Boeken: Wissel

Het zal je maar gebeuren. Je vader wil opeens vrouw worden. En hij wil het niet alleen, hij wordt het ook. Een ingrijpend proces voor de vader in kwestie, maar hoe is dat eigenlijk voor de kinderen? Het gebeurde Sabine van den Berg als zestienjarige. Haar vader verandert tegelijk met haar in een vrouw en eist daarbij alle aandacht op. Als hij jaren later toch weer man wil worden is Sabine er klaar mee en schrijft ze een boek:

Wissel klein

Trein
Wissel leest als een trein, letterlijk en figuurlijk. Want om te ontsnappen aan de allesoverheersende verandering van haar vader verzint Sabine een verhaal over een voortrazende trein. Iedere avond vertelt ze haar broertje over deze trein met inzittenden die vaak vreemde gedaanten aannemen. De trein staat symbool voor een voort denderende vader die bijna niet kan wachten tot hij eenmaal vrouw is.

Voelbaar
Wissel is ook een boek dat raakt. Het verdriet is voelbaar, alsof je je eigen vader verliest. Evenals de boosheid wanneer Sabine vragen van haar vader krijgt die je niet aan je kind zou moeten stellen. Komt dit nu door het verhaal of omdat Sabine zo goed schrijft of om beide redenen? Ik weet het niet, maar ik zou zeggen lees zelf deze psychologische roman en oordeel.

De Wandeling, zaterdag 20 april
Op zaterdag 20 april om 18.30 uur op Nederland 2 is Sabine van den Berg in de tv-uitzending De Wandeling van de KRO te zien. Samen met Sander de Kramer wandelt zij door de duinen en vertelt zij haar levensverhaal.
Lees alvast het intro van De Wandeling met Sabine van den Berg.

Advertenties

Bon siman

CUR – Het begint op zondag. De laatste happy hours van het weekend zijn nog in gang, maar hier en daar hoor je het al: bon siman. De werkweek is in zicht. Maandag op kantoor kun je er niet meer omheen. Bon siman hier, bon siman daar. Vanuit alle hoeken wenst men elkaar een goede week toe. In Nederland zoiets als ‘goedemorgen hoe was je weekend’. Maar dan positiever. Want iedere keer als je denkt: mijn hoofd doet pijn en ik heb geen zin, dan roept de een of andere blije collega “bon siman”! Het moet wel een goede week worden.

Anders is het op deze après-vakantiemaandag. Ik denk met weemoed aan de stieren in de velden, het Andalusische achterland en de patio vol planten en bloemen.

5

Daarom aan iedereen die net als ik een beetje moeite heeft met opstarten deze week: bon siman.

Rondje kapper

Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper, luidt de reclameboodschap. Nou, ik kijk nog liever in de spiegel van de tandarts!

Nog geen minuut binnen: “Goh, jouw haar is groen, wat heb je er in gedaan!?” En even later: “Leuk hoor die krullen, maar droog he? Tsjonge wat is jouw haar droog! Wanneer ben je voor het laatst geknipt? Kom je wel een keer in de twee maanden? “ En dan komen de adviezen. Nieuwe shampoo, nieuwe conditioner, nieuwe leave-in, andere verf, olijfolie, niet meer dan een keer per week wassen, alleen kammen als het nat is en vooral: vaker laten knippen. Dat ik toch echt een keer per twee maanden kom hoort ze niet.

Dan beginnen de onderhandelingen. “Hoe wil je het hebben?” Ik waag een poging: niet te kort, beetje afgerond aan de voorkant en absoluut geen laagjes. “Weet je zeker dat je geen laagjes wil? Dat zou toch echt veel leuker zijn. En wat is er met die voorplukken gebeurd? Heb je daar zelf in zitten knippen ofzo? Kijk we nemen deze kleur. Daar word je echt mooi van.”

Na een kwartier sta ik weer buiten. Mijn haar is kort, in laagjes en knalletje rood.

??????????

Klaagzang van een vaster

Ik lijk wel gek. En oh wat ben ik zielig. Honger, hoofdpijn, slapte, totale vaagheid in mijn hoofd. En had ik al gezegd een rammelende maag? Het is mijn tweede vastendag.

Het tij keren
Vasten. Zes jaar geleden had ik mijzelf heilig voorgenomen, dat ik het nooit meer zou doen. Toch ben ik weer voor de bijl gegaan. Waarom, en waarom zo drastisch? Nou soms moet je jezelf gewoon weer even resetten. In één keer cold turkey. Slechte gewoonten die er voorgaande jaren zijn ingeslopen en lichaam en geest hebben dicht laten slibben recht in de ogen kijken. En hoe.

Afkicken
De eerste drie a vier dagen zijn het moeilijkst zeggen ze. Daarna gaat het beter. Ook al weet ik dat uit eigen ervaring van de vorige keren dat ik heb gevast, ik geloof er momenteel even helemaal geen bal van. Dus ga ik lezen op internet. Ja, InnerNed zegt het ook. Het is alsof je een afkickproces doorgaat, net zoals toen ik stopte met roken. Alleen kon ik het toen nog op een zuipen zetten ter compensatie. Dat kan nu óók niet.

Dus dan maar een ander surrogaat zoeken: mooie muziek, wegdromen in bad en vroeg slapen. Met een beetje fantasie ben je opeens net zo slank als je rolmodel.

Pocahontas

Hups de tuin in

Ja mensen we mogen weer. Correctie: we moeten weer. Het is een bende in de tuin en alle groen lijkt morsdood. Je zou verwachten dat met het doorbreken van het eerste zonnetje ook meteen allemaal gezellige knoppen en bloemetjes tevoorschijn komen. Niet in onze tuin dus. Mos wel, dat is er overal.

De moestuin, een jaar later

De boel de boel laten is geen optie. Maar hoe ga je dit oplossen? Lees verder

Iew, een veertiger met sneakers!

De lente hangt in de lucht. En zodra ik de lente voel, wil ik nieuwe gympen. Dat is al jaren zo. Of sterker: decennia. Ik heb er een paar op het oog. En ik word helemaal blij als ik bedenk dat ik ze vanmiddag ga kopen. Ik zie al voor me hoe ik door park en stad rondstuiter op die zowel prachtige als heerlijk zittende nieuwe gympen.

sneakers voor veertigminners

Maar wat lees ik in NRC Next vandaag in een manifest van Arjen Veelen met titel Sorry Oma: als je veertigplus bent, mag je geen sneakers meer dragen! Als je dat wel doet, ben je een crypto-oudere volgens de schrijver en politiek agitator (it worked). Crypto-oudere. Dat moet ik even opzoeken. Ik vind het alleen nergens terug. Waarschijnlijk omdat het een term is die alleen veertigminners is voorbehouden. Of omdat ik nooit begrepen heb hoe cryptogrammen werken.

Hoe dan ook, wat het ook mag zijn, ik ben door de heer Veelen in het verdomhoekje van de crypto-oudere gezet. Oh pardon, ik bedoel ‘Arjen’: vousvoyeren mag volgens hem namelijk ook niet meer. Evenals haren verven en trainingsjasjes dragen na je veertigste. En als inmiddels leesbrildragende veertiger kun je ook maar beter wat salaris inleveren. Want je werkt zogenaamd veel trager dan een veertigminner. Dat doet mij denken aan een ex-collega, een eind twintiger die we-ken deed over het maken van een landing page. Een klus die ik in een paar dagen had kunnen klaren. Waar komt toch de wijsheid vandaan dat jongeren sneller werken dan ouderen? En zou het straatbeeld werkelijk verbeteren als alle veertig plussers op goedvoorjevoetenschoenen zouden lopen?

Sneakers voor 40+ en andere senioren

Het is duidelijk, als veertigplusser tel je niet meer mee. Dan hoef je net als de vijftigplussers niet meer te solliciteren. Het wordt toch niks. Laat staan als je zestigplusser bent. Het is wel wat onhandig, want Wij Veertig Plussers moeten eigenlijk nog wel een beetje werken tot wij op ons zevenenzestigste een riant pensioen kunnen opstrijken. Als het ten minste bij zevenenzestig blijft natuurlijk. En als er tegen die tijd nog zoiets bestaat als pensioen.

Misschien is de Limburggedachte van Arjen Veelen zo’n slechte nog niet. Als we nu met alle veertigplussers naar Limburg zouden emigreren, dan zou het daar weer volstromen. De lokale economie zouden wij stimuleren door dagelijks onze potentieel aankomende artritis te laten behandelen in thermale baden en ’s avonds de kroegen te bevolken om onze onderzoeksresultaten van de huidige rollatormarkt te bespreken. En geen enkele veertigminner zou last hebben van onze paars met roodgekleurde haren en mislukte faceliften.

Hoe de veertigminners dit moeten bekostigen? Van de erfenis van hun oma natuurlijk!

Op 22 februari 2013 verscheen een ingekorte versie van dit bericht in NRC Next

Sopropo met rundvlees

Curaçaoënaars van de oudere generatie zijn gek op Nederlandse spreekwoorden. Op de basisschool kregen zij namelijk les van de zusters en fraters uit Noord-Brabant, met name Tilburg. En die waren streng. Heel streng. Ik kan mij nog goed het gezicht van mijn moeder herinneren als ze vertelde hoe streng de nonnetjes wel niet waren.

Ook al hebben deze voormalige leerlingen het zo schattig over nonne-tjes, sommigen hebben er trauma’s aan overgehouden. Tot op hoge leeftijd is het nog steeds onderwerp van gesprek. Voordeel is wel, dat ze het ene na het andere Nederlandse spreekwoord kunnen opdreunen. En zo ook hun kinderen. En reken maar, dat ik Zoon zal drillen. In september naar groep 1. Dat lijkt mij een goed moment. Ha, hij zal er van lusten.

Bitter in de mond…
Niet iedereen houdt van bittere groenten. Denk aan lof, spruitjes en aubergine. Echter: bitter in de mond houdt het hart gezond. Die kreeg ik te horen toen ik voor het eerst een hap nam van een stoofpotje met sopropo. Sopropo? Ja, zo noemen Surinamers en Curaçaoënaars de groente. Officieel heet hij de Momordica charantia. Spaanstaligen korten dat simpelweg af met momordica. Je komt hem in Nederland wel eens tegen in de toko en dan denk je: wat is dit? Een komkommer of een courgette? maar wat doen die schubben er op? En vooral: wat doe je er mee?

??????????

Lees verder

Je eigen zaak: de hardware

Bij het opzetten van een eigen zaak komt veel kijken voordat je acquisitie gaat plegen. Neem nou je telefoon. Je kunt moeilijk aan komen zetten met je gifgroene, onverwoestbare voetbal Nokia uit 2002. Of je moet erg veel zelfvertrouwen hebben als in: I’m too sexy for my phone. Je LG uit 2006 ziet er dan wel flitsend uit (voor die tijd) en heeft zelfs een touch screen, maar een sms intikken kost een kwartier en als je wordt gebeld, valt de batterij regelmatig onaangekondigd, zomaar en zeer plotseling uit. Dat is hem dus ook niet.

Omdat je die LG zo verschrikkelijk mooi vond indertijd, maar je bij het aflopen van het contract niet hebt verdiept in de wereld van de mobiele telefonie, heb je in een vlaag van verstandsverbijstering een nieuwe telefoon aangeschaft die je helemaal niet nodig had. Die ligt onaangeroerd in de kast, twee jaar lang. Het voelt als een soort verraad aan de LG om over te stappen. Maar nu dat ik klaar ben voor een nieuw toestel, heb ik deze Samsung Diva dan toch maar eens opgeladen en aangezet.

Mijn uitrusting

Wat blijkt: het is een heel leuk toestel. Ook wit. Ik snap niet direct hoe alles werkt en van de gebruiksaanwijzing wordt ik niet helemaal wijzer, dus ga ik het internet op. Het blijkt een absolute wannahave volgens de reviews vanwege de looks, maar verder niet zo’n beste telefoon qua functionaliteit. Ok, wat doe je dan. Je hebt een telefoon die er mooi uitziet, die op een smartphone lijkt en ook best wat functies heeft, maar waarmee je niet op wifi kan. Dat is toch een redelijk grote beperking.

Ondertussen denk ik bij mijzelf: wil ik eigenlijk wel een smartphone, terwijl ik in het Xenos-reclameblaadje iets heel aantrekkelijks tegenkom. Lees verder

Genieten in een achterstandswijk

NL – Het is acht uur ’s ochtends. Een vos schiet langs het hek van de tuin. Over het ijs, langs de school, het park in, en weer terug. Binnen dertig seconden is hij twee keer rond gegaan. Ik wist niet dat vossen zo hard kunnen rennen. De buizerd op de tak kijkt ogenschijnlijk rustig toe. Wacht hij zijn beurt af of heeft hij het op groter wild gemunt, zoals de Oehoe in Lauwersmeer die met zijn intimiderende praktijken de Volkskrant heeft gehaald?

Slotermeer
Als je aan Amsterdam denkt, zeg je niet meteen Slotermeer. Een wijk die met hoofdzakelijk zeventig plussers, nieuwe Nederlanders en geen enkele hippe kroeg, maar wel een overdaad aan schotelantenne’s wat minder aanspreekt bij de gemiddelde blanke, hoogopgeleide dertiger.

Een ommetje in een buitenwijk van Amsterdam

Een ommetje in een buitenwijk van Amsterdam

Lees verder

Tropisch winterparadijs

Een belangrijke reden om terug naar Nederland te gaan was dit:

Het Winterparadijs van 2013

Het Winterparadijs van 2013

Nu had ik op Curaçao wel een fantastische bedrijfsidee voor een Winterparadijs. Stel je voor: een grote hal met heuvels vol sneeuw en een ijskoud meertje in het midden. Je kunt van binnen naar buiten lopen. In je zwemkleding. Buiten warm je je aan de tropisch zon. En binnen rol je door de sneeuw van de heuvels af, neem je een ijsduik of houd je een sneeuwballengevecht. Op de top van een van de heuvels staat een houten hutje. Daar drink je een Aquavit – de Noord-Europese tegenhanger van de tropische rum – om de innerlijke mens te verwarmen. Een tropische spa, maar dan anders.

Wie gaat mijn plannen uitvoeren?