Kleine wereld

Op Curaçao moet je voorzichtig zijn. Je kunt niet zomaar je vinger opsteken naar deze en gene zonder gevolgen. Vroeg of laat blijkt het familie of zit je opeens recht tegenover de persoon in een sollicitatiegesprek. Het eiland is klein, iedereen kent elkaar. Nee, beter hou je je Amsterdamse mores een beetje in toom en doe je mee met de rest:

Tur kos ta bon
Goedemorgen. Alles goed? Ja goed? En met je man? En met je kinderen? En met de hond? Ja bij ons ook alles goed, dank God (danki Dios). En wat een regen he? Ja de regen valt hard vandaag (awa ta kai duru). Man man (hombu) wat valt de regen hard. Doe je de groeten thuis? Ja en rustig aan he (bai poko poko), pas op je lichaam (kuida bo kurpa)! Dahaag. (Ayo)

De broer van
Maar niet Werner Wiels, de broer van. Niks geen prietpraat. “Juffrouw Zoeter”, buldert hij bij binnenkomst, “wat heb je tot nu toe geleerd”. Ik doe net alsof ik niet sidder en beef van deze grote, indrukwekkende en strenge man die ik nog nooit eerder heb ontmoet, hef mijn hoofd op en steek mijn verhaal af. Oef, gelukt. Ik zie hem verzachten. De toenmalige (2004) directeur van de Antiliaanse Medefinancierings Organisatie (AMFO) is tevreden. Wij krijgen een prettige werkrelatie.

Nos tur ta famia
En wat blijkt nu. Wij zijn familie volgens een verre neef die de hele stamboom uitzoekt. Eigenlijk komt dat niet als een verrassing als ik terugdenk aan dat eerste moment dat ik Werner Wiels ontmoette en hij als een soort van strenge oom aanvoelde. Maar ook een vreemd idee: ik zo wit en hij niet echt, en een Helmin die zo anti-Nederlander was. Maar zoals Werner Wiels in een interview met Notisia 360 op 5 mei 2013 zegt: “Je kunt zeggen dat hij het zelf heeft uitgelokt, maar dat is nog geen rechtvaardiging voor dat wat is gebeurd”. En zo is het.

Advertenties

Klaagzang van een vaster

Ik lijk wel gek. En oh wat ben ik zielig. Honger, hoofdpijn, slapte, totale vaagheid in mijn hoofd. En had ik al gezegd een rammelende maag? Het is mijn tweede vastendag.

Het tij keren
Vasten. Zes jaar geleden had ik mijzelf heilig voorgenomen, dat ik het nooit meer zou doen. Toch ben ik weer voor de bijl gegaan. Waarom, en waarom zo drastisch? Nou soms moet je jezelf gewoon weer even resetten. In één keer cold turkey. Slechte gewoonten die er voorgaande jaren zijn ingeslopen en lichaam en geest hebben dicht laten slibben recht in de ogen kijken. En hoe.

Afkicken
De eerste drie a vier dagen zijn het moeilijkst zeggen ze. Daarna gaat het beter. Ook al weet ik dat uit eigen ervaring van de vorige keren dat ik heb gevast, ik geloof er momenteel even helemaal geen bal van. Dus ga ik lezen op internet. Ja, InnerNed zegt het ook. Het is alsof je een afkickproces doorgaat, net zoals toen ik stopte met roken. Alleen kon ik het toen nog op een zuipen zetten ter compensatie. Dat kan nu óók niet.

Dus dan maar een ander surrogaat zoeken: mooie muziek, wegdromen in bad en vroeg slapen. Met een beetje fantasie ben je opeens net zo slank als je rolmodel.

Pocahontas

Sopropo met rundvlees

Curaçaoënaars van de oudere generatie zijn gek op Nederlandse spreekwoorden. Op de basisschool kregen zij namelijk les van de zusters en fraters uit Noord-Brabant, met name Tilburg. En die waren streng. Heel streng. Ik kan mij nog goed het gezicht van mijn moeder herinneren als ze vertelde hoe streng de nonnetjes wel niet waren.

Ook al hebben deze voormalige leerlingen het zo schattig over nonne-tjes, sommigen hebben er trauma’s aan overgehouden. Tot op hoge leeftijd is het nog steeds onderwerp van gesprek. Voordeel is wel, dat ze het ene na het andere Nederlandse spreekwoord kunnen opdreunen. En zo ook hun kinderen. En reken maar, dat ik Zoon zal drillen. In september naar groep 1. Dat lijkt mij een goed moment. Ha, hij zal er van lusten.

Bitter in de mond…
Niet iedereen houdt van bittere groenten. Denk aan lof, spruitjes en aubergine. Echter: bitter in de mond houdt het hart gezond. Die kreeg ik te horen toen ik voor het eerst een hap nam van een stoofpotje met sopropo. Sopropo? Ja, zo noemen Surinamers en Curaçaoënaars de groente. Officieel heet hij de Momordica charantia. Spaanstaligen korten dat simpelweg af met momordica. Je komt hem in Nederland wel eens tegen in de toko en dan denk je: wat is dit? Een komkommer of een courgette? maar wat doen die schubben er op? En vooral: wat doe je er mee?

??????????

Lees verder

Je eigen zaak: de hardware

Bij het opzetten van een eigen zaak komt veel kijken voordat je acquisitie gaat plegen. Neem nou je telefoon. Je kunt moeilijk aan komen zetten met je gifgroene, onverwoestbare voetbal Nokia uit 2002. Of je moet erg veel zelfvertrouwen hebben als in: I’m too sexy for my phone. Je LG uit 2006 ziet er dan wel flitsend uit (voor die tijd) en heeft zelfs een touch screen, maar een sms intikken kost een kwartier en als je wordt gebeld, valt de batterij regelmatig onaangekondigd, zomaar en zeer plotseling uit. Dat is hem dus ook niet.

Omdat je die LG zo verschrikkelijk mooi vond indertijd, maar je bij het aflopen van het contract niet hebt verdiept in de wereld van de mobiele telefonie, heb je in een vlaag van verstandsverbijstering een nieuwe telefoon aangeschaft die je helemaal niet nodig had. Die ligt onaangeroerd in de kast, twee jaar lang. Het voelt als een soort verraad aan de LG om over te stappen. Maar nu dat ik klaar ben voor een nieuw toestel, heb ik deze Samsung Diva dan toch maar eens opgeladen en aangezet.

Mijn uitrusting

Wat blijkt: het is een heel leuk toestel. Ook wit. Ik snap niet direct hoe alles werkt en van de gebruiksaanwijzing wordt ik niet helemaal wijzer, dus ga ik het internet op. Het blijkt een absolute wannahave volgens de reviews vanwege de looks, maar verder niet zo’n beste telefoon qua functionaliteit. Ok, wat doe je dan. Je hebt een telefoon die er mooi uitziet, die op een smartphone lijkt en ook best wat functies heeft, maar waarmee je niet op wifi kan. Dat is toch een redelijk grote beperking.

Ondertussen denk ik bij mijzelf: wil ik eigenlijk wel een smartphone, terwijl ik in het Xenos-reclameblaadje iets heel aantrekkelijks tegenkom. Lees verder

Tropisch winterparadijs

Een belangrijke reden om terug naar Nederland te gaan was dit:

Het Winterparadijs van 2013

Het Winterparadijs van 2013

Nu had ik op Curaçao wel een fantastische bedrijfsidee voor een Winterparadijs. Stel je voor: een grote hal met heuvels vol sneeuw en een ijskoud meertje in het midden. Je kunt van binnen naar buiten lopen. In je zwemkleding. Buiten warm je je aan de tropisch zon. En binnen rol je door de sneeuw van de heuvels af, neem je een ijsduik of houd je een sneeuwballengevecht. Op de top van een van de heuvels staat een houten hutje. Daar drink je een Aquavit – de Noord-Europese tegenhanger van de tropische rum – om de innerlijke mens te verwarmen. Een tropische spa, maar dan anders.

Wie gaat mijn plannen uitvoeren?

Met de beste wensen

Kan het nog? De voltallige redactie van Mijn tuin – Mi kunuku wenst alle lezers een geweldig 2013! Met veel momenten van inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Die hebben we wel nodig met de huidige crisis.

BBBB
Want crisis is het! Ga je bijvoorbeeld nu na al die heerlijke kerstkransjes, oliebollen en Bordeautjes op de weegschaal staan, dan denk je: al zou ik het goede voornemen niet willen nemen. Al zou ik mijn weegschalen voortaan verstoppen en mezelf daarna knock out drinken om te vergeten waar ik ze heb verstopt. Al zou ik iedere morgen heel hard in de spiegel zeggen “wat ben je toch een slanke den”, of “wees toch niet zo hard voor jezelf” of “Big is Beautiful”. Ik kan er toch niet helemaal omheen. De omstandigheden dwingen tot keiharde actie.

Nog meer voornemens
Crisis is het ook op je bankrekening. Kijk je naar het saldo, dan schud je het hoofd en denk je: da’s nie veul. Kijk je naar de datum van binnenkomende activa, dan peins je wat en denk je: da’s nog even wachten. Er is sprake van een disbalans. Ik lees vaak in de krant dat ZZP-en vandaag de dag dé trend is, dus dacht ik: dat moest ik ook maar eens doen.

Overtref jezelf als werkloze: ga ZZP-en
Het is alleen ook nog even crisis in mijn hoofd, waardoor het schrijven de laatste tijd niet wil lukken. Een zogenaamd writers block zeg maar. Dat moet je nu juist niet hebben als je jezelf als tekstschrijver wilt verkopen. Dan maar even richten op het bouwen van een website. De komende tijd zal ik jullie op de hoogte houden van mijn vallen en opstaan en over de do’s en de don’ts als startend ZZP-er. Ongetwijfeld in een tropisch jasje.

Lekker Lachen
Life is too short”, zegt wijze Echtgenoot vaak. Laten we tijdens het vergaren van steeds stijvere schouders en nek, RSI-polsjes, pijn in de onderrug, stress, sacherijnig humeur en depressies een ding niet vergeten: lekker lachen. Hoe doe je dat in deze barre tijden van somberheid? Er zijn veel methodes voor. Heb je bijvoorbeeld geen geld of tijd voor een dure skivakantie, dan kom je met twee uurtjes op de nep-skipiste in Nederland al een heel eind. Zak patat en wat gluhweintjes (na twee uurtjes skiën mag dat wel weer. Toch?) na afloop in de après-ski bar. En probeer dan open te staan voor de muziek. Of maak het achteraf goed met The Gas Light Club. Een Costaricaans radiostation met waanzinnige Latin jazzzzzz.

Twee uurtjes skiën doet wonderen
Van twee uurtjes skiën knap je al aardig op

Ik wens je veel mooie momenten dit jaar, met inspiratie, humor, gulle lach en knipogen. Maak er wat moois van!

Het einde van de crèche

Volgens een buurman vergaat de wereld niet perse vandaag. Maar wel tussen nu en maart 2013. Als ik maar lang genoeg naar Buurman’s onderzoeksresultaten luister, dan lukt het hem op een gegeven moment: ik krijg de creeps. Vooral als hij over aliens begint. Maar dan volgt de wijze raad: het beste dat je kunt doen, is met ze mee werken. “Don’t try to fight them!” Buurman is Engelstalig.

Toch besluit ik Buurman zijn wijze adviezen in de wind te slaan. Ik heb namelijk even een groter probleem in spé. Eentje die met meer zekerheid gaat plaatsvinden dan het einde van de wereld. En dat is het einde van Zoon zijn crèche.

Speelplein Groeivijver

Lees verder

Ondernemingsplan overleefd

Vandaag is mijn ondernemingsplan goedgekeurd.

Businessplan

Dat klinkt leuk, en dat is het ook, maar de afgelopen weken waren he-le-maal niet leuk. Verzin namelijk maar eens wat je precies gaat doen en voor wie. Dat is misschien wat gemakkelijker als je bijvoorbeeld verloskundige bent. Dan ga je namelijk bevallingen doen. De doelgroep is ‘moeders’. Of zijn het de baby’s? Of de ouders? Of de grootouders? Kijk, daar ga je al.

Hoe dan ook, ik heb veel hulp gehad. Van deze en gene dierbare. Van de Rabobank die een heel mooi formatje heeft mét uitleg. En van een heleboel websites. Die van de Kamer van Koophandel, die van ZZP Nederland, en die van Geld en ondernemen om er een paar te noemen.

Als je ook aan het zwoegen bent met je plan dan wens ik je veel succes. Ik ga even heerlijk Niets doen. En dan in het nieuwe jaar starten!

De betere feestjes

Dat je op Curaçao goed kunt party-en is bij menigeen wel bekend. Dan doel ik niet persé op het jaarlijkse  Carnaval waarvoor menige in Nederland wonende afreist naar de West, maar gewoon de donderdagen dat je naar De Heeren gaat, de vrijdagen en de happy hours, de zaterdagen dat je naar De Boogjes gaat , de zondagen naar Wet & Wild en de overige dagen naar de snèk (op de snèk kom ik nog een keer terug).

Dat het in Nederland ook goed toeven is in Feestlandia, moet soms nog bewezen worden. Maar er is een feestje, dat ik ieder jaar steeds leuker vind worden. Eentje die drie weken geleden begon en vandaag uitmondt in een knalparty: het feest van Sinterklaas. Vol verwachting klopt mijn hart. Na ruim 35 jaar ga ik het opnieuw meemaken. Misschien wel op een nog leukere manier dan toen. Want dit jaar beleef ik het voor het eerst via Zoon.

Sinterklaasfeest aan boord bij Blue Boat

Lees verder

Wat te doen bij een orkaan

Verbeeld ik het mij, of was Eric Mouthaan vorige week op het RTL-nieuws een beetje aangeslagen nadat Sandy net was overgetrokken? Het zou mij op zich niet verbazen. De kwetsbaarheid van de mens bij een dreigende of net overgekomen orkaan – zelfs dus in De Stad New York – hakt er best in weet ik uit eigen ervaring. In september 2004 maakte ik Ivan op Curaçao mee.

Lees verder