Der Hanz

Het komt niet vaak voor dat ik de kliko induik om een oude vuilniszak uit te pluizen, maar nu moest het even. Het is namelijk al weer lang geleden dat ik zo’n heerlijk foute verpakking tegenkwam. He, da’s Hans, dacht ik onmiddellijk. Je weet wel: die van de windmachine.

Der Hanz

Nu moet ik zeggen, dat ik van beide Hansen enorm heb genoten. Die in Zuid-Beieren heeft mij meegenomen naar meren en bergen met Milkakoeien. Naar Bier Festen met Bratwursten, Dirndls en Lederhosen. Naar watervallen, naar zwemparadijzen. En naar de rust.

Maar Hans in Amsterdam Carré pakte het anders aan. Terwijl de vuurfontijnen uit het podium spoten, James Bondachtige vrouwen als leeuwen uit kooien brulden, en knappe dames in zeer appetijtelijke heren veranderden, kon deze Hans op de seconde twee kaken van een haai ontwijken. Weinig rust, veel spektakel. Ik was weer wakker.

En dat kwam goed uit, want momenteel is Zoeteredactie bezig met haar eerste klus. En die klus heeft een respectabele Deadline. Daarnaast mag ik ook nog een presentatie maken voor mijn tweede sollicitatiegesprek. Misschien wordt dat nog wel wat. Ik vrees met mijn blogberichtjes even niet.

Advertenties

Tropisch vispotje voor doordeweek: Saltfish

Leuk hoor dat mooie weer en al die bbq’s, maar je moet er maar net de tijd voor hebben op een doordeweekse avond. Daarom, voor degenen die wel werken, of voor degenen die net doen alsof, of voor degenen die een beetje lui zijn en wel zin hebben in een tropische hap (Man vond het te zout, ok het was wat zout uitgevallen de laatste keer) hierbij mijn favoriete recept voor:

IMG_2076

Saltfish

  • Koop een zak gedroogde witvis (meestal bakijou of bacalao genaamd). Zelfs onze Appie verkoopt het, maar woon je iets meer in de provincie, zoek dan een toko op.
  • Zet de vissen een nacht tot een etmaal in een afgedekte bak water in de koelkast. Ververs het water een keer of twee, dan wordt het minder zout (dat had ik de laatste keer dus verzuimd)
  • Hak de vissen in kleine stukken, evenals een paar uien, lekker wat knof, Spaanse peper, paprika en tomaat
  • Bak alles met wat olie in een koekenpan voor een minuut of tien. Begin met de uien en de peper, daarna de paprika, de vis, en op het laatst de knof en tomaten.

Voor erbij
Saltfish is lekker met gebakken banaan en arepa’s of funchi.

IMG_2080

Arepa’s
Een recept voor arepa’s vind je overal, zelfs Smulweb heeft er een. Moeilijker is het om de pannenkoekjes in elkaar te draaien, maar zie hier een leuk filmpje. En heel belangrijk: gebruik Harina Pan als meel, behalve als je jarenlang wilt oefenen op ballen die niet uit elkaar vallen.

harina_pan

Funchi
Funchi is de grote klassieker van Caribisch Nederland. Het smaakt heel saai, maar combineert daardoor uitstekend met powerfood. Gebruik ook voor funchi Harina Pan, anders is het weer zo’n uitdaging om de klonten er uit te krijgen.

Genoeg gepraat, tijd om te eten. Wederom helemaal niet goed voor de lijn, ook niet voor de bloeddruk, maar Zo Lekker. Bon appetit!

IMG_2081

Zie je wel

Ik word vaak uitgelachen om mijn ideeën. Het zal aan mijn presentatie liggen, want achteraf blijken die ideeën vaak zo gek nog niet. Zo kocht ik in 2001 een mountainbike op Curaçao. Moederziel alleen befietste ik de drukke wegen. “Gevaarlijk!” en “Je bent gek!”, klonk het dagelijks om mij heen. Misschien hadden ze gelijk, maar ik wilde nou eenmaal fietsen.

Omdat mijn mountainbike van Chinese makelij en zeg maar niet een van de duurste was, moest ik met grote regelmaat langs Vistabike, toen de enige fietsspeciaalzaak op het eiland. Dat kan beter, dacht ik iedere keer weer als ik het pand had verlaten, nadat een knorrig ouder echtpaar – knorrig als understatement – mij iets in mijn handen had geduwd en mij had toegestaan te betalen.

Regelmatig heb ik nachten wakker gelegen en fantaseerde ik over mijn eigen fietsspeciaalzaak. Met bandenplakservice natuurlijk, want als Amsterdammer heb ik nu eenmaal veel ervaring opgedaan met banden plakken (zie voor verdere ervaring mijn LinkedIn). Ook zou ik net als de Flying Dutchman in Ecuador een grote jeep aanschaffen, daar een kooi bovenop lassen zodat je daar fietsen op kon zetten en fietsers die waren afgehaakt. Mijn automonteur had er wel oren naar, maar ja, we hadden allebei geen kapitaal. En misschien waren we ook wel een beetje laf.

Ondertussen bleef menigeen mij verwonderd aankijken als ik al fantaserend rondfietste over het eiland. Zelfs de loslopende waakhonden hadden meestal te laat door wat er nu precies voorbij kwam sjezen. Tot een paar jaar later, toen hele Raboploegen uit Nederland kwamen aanzetten, de fietsclinics als paddenstoelen uit de grond schoten en de honden inmiddels op ‘activate’ en ‘schuimbekken’ stonden als er weer een fietser voorbij kwam.

Er zijn tal van voorbeelden, waarbij ik trendsettende ideeën had die zijn weggehoond of wegbekritiseerd. Zielig? Ik geef toe: sommige komen ook wel een beetje maf over. Zo heb ik een fobische angst voor haaien. In de zee – al is het de Oostzee – ben ik bang voor haaien, in het zwembad ben ik bang voor haaien en in een waterbed ben ik bang voor haaien. Hoe dat komt? Geen idee, misschien een reden temeer om te geloven in een vorig leven waarin een haai mij of een van mijn dierbaren op gruwelijke wijze uiteen heeft gereten.

Hoe dan ook, toen Man en ik gisteren op het strand van Zandvoort in onze rust werden gestoord door een laag overvliegende helikopter en een constant langsvarende reddingsbrigade was mijn onmiddellijke reactie: haaien. Daar werd natuurlijk hartelijk om gelachen. Maar wat hoor ik vandaag op het RTV N-H-nieuws: “Er zwemmen haaien in de Noordzee” Zie het bericht, zie de foto van de spotter Sandra van der Kolk:

Haai in de Noordzee

en: ZIE JE WEL!

Wacht maar: over een paar jaar komen de echte jaws-sen.

Oh, lekker dan: RTV N-H heeft het bericht vijf minuten na het plaatsen van mijn bericht gewijzigd. Waarschijnlijk is het toch geen haai geweest…

Toch: beware!

Beware of sharks

Misschien

Gisteren was ik op sollicitatiegesprek. Omdat ik de baan erg aantrekkelijk vond, had ik mij goed voorbereid. Daar waren wel wat dagen in gaan zitten. Maar het was niet voor niets die voorbereiding. Want van de zeven genodigden was ik de beste, zeiden ze.

Dat was het goede nieuws. Het slechte was, dat ze toch nog even verder wilden kijken. Maar misschien kwamen ze nog wel bij mij terug. Dat vond ik niet zo leuk (Bai den K%$#@!!). Wel positief was, dat ik in de wachtruimte tegen een aangenaam relativerend stukje aanliep in Psychologie Magazine. Het gaat over de avonturen van een arme boer. Iedere keer wanneer zijn omgeving op zijn voor- of tegenspoed reageert met: “wat heb jij een geluk versus wat heb jij toch een pech jongen”, antwoordt de boer: “Misschien”.

Dus hierbij een take it easy voor een ieder die zich druk maakt om een onzekere situatie of voor wie gewoon een leuk verhaal wil lezen:

Nicaraguaanse boer met chapi

Een zenverhaal
door Sterre van Leer, hoofdredacteur Psychologie Magazine

Er was eens een arme oude boer. Hij had zijn hele leven hard gewerkt op zijn stukje land, dat net genoeg opbracht om er met zijn familie van te leven. Nu was het weer dit jaar uitzonderlijk gunstig geweest, en het graan stond hoog op de velden. In het theehuis sloegen zijn buren de oude boer op de schouders: wat had hij een geluk, dat zou zeker een mooi bedrag opleveren! De boer haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De avond voordat de oogst binnengehaald zou worden, werd het dorp opgeschrikt door een dreunend gestamp. Een kudde wilde paarden kwam over de heuvels naar beneden gegaloppeerd en vertrapte de halmen van de arme boer.

’s Avonds in het theehuis dromden zijn vrienden en buren om hem heen: ze zetten een borrel voor hem neer, en riepen dat hij wel heel veel pech had gehad. Maar de man haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘Misschien.’

De volgende dag bij zonsopkomst sloop de zoon van de boer voorzichtig naar het vertrapte veld, en slaagde erin een van de paarden te vangen. ‘Je bent een mazzelaar,’ vonden zijn vrienden in het theehuis; ‘zo’n paard is zeker drie keer de opbrengst waard van jouw stukje land. Wat heb jij een geluk gehad!’ ‘Misschien,’ antwoordde de boer, en ging naar huis.

De mens is een onzekerheidsschuw wezen. Hij doet krampachtig zijn best om controle te krijgen over zijn kleine leventje, en als alles een tijdje goed gaat, beschouwt hij dat als zijn eigen verdienste. De waarheid is natuurlijk dat niets zeker is. Want toen de zoon de volgende dag probeerde om een van de paarden zadelmak te krijgen, wierp het dier hem tegen de grond, en hij brak zijn been. Het laat zich raden hoe het ging in het theehuis.

Een maand later raakte het keizerrijk in oorlog, en alle jonge mannen werden opgeroepen voor het leger. Alleen de zoon van de arme oude boer kon onmogelijk meevechten – hij zat immers nog altijd thuis met een gespalkt been. Of de boer en zijn zoon nog lang en gelukkig leefden?

Precies. U leert het al.

Bron: Psychologie Magazine juni 2013

Zoon en het grote stickeravontuur

Over Zoon zou ik een heel blog kunnen volschrijven. Maar misschien zit niet iedereen daar op te wachten. Op zich is het leven van “de witte en de zwarte Spiderman” niet saai te noemen. Dan weer zijn ze “de duiker”, dan weer “de ridder”, en dan weer de slijkspringer, de inktvis of de octopus. En meestal zijn ze in gevecht. In gevecht met de draak, “de Dinosaurus Rex”, de mammoet of met “de gemene cowboy” (ik heb Zoon laatst “Once upon a time in the West” laten zien, de beste film van de vorige eeuw).

Zoon en de witte en zwarte Spiderman

Maar tijdens de avonturen van de witte en de zwarte Spiderman dus – in welke rol dan ook – doen Man en ik regelmatig pogingen om Zoon te laten eten. Tijdens, zodat hij niet merkt dat er eten naar binnen gaat, hopen wij. Ja, heel pedagogisch verantwoord. Patat, chips, koekjes en chocola gaan heel goed. “Pous pous” wilde tijdelijk ook prima, totdat er steeds meer groente doorheen ging. En totaal gepureerde prakkies waar een bouillonblokje aan is toegevoegd waren een groot succes, totdat Zoon – op zich begrijpelijk – die immer aanwezige bouillonsmaak een beetje zat werd en doorkreeg dat er ook linzen, aardappelen en groente bij zaten.

U snapt, wij zijn soms de wanhoop nabij. Datzelfde geldt voor de wc-gang. De details daarover zal ik achterwege laten. Maar gelukkig kwamen crècheleidsters en andere ouders al snel massaal opdraven met De Oplossing: het stickerbeloningssysteem. Na iedere poep en scheet en/of hap krijgt Zoon een sticker op een vel met bijpassend plaatje. Is het vel vol, dan krijgt hij een cadeautje. Zoon blij, bord leeg, wij blij. En we leefden nog lang en gelukkig en plakten ons ongans aan stickers.

Tien kilo voor de zomer

Ik had van tevoren nooit gedacht dat het zou lukken, maar ze zijn er af die tien kilo. Klaagde ik drie maanden geleden nog steen en been over mijn vastenkuur, nu ben ik toch blij dat ik dat heb gedaan. Dat vasten heb ik uiteindelijk maar een week volgehouden en de drie weken daarna ben ik langzaamaan weer gaan eten. Nu eet ik bijna weer ‘normaal’ en val ik nog steeds af.

Geleidelijk versus snel
Je hoort wel eens dat je geleidelijk aan moet afvallen. Daar ben ik het gedeeltelijk mee eens: de eerste maand moet je er toch echt even radicaal tegenaan. Eerst flink veel kilo’s kwijt raken in korte tijd en dan langzaam weer opbouwen is mijn advies. Anders zie je te langzaam resultaat, raak je ontmoedigd, verzand je snel in je oude eetpatroon en gebeurt er helemaal Niets.

Meer tips & trics
Trek je het niet in de hongerperiode? Neem af en toe een kopje bouillon, drink kruidenthee, eet veel rauwkost tussendoor (wortel, broccoliroosjes, tomaat, paprika, komkommer) en ga lekker op bed liggen met een goed boek of ga badderen. Wees lief voor jezelf. Nee, je hoeft helemaal (nog) niet te sporten. Daar krijg je alleen maar Nog meer honger van. En reken maar dat je moe wordt van dat vasten.

Slechte gewoonten afschaffen
Na vier weken streng dieet, ga je weer over naar een normaal eetpatroon. Alleen laat je die slechte gewoonten weg. Als je een beetje in de spiegel kijkt, dan weet je zelf wel wat die zijn. Je hoeft niet eens perse een hamburger en patatmonster te zijn. Het gaat meestal om de kleine beetjes die je verkeerd doet en die op jaarbasis flink aantikken. In mijn geval waren dat vooral de koolhydraten en de suikers. En echt niet dat ik zoveel taart, snoep en koekjes at. Nee, het zat hem meer in de verkeerde koolhydraten.

Bammencultuur
Ik was helemaal van de bammen. Die schuiven zo makkelijk naar binnen als je de hele dag achter de computer zit. En voordat je het weet, worden die bammen steeds lekkerder. Want tussen de tomaat, paprika, komkommer en ruccola vind je ook steeds vaker paté, een makreeltje, een hamkaaseitje, een karaktervolle camembert of een ander mediterraan kaasje. Neem er lekker wat glazen jus d’orange bij en je hebt je Vitamine C weer binnen, dacht ik. Koffie zonder (een berg) suiker is niet te zuipen. En een (of meer) glaasjes rode wijn is toch goed voor de bloedsomloop?

Roer om
Welnu, (bijna) niks meer van dit alles: de boterhammen heb ik met de helft gereduceerd en als het even kan vervangen door gezonde koolhydraten: aardappel, zilvervliesrijst, couscous, bulgur en andere granen zoals muesli en havermoutpap. Sandwichspread blijkt behoorlijk lekker op brood. En als ik trek heb tussendoor, dan snoep ik ongebrande noten. Noten, maar die zijn toch vet? Ja, maar toch val ik nog steeds af. Noten zijn namelijk gezond en je blijft er niet eindeloos van doorkanen. Ze verzadigen snel. Vruchtensappen en suiker zijn helemaal uitgebannen. Wel eet ik af en toe een stukje fruit. En de wijn? Ja de wijn blijft nog wel een uitdaging.

Mocht je nog plannen hebben, dan wens ik je veel succes. Ik ga door voor de volgende tien kilo, al stel ik de deadline even op volgende zomer.

Mopper, mopper, mopper

NL – Ja mensen het regent. Al dagen lang. En het regent niet zomaar, het plenst. Een prachtige aanleiding om eens flink los te gaan met mopperen. Wij Amsterdammers zijn daar wereldberoemd om en nu mag het. Dus mensen: mopper er maar op los.

Tuin mei 2013

Alleen ik doe niet mee. Voor deze keer dan he. Want kijk nou eens om je heen. Wat een groene weelde! In minder dan twee weken zijn de bomen van compleet kaal naar vol begroeid gegaan. Het gras moet opeens weer meer dan een keer per week gemaaid. De kale plekken verdwijnen langzaam. En er komt van alles op van vorig jaar.

Helaas komt er ook veel niet op. De strenge winter heeft hier en daar flink toegeslagen. Ik ben vooral verdrietig om mijn zonnehoeden die ik nergens meer terug zie, vooral die groene: de green jewel. Iedereen kent tegenwoordig de rode zonnehoed (de Echinacea purpurea) wel. Ook die is (nog) niet teruggekomen. Maar die groene had ik nou wel eens willen zien.

Green jewel

Zaai, zaai, zaai
Niet getreurd, deze regenachtige dagen hebben een groot pluspunt. Het is de ideale tijd om te zaaien. Dus voor degenen die het mopperen een positieve draai willen geven: ga zaaien. Ga je stapels post opruimen, doe je administratie, ga acquisitie plegen, stel een doel en maak een stappenplan, begin een nieuw blog dat wel ergens over gaat, ga op dieet, ga ergens op, boek je vakantie, of volg mijn lijstje:

Moestuin mei 2013

Bieslook, tijm, rozemarijn, oregano, dille, koriander, munt, doperwten, bietjes, tomaat, ruccola, Toscaanse kool, daslook, en de Pulmonaria en Calendula officinalis. Alhoewel je de laatste beter Calendula efficiëntialis of voor de mopperaars onder ons de Calendula horribilis of terribinalis kunt noemen: een ontzettend leuke bloem, eetbaar bovendien, die je maar één keer hoeft te zaaien. Daarna hoeft het nooit meer. En de hele straat profiteert mee.

Calendula Terribilnalis

Kleine wereld

Op Curaçao moet je voorzichtig zijn. Je kunt niet zomaar je vinger opsteken naar deze en gene zonder gevolgen. Vroeg of laat blijkt het familie of zit je opeens recht tegenover de persoon in een sollicitatiegesprek. Het eiland is klein, iedereen kent elkaar. Nee, beter hou je je Amsterdamse mores een beetje in toom en doe je mee met de rest:

Tur kos ta bon
Goedemorgen. Alles goed? Ja goed? En met je man? En met je kinderen? En met de hond? Ja bij ons ook alles goed, dank God (danki Dios). En wat een regen he? Ja de regen valt hard vandaag (awa ta kai duru). Man man (hombu) wat valt de regen hard. Doe je de groeten thuis? Ja en rustig aan he (bai poko poko), pas op je lichaam (kuida bo kurpa)! Dahaag. (Ayo)

De broer van
Maar niet Werner Wiels, de broer van. Niks geen prietpraat. “Juffrouw Zoeter”, buldert hij bij binnenkomst, “wat heb je tot nu toe geleerd”. Ik doe net alsof ik niet sidder en beef van deze grote, indrukwekkende en strenge man die ik nog nooit eerder heb ontmoet, hef mijn hoofd op en steek mijn verhaal af. Oef, gelukt. Ik zie hem verzachten. De toenmalige (2004) directeur van de Antiliaanse Medefinancierings Organisatie (AMFO) is tevreden. Wij krijgen een prettige werkrelatie.

Nos tur ta famia
En wat blijkt nu. Wij zijn familie volgens een verre neef die de hele stamboom uitzoekt. Eigenlijk komt dat niet als een verrassing als ik terugdenk aan dat eerste moment dat ik Werner Wiels ontmoette en hij als een soort van strenge oom aanvoelde. Maar ook een vreemd idee: ik zo wit en hij niet echt, en een Helmin die zo anti-Nederlander was. Maar zoals Werner Wiels in een interview met Notisia 360 op 5 mei 2013 zegt: “Je kunt zeggen dat hij het zelf heeft uitgelokt, maar dat is nog geen rechtvaardiging voor dat wat is gebeurd”. En zo is het.

Wielsoverleg bij de truk’í pan

CUR – Op het pleintje in Otrobanda staat een truk’i pan. Winchy’s Corner is de naam van de stacaravan die omgebouwd is tot late-night-snacktent. Net als in een Nederlandse shoarmazaak kun je bij een truk’i pan (eigenlijk trùk di pan: broodjes truck) tijdens of na het stappen een stevig broodje halen.

OK, het is geen Curaçaose trùk i pan, maar het had er wel een kunnen zijn

Pan ku steak
‘Brood-je’ is misschien niet helemaal het woord voor de enorme homp gevuld met vlees, kip, bakijou of zeeslak. Maar homp klinkt weer niet eerbiedig genoeg. Want voor een truk’i pan broodje heb ik Respect. Zeker na enkele biertjes. Dat combineert uitstekend. Ik ga niet vertellen hoe lekker die broodjes zijn, want dat doet Indra al op MeetCuracao.com met een recept voor haar favoriete Pan ku steak.

pan-ku-steak

Papito
Het is zondagavond iets na zessen en nog rustig bij Winchi. Na een dagje strand wil ik nog niet meteen naar huis en rij ik langs Papito in Otrobanda. Altijd gezellig met Papito. Zoals verwacht hoef ik niet langs zijn huis, want daar zie ik hem al zitten onder de boom bij Winchi, samen met twee andere mannen. “Niet teveel drinken Papito, roept menige voorbijganger”. Papito moet bij tijd en wijle naar het ziekenhuis als zijn lever het weer welletjes vindt wanneer hij weer eens ‘de geel’ heeft.

Hopeloos
Toch altijd weer bijzonder dat ik bij de truk’i pan van harte welkom ben. Ook al ben ik een vrouw, en meestal de enige. Ook al ben ik makamba, ook meestal de enige. Sterker nog, een paar uurtjes en biertjes later worden de gesprekken steeds beter. En we zijn het allemaal roerend eens: het is hopeloos gesteld met de politiek op het eiland.

Helmin Wiels RIP
Als wij gisteravond bij Winchi zouden hebben gezeten, dan is het wel duidelijk wat het gespreksonderwerp van de avond zou zijn geweest: Helmin Wiels, de leider van de partij Pueblo Soberano en de ‘Wilders van Curaçao’, die op zondag 5 mei 2013 aan het einde van de middag is doodgeschoten op het strand van Marie Pompoen. Vermoedelijk door de maffia, omdat hij de corruptie op het eiland probeerde uit te bannen.

Wielsplein?
We zouden het hebben over zijn beledigingen aan het adres van vrouwen en Nederlanders. Dat zouden wij in mijn bijzijn natuurlijk sociaalwenselijk afkeuren. Maar wij zouden hem ook roemen om zijn enorme charisma. We zouden speculeren over wie hem heeft vermoord. En we zouden ons afvragen of er nu misschien een Helmin Wielsplein komt. Of zou dat net zo omstreden worden als het plein dat dan weer Plaza Hariri (naar de in 2005 vermoorde ex-premier van Libanon), dan weer Palu Blanku heet?

Wij namen nog een biertje en een broodje.

Mijn tuin – Mi kunuku 1 jaar!

Vandaag viert Mijn tuin – Mi kunuku haar 1-jarig bestaan! Dat doet de redactie om te beginnen met haar wekelijkse zaterdagtik. Vervolgens neemt zij een kijkje in haar moestuin, mompelt zij wat en maakt zij een vergelijking met de stand van zaken een jaar geleden. Ook toen vroeg zij zich af: Komt het nog wel goed met die moestuin?

Moestuin april 2013 klein

Zoeteredactie
Na een jaar hard solliciteren, veel bijleren, en websites en blogjes beheren is het een mooi moment om weer iets nieuws te lanceren en dat is Zoeteredactie. De website heb ik met hulp van Duidelijk in Communicatie in elkaar gezet en is nog volop in ontwikkeling, maar neem alvast een kijkje op zoeteredactie.nl en zegt het voort.

Zoeteredactie visitekaartje voorkant klein

Zoeteredactie visitekaartje achterkant klein

Verder ben ik erg trots op de huisstijl die ik aan Koudijs buro voor ontwerpen heb te danken en heel blij met alle reacties die ik het afgelopen jaar van jullie enthousiaste lezers heb mogen ontvangen. Ik hoop dat jullie ook komend jaar blijven genieten van mijn stappen in ‘de moestuin’.