De Bloguitdaging

Beste Ernst-Jan. Ik heb je boek Gij zult Bloggen twee keer met veel plezier gelezen. Daarna kreeg ik onmiddellijk zin om de Bloguitdaging aan te gaan. Alleen had ik zoals gewoonlijk de bedoeling niet helemaal begrepen.

Om even te oefenen plaatste ik een eerste bericht. Ik zag dat ik de datum van plaatsing niet meer kon veranderen en schrok mij rot. Volgens de Bloguitdaging moet je namelijk vijftien berichten in een maand plaatsen. Mijn eerste bericht stond er al, terwijl ik de basis van mijn blog – zowel qua vorm als inhoud – nog niet eens op poten had. De Bloguitdaging was er klaar voor, nu ik nog.

Dus dook ik snel de techniek in. Dat ging niet van een leien dakje. De achtergrondfoto verdween een paar keer en ik snapte niets van widgets en tags (nog steeds niet trouwens). Ook zou het lettertype echt wel wat kleiner kunnen. Maar na een paar dagen stond er iets waar ik wel mee uit de voeten kon. Ik begon met het plaatsen van meer berichten, maar liep per ongeluk een kater op met Koninginnedag. Hupsakee, weer een week voorbij. Daarna moest ik natuurlijk als een bezetene schrijven om de vijftien-berichtjes-deadline te halen.

Dat lukte, alleen wat bleek: pas op het moment dat je je bij de Bloguitdaging aanmeldt, gaat de teller lopen. Dus ging ik er nog een maand tegenaan. En zie hier het resultaat: dertig berichten in twee maanden. Ik ben heel benieuwd naar je feed-back. groet Liane.

ps. Ondertussen ga ik even wat anders doen. Daarna kom ik waarschijnlijk terug met een ijzersterke recensie.

Voorkeur voor een bepaald boek?

Advertenties

Een werkdag bij de krant

CUR – “Moru, bon dia”, klink het over en weer om half acht ‘s ochtends op de redactie. Daarna valt het meteen weer stil. Iedereen zit in een krant gedoken. Ten minste de Amigoe van de vorige dag, het Antilliaans Dagblad, de Èxtra en de Ultimo Noticia komen voorbij. Maar als het lukt ook een paar andere kranten zoals de Bala, La Prensa of de Vigilante. En dat allemaal binnen een half uur. Daarna begint de redactievergadering.

Lees verder

Op de vlucht voor de donkere stalkers

CUR – Het loopt lekker. Ik mag het ene na het andere stukje voor het Antilliaans Dagblad schrijven. Samen met het inkomen van het restaurant waar ik de lunch loop, verdien ik nu zo’n 1500 gulden per maand: genoeg om op Curaçao van te leven.

Een baan
Door het restaurant kom ik aan mijn onderwerpen. Bijvoorbeeld door een groep honkballers uit Nederland die op het eiland komt softballen. Softbal voor heren schijnt helemaal hip te zijn. Dus loop ik een hele zondag op het veld rond en praat ik met dezen en genen. Maar er komt van alles voorbij: hockey, watersport, gezondheid. Op een dag weet ik mijzelf naar binnen te praten bij een concert van de Portoricaanse Gilberto Santa Rosa. Een unieke kans voor een niet zo draagkrachtige salsaliefhebber. Steeds vaker kom ik collega’s van de Amigoe tegen en zij mij. Op een dag word ik gebeld voor een sollicitatiegesprek. En ik krijg de baan.

 

Rust
Een baan, eindelijk rust. Tenminste, dat dacht ik. Lees verder

Journalistieke pogingen, deel 2

CUR – Het is stil op de ranch op een doordeweekse middag. De zon staat hoog aan de hemel en heeft een verzengende werking. Het is bloedheet. Er is niemand te bekennen, alleen een zwerfhond strompelt wat rond. Ik lig voor pampus op bed in mijn witte huisje na een ochtendje de was doen. Lees verder

Journalistieke pogingen

CUR – Het is rustig op de ranch. Mijn ‘vrienden’ (de kakkerlakken) zijn onder controle. De actie met het aluminiumfolie heeft geholpen.

Schrijversblok
Ik zit aan de houten tafel in het witte huisje en kijk door het open raam naar de Tafelberg. Voor mij ligt pen en papier. Ik zou wel naar de bibliotheek kunnen rijden om daar te werken, maar die is op zondag dicht. Jammer, want vandaag heb ik niets te doen. Een ideale dag dus, om mijn opdracht niet meer voor mij uit te schuiven en te gaan schrijven. Lees verder

Op banenjacht

CUR – Op Curaçao hebben ze uitzendbureaus. Gelukkig, want waar moet je anders beginnen als je geen internet en vaste telefoonverbinding hebt. Mijn mobiele telefoon werkt op beltegoed, dat je via een kraskaartje kunt opwaarderen. Maar dat beltegoed vliegt er iedere keer doorheen. Lees verder

Jungle Jane

Eigenlijk wilde ik ooit correspondent worden in Latijns-Amerika. Ik zag het al helemaal voor me: daar liep ik met mijn machete door de jungle in mijn camouflagepak. Free as a bird. Verwilderde blik en krullenbol. Bruin verbrand. Een vette camera op mijn schouder. Kalasjnikov erbij. En dan: “dit was Liane Zoeter voor huppeldepup-nieuws uit de bush van Colombia”.

Je weet wel, daar waar de Panamerican highway even ophoudt. Tussen Zuid- en Midden-Amerika, tussen Colombia en Panama. Totaal ondoordringbare wildernis. Echter niet voor drugsbazen, handelaren en  koeriers. Een zogenaamde no-go-zone. Behalve natuurlijk voor mij en mijn team. Dat was mijn droom.

Al kwam ik soms dichtbij, het liep iets anders. Nu woon ik in een rijtjeshuis. Wij hebben onlangs een Volvo gekocht. En vandaag hebben wij moederdag gevierd. Overigens ook helemaal niet verkeerd. Kijk wat een blijdschap!

Meiregen: daar groei je van

NL – Baal je van de regen? Luister dan naar dit liedje: Meiregen. Als je dat maar vaak genoeg doet, dan word je vanzelf weer blij. Want meiregen tikke tikke tam, daar groei je van.

Denk daarbij aan een tropisch regenwoud. Vanuit je hangmat onder een rieten afdak kijk je naar de neervallende regen, de natte bananenbladeren en de grote druppels in de Amazonerivier. Het is lekker warm. Een intens broeierige plantengeur dringt door tot in je hele lichaam. Hier en daar klinkt de een of andere vogel. Je valt misschien in slaap. Lees verder

Komt het nog wel goed met die moestuin?

NL – Ken je dat? Je hebt goed geslapen, wordt voor de wekker wakker, rukt de gordijnen open en daarna het raam. Je neemt een diep snuif ochtendlucht en je denkt: vandaag begin ik een moestuin. Nee, je denkt het niet. Je zegt het plechtig: “vandaag begin ik een moestuin! “ Goed: oude kleren aan, je rubber laarzen opsnorren (of je roze crocs als het mooi weer is), al je tuinmeuk verzamelen en dan lekker aan de slag.En na een maand heb je dit. Wat sprietjes dille, een hangende tomaat en die onverwoestbare goudsbloemen van vorig jaar die opeens OVERAL opkomen. Komt dit nog wel goed? Het lijkt wel mijn zoektocht naar een baan. Of wat dacht je van een blog beginnen? Het gaat zeg maar niet helemaal vanzelf.