Misschien

Gisteren was ik op sollicitatiegesprek. Omdat ik de baan erg aantrekkelijk vond, had ik mij goed voorbereid. Daar waren wel wat dagen in gaan zitten. Maar het was niet voor niets die voorbereiding. Want van de zeven genodigden was ik de beste, zeiden ze.

Dat was het goede nieuws. Het slechte was, dat ze toch nog even verder wilden kijken. Maar misschien kwamen ze nog wel bij mij terug. Dat vond ik niet zo leuk (Bai den K%$#@!!). Wel positief was, dat ik in de wachtruimte tegen een aangenaam relativerend stukje aanliep in Psychologie Magazine. Het gaat over de avonturen van een arme boer. Iedere keer wanneer zijn omgeving op zijn voor- of tegenspoed reageert met: “wat heb jij een geluk versus wat heb jij toch een pech jongen”, antwoordt de boer: “Misschien”.

Dus hierbij een take it easy voor een ieder die zich druk maakt om een onzekere situatie of voor wie gewoon een leuk verhaal wil lezen:

Nicaraguaanse boer met chapi

Een zenverhaal
door Sterre van Leer, hoofdredacteur Psychologie Magazine

Er was eens een arme oude boer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt op zijn stukje land, dat net genoeg opbracht om er met zijn familie van te leven. Nu was het weer dit jaar uitzonderlijk gunstig geweest, en het graan stond hoog op de velden. In het theehuis sloegen zijn buren de oude boer op de schouders: wat had hij een geluk, dat zou zeker een mooi bedrag opleveren! De boer haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De avond voordat de oogst binnengehaald zou worden, werd het dorp opgeschrikt door een dreunend gestamp. Een kudde wilde paarden kwam over de heuvels naar beneden gegaloppeerd en vertrapte de halmen van de arme boer.

’s Avonds in het theehuis dromden zijn vrienden en buren om hem heen: ze zetten een borrel voor hem neer, en riepen dat hij wel heel veel pech had gehad. Maar de man haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De volgende dag bij zonsopkomst sloop de zoon van de boer voorzichtig naar het vertrapte veld, en slaagde erin een van de paarden te vangen. ‘Je bent een mazzelaar,’ vonden zijn vrienden in het theehuis; ‘zo’n paard is zeker drie keer de opbrengst waard van jouw stukje land. Wat heb jij een geluk gehad!’ ‘Misschien,’ antwoordde de boer, en ging naar huis.

De mens is een onzekerheidsschuw wezen. Hij doet krampachtig zijn best om controle te krijgen over zijn kleine leventje, en als alles een tijdje goed gaat, beschouwt hij dat als zijn eigen verdienste. De waarheid is natuurlijk dat niets zeker is. Want toen de zoon de volgende dag probeerde om een van de paarden zadelmak te krijgen, wierp het dier hem tegen de grond, en hij brak zijn been. Het laat zich raden hoe het ging in het theehuis.

Een maand later raakte het keizerrijk in oorlog, en alle jonge mannen werden opgeroepen voor het leger. Alleen de zoon van de arme oude boer kon onmogelijk meevechten – hij zat immers nog altijd thuis met een gespalkt been. Of de boer en zijn zoon nog lang en gelukkig leefden?

Precies. U leert het al.

Bron: Psychologie Magazine juni 2013

Advertenties

One thought on “Misschien

  1. Pingback: Der Hanz | Mijn tuin – Mi kunuku

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s