oude liefde: hardlopen.

Before
Maar waar ik ooit in een ver verleden meer dan twintig kilometer liep, denk ik nu nog voordat ik begonnen ben: het is binnen al hartstikke koud, hoe moet het buiten dan wel niet zijn. Misschien gaat het zo wel regenen. En waar zijn mijn gympen ook alweer? Mijn platvoeten doen pijn. Mijn knieën ook. En ik kom toch niet verder dan 100 meter. Waar begin ik dan eigenlijk aan.

Stap 1
Toch is er iets in mij dat kriebelt. Vanuit een of ander duister motief schijn ik die stap te willen nemen. Dus daar ga ik. Ik hijs mezelf in mijn sportkleren. Omdat ik wel vaker ‘weer begonnen’ ben, heb ik inmiddels het juiste tenue bij elkaar gesprokkeld: verende schoenen met steun aan de binnenkant, een lekker zittende broek die niet afzakt en vooral: een stevige sportbeha. Het geeft een boost zo’n outfit. Ik voel me onmiddellijk als herboren en reuze sportief, dus ga ik over naar stap 2: stretchen.

Stap 2
Er zijn trainers die beweren dat je eerst warm moet zijn voordat je gaat stretchen. Anderen zeggen dat je vooraf moet stretchen en beslist niet achteraf. Maar zelf kan ik het maar niet vaak genoeg doen: vooraf een beetje, wanneer ik warm ben iets meer en achteraf lekker uitgebreid. Ik zit dan en buig voorover tussen mijn benen. Of ik duw de muur weg met mijn hakken in de grond. Wel rustig aan he, niet veren dus. Beetje zwaaien met die armen en schudden met die billen en je kunt gaan.

Stap 3
Hét Moment is aangebroken. Je gaat rennen. En dat doe je heeul langzaam. Als herintreder is het namelijk een veelgemaakte fout om te hard van stapel te lopen. Dan raak je namelijk óf geblesseerd óf gefrustreerd. Dus hanteer je het stappenplan van je trainer (paar minuten rennen, paar minuten gewoon doorstappen). Dat vergat ik nog even te melden: ik doe mee met een groepje met een trainer die er veel verstand van heeft. Een aanrader zo’n clubje met een hardloopexpert vol waardevolle tips. Ook als je al ‘weet hoe het moet’.

After
Na het hardlopen voel je je eerst de held van de eeuw en heel voldaan. Maar daarna stort je in. Je krijgt het nog kouder dan voor het hardlopen, je hebt overal pijn en je bent dagenlang heel erg moe. Tenminste ik dan he. Tot overmaat van ramp zet je het ook nog eens op een eten, want je hebt enorme trek gekregen. Waar ben ik ook alweer aan begonnen en waarom, vraag je je af. Maar na een paar weken gaat het beter. Je hebt het niet meer koud, je bent achteraf niet meer zo moe en je eetpatroon is weer in balans. Je neemt zelfs af en toe een sprintje. En daarna ga je weer lekker stretchen, dit keer tegen een paal in het park…..

IMG_2267

Er is altijd een maar
Maar wat is dat voor smerigheid? Fijnstof? Kerosine? Dieselolie? Een zwart plakkerig goedje kleeft aan mijn hand. Daarna zit het ook op mijn gezicht, shirt en de trapleuning. Hoe gezond is dat eigenlijk, zo’n rondje Sloterplas of Tuinen van Nieuw-West tussen de A9, A4, A10, A200, de Zwanenburgbaan en de Polderbaan? En waar ben ik dan eigenlijk mee bezig?

Op Curaçao hebben ze ook zo hun hardloopmethoden. Lees mijn artikel in het Antilliaans Dagblad Bewegen: lekker in je vel zitten.

ActeerVacaturen foute club?

Als ervaren werk- en kluszoekende gaat het steeds sneller. Soms doe je wel vijf sollicitaties op een dag de deur uit. Maar blijf opletten: er kan een foute club tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Acteervacaturen.nl. In al je reageerhaast geloof je het wel met kleine lettertjes. Je vult het formulier in en je vinkt  ‘akkoord met de voorwaarden’ aan zonder ze te lezen. Op een dag is er opeens 45 euro van je rekening afgeschreven. Je wordt wakker. Lees verder

Der Hanz

Het komt niet vaak voor dat ik de kliko induik om een oude vuilniszak uit te pluizen, maar nu moest het even. Het is namelijk al weer lang geleden dat ik zo’n heerlijk foute verpakking tegenkwam. He, da’s Hans, dacht ik onmiddellijk. Je weet wel: die van de windmachine.

Der Hanz

Nu moet ik zeggen, dat ik van beide Hansen enorm heb genoten. Die in Zuid-Beieren heeft mij meegenomen naar meren en bergen met Milkakoeien. Naar Bier Festen met Bratwursten, Dirndls en Lederhosen. Naar watervallen, naar zwemparadijzen. En naar de rust.

Maar Hans in Amsterdam Carré pakte het anders aan. Terwijl de vuurfontijnen uit het podium spoten, James Bondachtige vrouwen als leeuwen uit kooien brulden, en knappe dames in zeer appetijtelijke heren veranderden, kon deze Hans op de seconde twee kaken van een haai ontwijken. Weinig rust, veel spektakel. Ik was weer wakker.

En dat kwam goed uit, want momenteel is Zoeteredactie bezig met haar eerste klus. En die klus heeft een respectabele Deadline. Daarnaast mag ik ook nog een presentatie maken voor mijn tweede sollicitatiegesprek. Misschien wordt dat nog wel wat. Ik vrees met mijn blogberichtjes even niet.

Misschien

Gisteren was ik op sollicitatiegesprek. Omdat ik de baan erg aantrekkelijk vond, had ik mij goed voorbereid. Daar waren wel wat dagen in gaan zitten. Maar het was niet voor niets die voorbereiding. Want van de zeven genodigden was ik de beste, zeiden ze.

Dat was het goede nieuws. Het slechte was, dat ze toch nog even verder wilden kijken. Maar misschien kwamen ze nog wel bij mij terug. Dat vond ik niet zo leuk (Bai den K%$#@!!). Wel positief was, dat ik in de wachtruimte tegen een aangenaam relativerend stukje aanliep in Psychologie Magazine. Het gaat over de avonturen van een arme boer. Iedere keer wanneer zijn omgeving op zijn voor- of tegenspoed reageert met: “wat heb jij een geluk versus wat heb jij toch een pech jongen”, antwoordt de boer: “Misschien”.

Dus hierbij een take it easy voor een ieder die zich druk maakt om een onzekere situatie of voor wie gewoon een leuk verhaal wil lezen:

Nicaraguaanse boer met chapi

Een zenverhaal
door Sterre van Leer, hoofdredacteur Psychologie Magazine

Er was eens een arme oude boer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt op zijn stukje land, dat net genoeg opbracht om er met zijn familie van te leven. Nu was het weer dit jaar uitzonderlijk gunstig geweest, en het graan stond hoog op de velden. In het theehuis sloegen zijn buren de oude boer op de schouders: wat had hij een geluk, dat zou zeker een mooi bedrag opleveren! De boer haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De avond voordat de oogst binnengehaald zou worden, werd het dorp opgeschrikt door een dreunend gestamp. Een kudde wilde paarden kwam over de heuvels naar beneden gegaloppeerd en vertrapte de halmen van de arme boer.

’s Avonds in het theehuis dromden zijn vrienden en buren om hem heen: ze zetten een borrel voor hem neer, en riepen dat hij wel heel veel pech had gehad. Maar de man haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De volgende dag bij zonsopkomst sloop de zoon van de boer voorzichtig naar het vertrapte veld, en slaagde erin een van de paarden te vangen. ‘Je bent een mazzelaar,’ vonden zijn vrienden in het theehuis; ‘zo’n paard is zeker drie keer de opbrengst waard van jouw stukje land. Wat heb jij een geluk gehad!’ ‘Misschien,’ antwoordde de boer, en ging naar huis.

De mens is een onzekerheidsschuw wezen. Hij doet krampachtig zijn best om controle te krijgen over zijn kleine leventje, en als alles een tijdje goed gaat, beschouwt hij dat als zijn eigen verdienste. De waarheid is natuurlijk dat niets zeker is. Want toen de zoon de volgende dag probeerde om een van de paarden zadelmak te krijgen, wierp het dier hem tegen de grond, en hij brak zijn been. Het laat zich raden hoe het ging in het theehuis.

Een maand later raakte het keizerrijk in oorlog, en alle jonge mannen werden opgeroepen voor het leger. Alleen de zoon van de arme oude boer kon onmogelijk meevechten – hij zat immers nog altijd thuis met een gespalkt been. Of de boer en zijn zoon nog lang en gelukkig leefden?

Precies. U leert het al.

Bron: Psychologie Magazine juni 2013

Zoon en het grote stickeravontuur

Over Zoon zou ik een heel blog kunnen volschrijven. Maar misschien zit niet iedereen daar op te wachten. Op zich is het leven van “de witte en de zwarte Spiderman” niet saai te noemen. Dan weer zijn ze “de duiker”, dan weer “de ridder”, en dan weer de slijkspringer, de inktvis of de octopus. En meestal zijn ze in gevecht. In gevecht met de draak, “de Dinosaurus Rex”, de mammoet of met “de gemene cowboy” (ik heb Zoon laatst “Once upon a time in the West” laten zien, de beste film van de vorige eeuw).

Zoon en de witte en zwarte Spiderman

Maar tijdens de avonturen van de witte en de zwarte Spiderman dus – in welke rol dan ook – doen Man en ik regelmatig pogingen om Zoon te laten eten. Tijdens, zodat hij niet merkt dat er eten naar binnen gaat, hopen wij. Ja, heel pedagogisch verantwoord. Patat, chips, koekjes en chocola gaan heel goed. “Pous pous” wilde tijdelijk ook prima, totdat er steeds meer groente doorheen ging. En totaal gepureerde prakkies waar een bouillonblokje aan is toegevoegd waren een groot succes, totdat Zoon – op zich begrijpelijk – die immer aanwezige bouillonsmaak een beetje zat werd en doorkreeg dat er ook linzen, aardappelen en groente bij zaten.

U snapt, wij zijn soms de wanhoop nabij. Datzelfde geldt voor de wc-gang. De details daarover zal ik achterwege laten. Maar gelukkig kwamen crècheleidsters en andere ouders al snel massaal opdraven met De Oplossing: het stickerbeloningssysteem. Na iedere poep en scheet en/of hap krijgt Zoon een sticker op een vel met bijpassend plaatje. Is het vel vol, dan krijgt hij een cadeautje. Zoon blij, bord leeg, wij blij. En we leefden nog lang en gelukkig en plakten ons ongans aan stickers.

Tien kilo voor de zomer

Ik had van tevoren nooit gedacht dat het zou lukken, maar ze zijn er af die tien kilo. Klaagde ik drie maanden geleden nog steen en been over mijn vastenkuur, nu ben ik toch blij dat ik dat heb gedaan. Dat vasten heb ik uiteindelijk maar een week volgehouden en de drie weken daarna ben ik langzaamaan weer gaan eten. Nu eet ik bijna weer ‘normaal’ en val ik nog steeds af.

Geleidelijk versus snel
Je hoort wel eens dat je geleidelijk aan moet afvallen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens: de eerste maand moet je er toch echt even radicaal tegenaan. Eerst flink veel kilo’s kwijt raken in korte tijd en dan langzaam weer opbouwen is mijn advies. Anders zie je te langzaam resultaat, raak je ontmoedigd, verzand je snel in je oude eetpatroon en gebeurt er helemaal Niets.

Meer tips & trics
Trek je het niet in de hongerperiode? Neem af en toe een kopje bouillon, drink kruidenthee, eet veel rauwkost tussendoor (wortel, broccoliroosjes, tomaat, paprika, komkommer) en ga lekker op bed liggen met een goed boek of ga badderen. Wees lief voor jezelf. Nee, je hoeft helemaal (nog) niet te sporten. Daar krijg je alleen maar Nog meer honger van. En reken maar dat je moe wordt van dat vasten.

Slechte gewoonten afschaffen
Na vier weken streng dieet, ga je weer over naar een normaal eetpatroon. Alleen laat je die slechte gewoonten weg. Als je een beetje in de spiegel kijkt, dan weet je zelf wel wat die zijn. Je hoeft niet eens perse een hamburger en patatmonster te zijn. Het gaat meestal om de kleine beetjes die je verkeerd doet en die op jaarbasis flink aantikken. In mijn geval waren dat vooral de koolhydraten en de suikers. En echt niet dat ik zoveel taart, snoep en koekjes at. Nee, het zat hem meer in de verkeerde koolhydraten.

Bammencultuur
Ik was helemaal van de bammen. Die schuiven zo makkelijk naar binnen als je de hele dag achter de computer zit. En voordat je het weet, worden die bammen steeds lekkerder. Want tussen de tomaat, paprika, komkommer en ruccola vind je ook steeds vaker paté, een makreeltje, een hamkaaseitje, een karaktervolle camembert of een ander mediterraan kaasje. Neem er lekker wat glazen jus d’orange bij en je hebt je Vitamine C weer binnen, dacht ik. Koffie zonder (een berg) suiker is niet te zuipen. En een (of meer) glaasjes rode wijn is toch goed voor de bloedsomloop?

Roer om
Welnu, (bijna) niks meer van dit alles: de boterhammen heb ik met de helft gereduceerd en als het even kan vervangen door gezonde koolhydraten: aardappel, zilvervliesrijst, couscous, bulgur en andere granen zoals muesli en havermoutpap. Sandwichspread blijkt behoorlijk lekker op brood. En als ik trek heb tussendoor, dan snoep ik ongebrande noten. Noten, maar die zijn toch vet? Ja, maar toch val ik nog steeds af. Noten zijn namelijk gezond en je blijft er niet eindeloos van doorkanen. Ze verzadigen snel. Vruchtensappen en suiker zijn helemaal uitgebannen. Wel eet ik af en toe een stukje fruit. En de wijn? Ja de wijn blijft nog wel een uitdaging.

Mocht je nog plannen hebben, dan wens ik je veel succes. Ik ga door voor de volgende tien kilo, al stel ik de deadline even op volgende zomer.

Mopper, mopper, mopper

NL – Ja mensen het regent. Al dagen lang. En het regent niet zomaar, het plenst. Een prachtige aanleiding om eens flink los te gaan met mopperen. Wij Amsterdammers zijn daar wereldberoemd om en nu mag het. Dus mensen: mopper er maar op los.

Tuin mei 2013

Alleen ik doe niet mee. Voor deze keer dan he. Want kijk nou eens om je heen. Wat een groene weelde! In minder dan twee weken zijn de bomen van compleet kaal naar vol begroeid gegaan. Het gras moet opeens weer meer dan een keer per week gemaaid. De kale plekken verdwijnen langzaam. En er komt van alles op van vorig jaar.

Helaas komt er ook veel niet op. De strenge winter heeft hier en daar flink toegeslagen. Ik ben vooral verdrietig om mijn zonnehoeden die ik nergens meer terug zie, vooral die groene: de green jewel. Iedereen kent tegenwoordig de rode zonnehoed (de Echinacea purpurea) wel. Ook die is (nog) niet teruggekomen. Maar die groene had ik nou wel eens willen zien.

Green jewel

Zaai, zaai, zaai
Niet getreurd, deze regenachtige dagen hebben een groot pluspunt. Het is de ideale tijd om te zaaien. Dus voor degenen die het mopperen een positieve draai willen geven: ga zaaien. Ga je stapels post opruimen, doe je administratie, ga acquisitie plegen, stel een doel en maak een stappenplan, begin een nieuw blog dat wel ergens over gaat, ga op dieet, ga ergens op, boek je vakantie, of volg mijn lijstje:

Moestuin mei 2013

Bieslook, tijm, rozemarijn, oregano, dille, koriander, munt, doperwten, bietjes, tomaat, ruccola, Toscaanse kool, daslook, en de Pulmonaria en Calendula officinalis. Alhoewel je de laatste beter Calendula efficiëntialis of voor de mopperaars onder ons de Calendula horribilis of terribinalis kunt noemen: een ontzettend leuke bloem, eetbaar bovendien, die je maar één keer hoeft te zaaien. Daarna hoeft het nooit meer. En de hele straat profiteert mee.

Calendula Terribilnalis

Kleine wereld

Op Curaçao moet je voorzichtig zijn. Je kunt niet zomaar je vinger opsteken naar deze en gene zonder gevolgen. Vroeg of laat blijkt het familie of zit je opeens recht tegenover de persoon in een sollicitatiegesprek. Het eiland is klein, iedereen kent elkaar. Nee, beter hou je je Amsterdamse mores een beetje in toom en doe je mee met de rest:

Tur kos ta bon
Goedemorgen. Alles goed? Ja goed? En met je man? En met je kinderen? En met de hond? Ja bij ons ook alles goed, dank God (danki Dios). En wat een regen he? Ja de regen valt hard vandaag (awa ta kai duru). Man man (hombu) wat valt de regen hard. Doe je de groeten thuis? Ja en rustig aan he (bai poko poko), pas op je lichaam (kuida bo kurpa)! Dahaag. (Ayo)

De broer van
Maar niet Werner Wiels, de broer van. Niks geen prietpraat. “Juffrouw Zoeter”, buldert hij bij binnenkomst, “wat heb je tot nu toe geleerd”. Ik doe net alsof ik niet sidder en beef van deze grote, indrukwekkende en strenge man die ik nog nooit eerder heb ontmoet, hef mijn hoofd op en steek mijn verhaal af. Oef, gelukt. Ik zie hem verzachten. De toenmalige (2004) directeur van de Antiliaanse Medefinancierings Organisatie (AMFO) is tevreden. Wij krijgen een prettige werkrelatie.

Nos tur ta famia
En wat blijkt nu. Wij zijn familie volgens een verre neef die de hele stamboom uitzoekt. Eigenlijk komt dat niet als een verrassing als ik terugdenk aan dat eerste moment dat ik Werner Wiels ontmoette en hij als een soort van strenge oom aanvoelde. Maar ook een vreemd idee: ik zo wit en hij niet echt, en een Helmin die zo anti-Nederlander was. Maar zoals Werner Wiels in een interview met Notisia 360 op 5 mei 2013 zegt: “Je kunt zeggen dat hij het zelf heeft uitgelokt, maar dat is nog geen rechtvaardiging voor dat wat is gebeurd”. En zo is het.

Klaagzang van een vaster

Ik lijk wel gek. En oh wat ben ik zielig. Honger, hoofdpijn, slapte, totale vaagheid in mijn hoofd. En had ik al gezegd een rammelende maag? Het is mijn tweede vastendag.

Het tij keren
Vasten. Zes jaar geleden had ik mijzelf heilig voorgenomen, dat ik het nooit meer zou doen. Toch ben ik weer voor de bijl gegaan. Waarom, en waarom zo drastisch? Nou soms moet je jezelf gewoon weer even resetten. In één keer cold turkey. Slechte gewoonten die er voorgaande jaren zijn ingeslopen en lichaam en geest hebben dicht laten slibben recht in de ogen kijken. En hoe.

Afkicken
De eerste drie a vier dagen zijn het moeilijkst zeggen ze. Daarna gaat het beter. Ook al weet ik dat uit eigen ervaring van de vorige keren dat ik heb gevast, ik geloof er momenteel even helemaal geen bal van. Dus ga ik lezen op internet. Ja, InnerNed zegt het ook. Het is alsof je een afkickproces doorgaat, net zoals toen ik stopte met roken. Alleen kon ik het toen nog op een zuipen zetten ter compensatie. Dat kan nu óók niet.

Dus dan maar een ander surrogaat zoeken: mooie muziek, wegdromen in bad en vroeg slapen. Met een beetje fantasie ben je opeens net zo slank als je rolmodel.

Pocahontas

Sopropo met rundvlees

Curaçaoënaars van de oudere generatie zijn gek op Nederlandse spreekwoorden. Op de basisschool kregen zij namelijk les van de zusters en fraters uit Noord-Brabant, met name Tilburg. En die waren streng. Heel streng. Ik kan mij nog goed het gezicht van mijn moeder herinneren als ze vertelde hoe streng de nonnetjes wel niet waren.

Ook al hebben deze voormalige leerlingen het zo schattig over nonne-tjes, sommigen hebben er trauma’s aan overgehouden. Tot op hoge leeftijd is het nog steeds onderwerp van gesprek. Voordeel is wel, dat ze het ene na het andere Nederlandse spreekwoord kunnen opdreunen. En zo ook hun kinderen. En reken maar, dat ik Zoon zal drillen. In september naar groep 1. Dat lijkt mij een goed moment. Ha, hij zal er van lusten.

Bitter in de mond…
Niet iedereen houdt van bittere groenten. Denk aan lof, spruitjes en aubergine. Echter: bitter in de mond houdt het hart gezond. Die kreeg ik te horen toen ik voor het eerst een hap nam van een stoofpotje met sopropo. Sopropo? Ja, zo noemen Surinamers en Curaçaoënaars de groente. Officieel heet hij de Momordica charantia. Spaanstaligen korten dat simpelweg af met momordica. Je komt hem in Nederland wel eens tegen in de toko en dan denk je: wat is dit? Een komkommer of een courgette? maar wat doen die schubben er op? En vooral: wat doe je er mee?

??????????

Lees verder

Je eigen zaak: de hardware

Bij het opzetten van een eigen zaak komt veel kijken voordat je acquisitie gaat plegen. Neem nou je telefoon. Je kunt moeilijk aan komen zetten met je gifgroene, onverwoestbare voetbal Nokia uit 2002. Of je moet erg veel zelfvertrouwen hebben als in: I’m too sexy for my phone. Je LG uit 2006 ziet er dan wel flitsend uit (voor die tijd) en heeft zelfs een touch screen, maar een sms intikken kost een kwartier en als je wordt gebeld, valt de batterij regelmatig onaangekondigd, zomaar en zeer plotseling uit. Dat is hem dus ook niet.

Omdat je die LG zo verschrikkelijk mooi vond indertijd, maar je bij het aflopen van het contract niet hebt verdiept in de wereld van de mobiele telefonie, heb je in een vlaag van verstandsverbijstering een nieuwe telefoon aangeschaft die je helemaal niet nodig had. Die ligt onaangeroerd in de kast, twee jaar lang. Het voelt als een soort verraad aan de LG om over te stappen. Maar nu dat ik klaar ben voor een nieuw toestel, heb ik deze Samsung Diva dan toch maar eens opgeladen en aangezet.

Mijn uitrusting

Wat blijkt: het is een heel leuk toestel. Ook wit. Ik snap niet direct hoe alles werkt en van de gebruiksaanwijzing wordt ik niet helemaal wijzer, dus ga ik het internet op. Het blijkt een absolute wannahave volgens de reviews vanwege de looks, maar verder niet zo’n beste telefoon qua functionaliteit. Ok, wat doe je dan. Je hebt een telefoon die er mooi uitziet, die op een smartphone lijkt en ook best wat functies heeft, maar waarmee je niet op wifi kan. Dat is toch een redelijk grote beperking.

Ondertussen denk ik bij mijzelf: wil ik eigenlijk wel een smartphone, terwijl ik in het Xenos-reclameblaadje iets heel aantrekkelijks tegenkom. Lees verder

Tropisch winterparadijs

Een belangrijke reden om terug naar Nederland te gaan was dit:

Het Winterparadijs van 2013

Het Winterparadijs van 2013

Nu had ik op Curaçao wel een fantastische bedrijfsidee voor een Winterparadijs. Stel je voor: een grote hal met heuvels vol sneeuw en een ijskoud meertje in het midden. Je kunt van binnen naar buiten lopen. In je zwemkleding. Buiten warm je je aan de tropisch zon. En binnen rol je door de sneeuw van de heuvels af, neem je een ijsduik of houd je een sneeuwballengevecht. Op de top van een van de heuvels staat een houten hutje. Daar drink je een Aquavit – de Noord-Europese tegenhanger van de tropische rum – om de innerlijke mens te verwarmen. Een tropische spa, maar dan anders.

Wie gaat mijn plannen uitvoeren?

Met de beste wensen

Kan het nog? De voltallige redactie van Mijn tuin – Mi kunuku wenst alle lezers een geweldig 2013! Met veel momenten van inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Die hebben we wel nodig met de huidige crisis.

BBBB
Want crisis is het! Ga je bijvoorbeeld nu na al die heerlijke kerstkransjes, oliebollen en Bordeautjes op de weegschaal staan, dan denk je: al zou ik het goede voornemen niet willen nemen. Al zou ik mijn weegschalen voortaan verstoppen en mezelf daarna knock out drinken om te vergeten waar ik ze heb verstopt. Al zou ik iedere morgen heel hard in de spiegel zeggen “wat ben je toch een slanke den”, of “wees toch niet zo hard voor jezelf” of “Big is Beautiful”. Ik kan er toch niet helemaal omheen. De omstandigheden dwingen tot keiharde actie.

Nog meer voornemens
Crisis is het ook op je bankrekening. Kijk je naar het saldo, dan schud je het hoofd en denk je: da’s nie veul. Kijk je naar de datum van binnenkomende activa, dan peins je wat en denk je: da’s nog even wachten. Er is sprake van een disbalans. Ik lees vaak in de krant dat ZZP-en vandaag de dag dé trend is, dus dacht ik: dat moest ik ook maar eens doen.

Overtref jezelf als werkloze: ga ZZP-en
Het is alleen ook nog even crisis in mijn hoofd, waardoor het schrijven de laatste tijd niet wil lukken. Een zogenaamd writers block zeg maar. Dat moet je nu juist niet hebben als je jezelf als tekstschrijver wilt verkopen. Dan maar even richten op het bouwen van een website. De komende tijd zal ik jullie op de hoogte houden van mijn vallen en opstaan en over de do’s en de don’ts als startend ZZP-er. Ongetwijfeld in een tropisch jasje.

Lekker Lachen
Life is too short”, zegt wijze Echtgenoot vaak. Laten we tijdens het vergaren van steeds stijvere schouders en nek, RSI-polsjes, pijn in de onderrug, stress, sacherijnig humeur en depressies een ding niet vergeten: lekker lachen. Hoe doe je dat in deze barre tijden van somberheid? Er zijn veel methodes voor. Heb je bijvoorbeeld geen geld of tijd voor een dure skivakantie, dan kom je met twee uurtjes op de nep-skipiste in Nederland al een heel eind. Zak patat en wat gluhweintjes (na twee uurtjes skiën mag dat wel weer. Toch?) na afloop in de après-ski bar. En probeer dan open te staan voor de muziek. Of maak het achteraf goed met The Gas Light Club. Een Costaricaans radiostation met waanzinnige Latin jazzzzzz.

Twee uurtjes skiën doet wonderen
Van twee uurtjes skiën knap je al aardig op

Ik wens je veel mooie momenten dit jaar, met inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Maak er wat moois van!

Het einde van de crèche

Volgens een buurman vergaat de wereld niet perse vandaag. Maar wel tussen nu en maart 2013. Als ik maar lang genoeg naar Buurman’s onderzoeksresultaten luister, dan lukt het hem op een gegeven moment: ik krijg de creeps. Vooral als hij over aliens begint. Maar dan volgt de wijze raad: het beste dat je kunt doen, is met ze mee werken. “Don’t try to fight them!” Buurman is Engelstalig.

Toch besluit ik Buurman zijn wijze adviezen in de wind te slaan. Ik heb namelijk even een groter probleem in spé. Eentje die met meer zekerheid gaat plaatsvinden dan het einde van de wereld. En dat is het einde van Zoon zijn crèche.

Speelplein Groeivijver

Lees verder

Ondernemingsplan overleefd

Vandaag is mijn ondernemingsplan goedgekeurd.

Businessplan

Dat klinkt leuk, en dat is het ook, maar de afgelopen weken waren he-le-maal niet leuk. Verzin namelijk maar eens wat je precies gaat doen en voor wie. Dat is misschien wat gemakkelijker als je bijvoorbeeld verloskundige bent. Dan ga je namelijk bevallingen doen. De doelgroep is ‘moeders’. Of zijn het de baby’s? Of de ouders? Of de grootouders? Kijk, daar ga je al.

Hoe dan ook, ik heb veel hulp gehad. Van deze en gene dierbare. Van de Rabobank die een heel mooi formatje heeft mét uitleg. En van een heleboel websites. Die van de Kamer van Koophandel, die van ZZP Nederland, en die van Geld en ondernemen om er een paar te noemen.

Als je ook aan het zwoegen bent met je plan dan wens ik je veel succes. Ik ga even heerlijk Niets doen. En dan in het nieuwe jaar starten!

De betere feestjes

Dat je op Curaçao goed kunt party-en is bij menigeen wel bekend. Dan doel ik niet persé op het jaarlijkse  Carnaval waarvoor menige in Nederland wonende afreist naar de West, maar gewoon de donderdagen dat je naar De Heeren gaat, de vrijdagen en de happy hours, de zaterdagen dat je naar De Boogjes gaat , de zondagen naar Wet & Wild en de overige dagen naar de snèk (op de snèk kom ik nog een keer terug).

Dat het in Nederland ook goed toeven is in Feestlandia, moet soms nog bewezen worden. Maar er is een feestje, dat ik ieder jaar steeds leuker vind worden. Eentje die drie weken geleden begon en vandaag uitmondt in een knalparty: het feest van Sinterklaas. Vol verwachting klopt mijn hart. Na ruim 35 jaar ga ik het opnieuw meemaken. Misschien wel op een nog leukere manier dan toen. Want dit jaar beleef ik het voor het eerst via Zoon.

Sinterklaasfeest aan boord bij Blue Boat

Lees verder

Wat te doen bij een orkaan

Verbeeld ik het mij, of was Eric Mouthaan vorige week op het RTL-nieuws een beetje aangeslagen nadat Sandy net was overgetrokken? Het zou mij op zich niet verbazen. De kwetsbaarheid van de mens bij een dreigende of net overgekomen orkaan – zelfs dus in De Stad New York – hakt er best in weet ik uit eigen ervaring. In september 2004 maakte ik Ivan op Curaçao mee.

Lees verder

Stobá en andere verwarmende stoofpotjes

NL – Oktoberherfst. De blaadjes verkleuren al aardig, maar het gutst ook van de regen. De ideale tijd dus om eens urenlang te gaan kokkerellen. Je kent het wel: joggingbroek, lekkere dikke sokken en trui, een kaarsje, een wijntje en Clazz Jazz op de achtergrond.

Lees verder

Gevraagd: brilinstructies

Een vriendin van mij maakte laatst een rake opmerking: “Niemand heeft ons ooit gewaarschuwd!” Ze klonk haast verontwaardigd. Maar ze heeft een punt. Je hele leven lang heb je nooit een bril gedragen. Je was er trots op, want je was de enige in de familie. Je zag alles haarscherp en waande jezelf soms ‘de man van zes miljoen’ met zijn bionische oog (Lee Majors, ken je hem nog?). En nu moet je opeens een bril. De zogenaamde veertigplusbril.

Lees verder

Flamencoheat in herfstig Nederland

“Als je in Nederland een mediterraan gevoel wilt hebben dan ga je naar een tapasbar”, zei een vriendin op Curaçao ooit tegen mij. De manier waarop ze ‘tapasbar’ uitsprak kon niet laatdunkender. Maar ja ergens had ze wel gelijk, bedacht ik toen we samen over de azuurblauwe, Caribische wateren tuurden en nadachten over teruggaan naar Nederland.

Cadiz. La Nina kijkt vanuit de Spaanse haven uit over zee. Haar blik is fel en vol leven. De wind speelt met haar lange haar. Er staat altijd wind in Cadiz, vertelt ze. Een wind waar je vrolijk van wordt. Net als van de Alegría, de flamencodans die er vandaan komt. La Nina, alias voor Janine Keijzer, is onze juf. Wij volgen na drie jaar op Zoon passen weer flamenco bij haar. En ook al zijn mijn flamencoschoenen te klein geworden – die voeten worden steeds platter met de jaren – het is heerlijk om weer bij haar op les te zijn.

La Nina is een Nederlandse, maar je zou het niet altijd zeggen. Ze is blond, maakt typisch Nederlandse grappen en refereert regelmatig aan flamenco a- typische zaken – zo begon ze laatst op een alegríaritme I will survive van Gloria Gaynor te zingen – maar het Spaanse zigeunerbloed giert door haar aderen. Op La Nina’s site kun je lezen dat ze meer dan twintig jaar ervaring heeft en vind je een lange lijst met namen van Spaanse dansers. En die ervaring blijkt uit alles. Niet alleen uit hoe ze moeiteloos haar voeten beweegt, haar houding bepaalt en aanwijzingen geeft, maar ook om wat ze vertelt. Over de verschillende dansen. Over de muziek. Over het verhaal van Lole en Manuel.

Wil je herfstig Nederland even vergeten? Dan hoef je niet naar een tapasbar. Het echte mediterrane gevoel beleef je bij La Nina. Instromen kan vast nog wel, maar doe maar snel.

Zo schilder je je huis

NL – Bladdert de verf aan alle kanten er af? Durf je met je schroevendraaier niet in de hoeken van je kozijnen te prikken, omdat je vreest dat hij er in zal verdwijnen? En bungelen er diverse overblijfselen van bijna antieke rolluiken aan je gevel  en weet je niet wat er achter vandaan komt als je die zou verwijderen? Eind september, het kan nog net. De temperatuur komt nog niet beneden de vijftien graden en tussen de buien door schijnt de zon. Het houtwerk buiten aanpakken, zeven tips.

Lees verder

Jazz & more bij de Dias Latinos

NL – Festivalkeuzestress. Je bent een liefhebber van jazz, van Latijns-Amerikaans, maar je hebt ook een volle agenda voor het weekend. Wordt het Dias Latinos in Amersfoort of nu eindelijk eens dat Jazz & More in Haarlem. Ieder jaar vergeet ik weer dat de festivals tegelijk, halverwege augustus, plaatsvinden. De rest van je weekend is al volgeboekt met andere zaken –  zoals met mijn zaterdagtik – waardoor je Moet kiezen. Het werd toch weer Dias Latinos en dat was helemaal niet erg.

Lees verder

Churandy: bai lié lié

‘Bai poko poko’ (rustig aan) is een vaak gehoord geluid als Curaçaoënaars elkaar gedag zeggen bij het weggaan. Het betekent zoveel als: ‘rustig aan’ en is goed bedoeld. Maar tegen Churandy Martina wil ik zeggen ‘bai lié lié’ oftewel ‘ga maar snel snel’ morgen op de 200 meter!

Radiogekte

CUR – Net zoals Curaçao de hoogste krantdichtheid ter wereld kent (zo’n tien kranten op 150.000 inwoners), heeft het eiland ook een groot aantal lokale radiozenders. De meest bekende zijn Radio Hoyer 1 en 2 met een afwisselend Curaçaos-Nederlands repertoire en Dolfijn FM, een station dat veel populariteit onder Nederlandse Nederlanders geniet.

Dan is er nog een groot assortiment lokale radiostations. Sommigen maken er een gezellig Curaçaos feestje van met muziek uit de regio en gebabbel over alledaagse zaken op het eiland. Weer anderen zoals Radio Z86 en Radio Direct zijn sterk nieuwsgericht. Maar er zijn er ook met een wat eigenaardig karakter. Daar word je bijvoorbeeld met Onze Lieve Heer bestookt. Of men is uur in uur uit hardop aan het bidden. Maar wat ik laatst bij Radio Krioyo hoorde, spande de kroon: een interview met een prostituee uit Campo Alegre (sorry hoor, even geen linkje, ik ga hun niet promoten) die in detail haar werkzaamheden beschreef. Ok, het is daar zo’n vijf a zes uur vroeger dan in Nederland, dus toen ik ’s ochtends in Nederland luisterde was het daar middernacht. Maar toch.

Gelukkig is er een radiostation waar ik altijd blij van word en dat is Clazz FM: een beetje klassiek, een beetje jazz, en dat met een Curasausje er overheen. ’s Ochtends nog een beetje tam, maar als wij bijna gaan slapen, beginnen zij wakker te worden.

Ook een Caribische sound je woonkamer binnenhalen? Bekijk hier een lijst met meer dan 30 Curaçaose online radiostations.

Rondje supermarkt

Boodschappen doen. Sommigen hebben er een hekel aan. Anderen zien het als een noodzakelijk kwaad. Die laatste herken je meteen. Vooral in de Albert Heijn. Met de blik op haast snijden ze je de pas af. Soms duwen ze je zelfs opzij. In mijn ogen is dat een vorm van hufterig gedrag, maar ik stoor mij er niet al te veel aan. Want nee, misschien wijk ik af, maar boodschappen doen vind ik leuk. Leuk?! Ja leuk. In het buitenland maar ook in Nederland zie ik dat zelfs als een soort excursie. Lees verder

Bij de immigratiedienst

Bon tardi jufrouw, bon bini bèk na Korsou, luidt het als ik de paspoortcontrole op Curaçao passeer. De douanebeambte heeft mij zojuist goedemiddag gewenst en hartelijk welkom terug geheten op het eiland. Dat zijn zo van die voordelen als je er bent geboren. Dan krijg je vaak een andere behandeling, ondanks je lichte huidskleur zoals in mijn geval.

Vervolgens ga je naar Kranshi – afdeling burgerzaken – voor de inschrijving in het bevolkingsregister. Lees verder

Even pauze

Na vandaag neem ik even pauze. Heb jullie de laatste tijd dagelijks bestookt met berichtjes. Ik moest namelijk mijn target halen. Van wie moest dat? Dat moest van
Ernst-Jan Pfauth. Ernst-Jan heeft het ver geschopt met bloggen (onder andere nrcnext.nl opgericht) en hij heeft een geweldig leuk e-boek geschreven: Gij zult bloggen. Denk je naar aanleiding van mijn geleuter: he zo’n blog lijkt mij ook wel wat, lees dat boek dan eerst.

Vijftien berichtjes
Hoe dan ook, als je van Ernst-Jan wat verbeterpuntjes wilt ontvangen en misschien zelfs een recensie, dan moet je binnen een maand vijftien berichtjes schrijven. Vijftien? Maar jij schrijft dagelijks! hoor ik je denken. Nou, niet in het begin. Toen was ik namelijk stevig aan het worstelen met de techniek. Wat een gedonder met die achtergrondfoto die telkens zomaar verdween bijvoorbeeld. Maar los van de techniek, moest ik enorm bijkomen van Koninginnedag. En van de teleurstelling van die droge sprietjes in mijn moestuin natuurlijk.

Hoe zit dat nu met die moestuin?
Nou, ik moet zeggen niet onaardig. De koriander is verschrompeld, evenals de sla. De tot twee keer toe gezaaide tijm is helemaal niet opgekomen, evenals de lavendel en de bieslook. Maar de dille staat er fris en fruitig bij. Dan zijn er nog de immer onuitroeibaren, zoals de aardbei, de goudsbloemen (ook wel calendula officinalis, bekend van de drogist) en die 100.000 mini-esjes. Wat wil je ook na al die meiregen.

Beetje kajakken, maar daarna…
Een korte pauze dus. Het wordt mooie weer. Tijd voor een beetje kajakken. Om eerlijk te zijn: ik ga mijn sollicitatiegesprek van aanstaande dinsdag serieus voorbereiden. Maar daarna, beloof ik je, ga ik waardevolle stukken schrijven. Boordevol inhoud. Dus stay tuned.

Tweedehands auto kopen: vijf tips van een ervaringsdeskundige

In een eerder bericht heb je mijn Suzi kunnen bewonderen: mijn rode Suzuki Swift uit 1993. SUZUKI is een afkorting voor Sjees U Zelf Uw Kist In. Soms kan ik daar wel in meegaan. Suzi trok namelijk altijd lekker op. Remmen ging af en toe wat minder. Zeker na een regenbuitje. De meeste Curaçaose wegen – of ja, ik ken eigenlijk geen wegen op Curaçao die dat niet hebben – die veranderen dan in een ijsbaan. Soms is dat leuk. Bijvoorbeeld op 1 januari overdag. Dan is er echt nie-mand op de weg te bekennen. Een ideaal moment voor joyriden dus.

Lees verder