Mopper, mopper, mopper

Posted on by
Beantwoorden

NL – Ja mensen het regent. Al dagen lang. En het regent niet zomaar, het plenst. Een prachtige aanleiding om eens flink los te gaan met mopperen. Wij Amsterdammers zijn daar wereldberoemd om en nu mag het. Dus mensen: mopper er maar op los.

Tuin mei 2013

Alleen ik doe niet mee. Voor deze keer dan he. Want kijk nou eens om je heen. Wat een groene weelde! In minder dan twee weken zijn de bomen van compleet kaal naar vol begroeid gegaan. Het gras moet opeens weer meer dan een keer per week gemaaid. De kale plekken verdwijnen langzaam. En er komt van alles op van vorig jaar.

Helaas komt er ook veel niet op. De strenge winter heeft hier en daar flink toegeslagen. Ik ben vooral verdrietig om mijn zonnehoeden die ik nergens meer terug zie, vooral die groene: de green jewel. Iedereen kent tegenwoordig de rode zonnehoed (de Echinacea purpurea) wel. Ook die is (nog) niet teruggekomen. Maar die groene had ik nou wel eens willen zien.

Green jewel

Zaai, zaai, zaai
Niet getreurd, deze regenachtige dagen hebben een groot pluspunt. Het is de ideale tijd om te zaaien. Dus voor degenen die het mopperen een positieve draai willen geven: ga zaaien. Ga je stapels post opruimen, doe je administratie, ga acquisitie plegen, stel een doel en maak een stappenplan, begin een nieuw blog dat wel ergens over gaat, ga op dieet, ga ergens op, boek je vakantie, of volg mijn lijstje:

Moestuin mei 2013

Bieslook, tijm, rozemarijn, oregano, dille, koriander, munt, doperwten, bietjes, tomaat, ruccola, Toscaanse kool, daslook, en de Pulmonaria en Calendula officinalis. Alhoewel je de laatste beter Calendula efficiëntialis of voor de mopperaars onder ons de Calendula horribilis of terribinalis kunt noemen: een ontzettend leuke bloem, eetbaar bovendien, die je maar één keer hoeft te zaaien. Daarna hoeft het nooit meer. En de hele straat profiteert mee.

Calendula Terribilnalis

Kleine wereld

Posted on by
Beantwoorden

Op Curaçao moet je voorzichtig zijn. Je kunt niet zomaar je vinger opsteken naar deze en gene zonder gevolgen. Vroeg of laat blijkt het familie of zit je opeens recht tegenover de persoon in een sollicitatiegesprek. Het eiland is klein, iedereen kent elkaar. Nee, beter hou je je Amsterdamse mores een beetje in toom en doe je mee met de rest:

Tur kos ta bon
Goedemorgen. Alles goed? Ja goed? En met je man? En met je kinderen? En met de hond? Ja bij ons ook alles goed, dank God (danki Dios). En wat een regen he? Ja de regen valt hard vandaag (awa ta kai duru). Man man (hombu) wat valt de regen hard. Doe je de groeten thuis? Ja en rustig aan he (bai poko poko), pas op je lichaam (kuida bo kurpa)! Dahaag. (Ayo)

De broer van
Maar niet Werner Wiels, de broer van. Niks geen prietpraat. “Juffrouw Zoeter”, buldert hij bij binnenkomst, “wat heb je tot nu toe geleerd”. Ik doe net alsof ik niet sidder en beef van deze grote, indrukwekkende en strenge man die ik nog nooit eerder heb ontmoet, hef mijn hoofd op en steek mijn verhaal af. Oef, gelukt. Ik zie hem verzachten. De toenmalige (2004) directeur van de Antiliaanse Medefinancierings Organisatie (AMFO) is tevreden. Wij krijgen een prettige werkrelatie.

Nos tur ta famia
En wat blijkt nu. Wij zijn familie volgens een verre neef die de hele stamboom uitzoekt. Eigenlijk komt dat niet als een verrassing als ik terugdenk aan dat eerste moment dat ik Werner Wiels ontmoette en hij als een soort van strenge oom aanvoelde. Maar ook een vreemd idee: ik zo wit en hij niet echt, en een Helmin die zo anti-Nederlander was. Maar zoals Werner Wiels in een interview met Notisia 360 op 5 mei 2013 zegt: “Je kunt zeggen dat hij het zelf heeft uitgelokt, maar dat is nog geen rechtvaardiging voor dat wat is gebeurd”. En zo is het.

Wielsoverleg bij de truk’í pan

Posted on by
3

CUR – Op het pleintje in Otrobanda staat een truk’i pan. Winchy’s Corner is de naam van de stacaravan die omgebouwd is tot late-night-snacktent. Net als in een Nederlandse shoarmazaak kun je bij een truk’i pan (eigenlijk trùk di pan: broodjes truck) tijdens of na het stappen een stevig broodje halen.

OK, het is geen Curaçaose trùk i pan, maar het had er wel een kunnen zijn

Pan ku steak
‘Brood-je’ is misschien niet helemaal het woord voor de enorme homp gevuld met vlees, kip, bakijou of zeeslak. Maar homp klinkt weer niet eerbiedig genoeg. Want voor een truk’i pan broodje heb ik Respect. Zeker na enkele biertjes. Dat combineert uitstekend. Ik ga niet vertellen hoe lekker die broodjes zijn, want dat doet Indra al op MeetCuracao.com met een recept voor haar favoriete Pan ku steak.

pan-ku-steak

Papito
Het is zondagavond iets na zessen en nog rustig bij Winchi. Na een dagje strand wil ik nog niet meteen naar huis en rij ik langs Papito in Otrobanda. Altijd gezellig met Papito. Zoals verwacht hoef ik niet langs zijn huis, want daar zie ik hem al zitten onder de boom bij Winchi, samen met twee andere mannen. “Niet teveel drinken Papito, roept menige voorbijganger”. Papito moet bij tijd en wijle naar het ziekenhuis als zijn lever het weer welletjes vindt wanneer hij weer eens ‘de geel’ heeft.

Hopeloos
Toch altijd weer bijzonder dat ik bij de truk’i pan van harte welkom ben. Ook al ben ik een vrouw, en meestal de enige. Ook al ben ik makamba, ook meestal de enige. Sterker nog, een paar uurtjes en biertjes later worden de gesprekken steeds beter. En we zijn het allemaal roerend eens: het is hopeloos gesteld met de politiek op het eiland.

Helmin Wiels RIP
Als wij gisteravond bij Winchi zouden hebben gezeten, dan is het wel duidelijk wat het gespreksonderwerp van de avond zou zijn geweest: Helmin Wiels, de leider van de partij Pueblo Soberano en de ‘Wilders van Curaçao’, die op zondag 5 mei 2013 aan het einde van de middag is doodgeschoten op het strand van Marie Pompoen. Vermoedelijk door de maffia, omdat hij de corruptie op het eiland probeerde uit te bannen.

Wielsplein?
We zouden het hebben over zijn beledigingen aan het adres van vrouwen en Nederlanders. Dat zouden wij in mijn bijzijn natuurlijk sociaalwenselijk afkeuren. Maar wij zouden hem ook roemen om zijn enorme charisma. We zouden speculeren over wie hem heeft vermoord. En we zouden ons afvragen of er nu misschien een Helmin Wielsplein komt. Of zou dat net zo omstreden worden als het plein dat dan weer Plaza Hariri (naar de in 2005 vermoorde ex-premier van Libanon), dan weer Palu Blanku heet?

Wij namen nog een biertje en een broodje.

Mijn tuin – Mi kunuku 1 jaar!

Posted on by
Beantwoorden

Vandaag viert Mijn tuin – Mi kunuku haar 1-jarig bestaan! Dat doet de redactie om te beginnen met haar wekelijkse zaterdagtik. Vervolgens neemt zij een kijkje in haar moestuin, mompelt zij wat en maakt zij een vergelijking met de stand van zaken een jaar geleden. Ook toen vroeg zij zich af: Komt het nog wel goed met die moestuin?

Moestuin april 2013 klein

Zoeteredactie
Na een jaar hard solliciteren, veel bijleren, en websites en blogjes beheren is het een mooi moment om weer iets nieuws te lanceren en dat is Zoeteredactie. De website heb ik met hulp van Duidelijk in Communicatie in elkaar gezet en is nog volop in ontwikkeling, maar neem alvast een kijkje op zoeteredactie.nl en zegt het voort.

Zoeteredactie visitekaartje voorkant klein

Zoeteredactie visitekaartje achterkant klein

Verder ben ik erg trots op de huisstijl die ik aan Koudijs buro voor ontwerpen heb te danken en heel blij met alle reacties die ik het afgelopen jaar van jullie enthousiaste lezers heb mogen ontvangen. Ik hoop dat jullie ook komend jaar blijven genieten van mijn stappen in ‘de moestuin’.

Boeken: Wissel

Posted on by
Beantwoorden

Het zal je maar gebeuren. Je vader wil opeens vrouw worden. En hij wil het niet alleen, hij wordt het ook. Een ingrijpend proces voor de vader in kwestie, maar hoe is dat eigenlijk voor de kinderen? Het gebeurde Sabine van den Berg als zestienjarige. Haar vader verandert tegelijk met haar in een vrouw en eist daarbij alle aandacht op. Als hij jaren later toch weer man wil worden is Sabine er klaar mee en schrijft ze een boek:

Wissel klein

Trein
Wissel leest als een trein, letterlijk en figuurlijk. Want om te ontsnappen aan de allesoverheersende verandering van haar vader verzint Sabine een verhaal over een voortrazende trein. Iedere avond vertelt ze haar broertje over deze trein met inzittenden die vaak vreemde gedaanten aannemen. De trein staat symbool voor een voort denderende vader die bijna niet kan wachten tot hij eenmaal vrouw is.

Voelbaar
Wissel is ook een boek dat raakt. Het verdriet is voelbaar, alsof je je eigen vader verliest. Evenals de boosheid wanneer Sabine vragen van haar vader krijgt die je niet aan je kind zou moeten stellen. Komt dit nu door het verhaal of omdat Sabine zo goed schrijft of om beide redenen? Ik weet het niet, maar ik zou zeggen lees zelf deze psychologische roman en oordeel.

De Wandeling, zaterdag 20 april
Op zaterdag 20 april om 18.30 uur op Nederland 2 is Sabine van den Berg in de tv-uitzending De Wandeling van de KRO te zien. Samen met Sander de Kramer wandelt zij door de duinen en vertelt zij haar levensverhaal.
Lees alvast het intro van De Wandeling met Sabine van den Berg.

Bon siman

Posted on by
Beantwoorden

CUR – Het begint op zondag. De laatste happy hours van het weekend zijn nog in gang, maar hier en daar hoor je het al: bon siman. De werkweek is in zicht. Maandag op kantoor kun je er niet meer omheen. Bon siman hier, bon siman daar. Vanuit alle hoeken wenst men elkaar een goede week toe. In Nederland zoiets als ‘goedemorgen hoe was je weekend’. Maar dan positiever. Want iedere keer als je denkt: mijn hoofd doet pijn en ik heb geen zin, dan roept de een of andere blije collega “bon siman”! Het moet wel een goede week worden.

Anders is het op deze après-vakantiemaandag. Ik denk met weemoed aan de stieren in de velden, het Andalusische achterland en de patio vol planten en bloemen.

5

Daarom aan iedereen die net als ik een beetje moeite heeft met opstarten deze week: bon siman.

Rondje kapper

Posted on by
1

Kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper, luidt de reclameboodschap. Nou, ik kijk nog liever in de spiegel van de tandarts!

Nog geen minuut binnen: “Goh, jouw haar is groen, wat heb je er in gedaan!?” En even later: “Leuk hoor die krullen, maar droog he? Tsjonge wat is jouw haar droog! Wanneer ben je voor het laatst geknipt? Kom je wel een keer in de twee maanden? “ En dan komen de adviezen. Nieuwe shampoo, nieuwe conditioner, nieuwe leave-in, andere verf, olijfolie, niet meer dan een keer per week wassen, alleen kammen als het nat is en vooral: vaker laten knippen. Dat ik toch echt een keer per twee maanden kom hoort ze niet.

Dan beginnen de onderhandelingen. “Hoe wil je het hebben?” Ik waag een poging: niet te kort, beetje afgerond aan de voorkant en absoluut geen laagjes. “Weet je zeker dat je geen laagjes wil? Dat zou toch echt veel leuker zijn. En wat is er met die voorplukken gebeurd? Heb je daar zelf in zitten knippen ofzo? Kijk we nemen deze kleur. Daar word je echt mooi van.”

Na een kwartier sta ik weer buiten. Mijn haar is kort, in laagjes en knalletje rood.

??????????

Klaagzang van een vaster

Posted on by
Beantwoorden

Ik lijk wel gek. En oh wat ben ik zielig. Honger, hoofdpijn, slapte, totale vaagheid in mijn hoofd. En had ik al gezegd een rammelende maag? Het is mijn tweede vastendag.

Het tij keren
Vasten. Zes jaar geleden had ik mijzelf heilig voorgenomen, dat ik het nooit meer zou doen. Toch ben ik weer voor de bijl gegaan. Waarom, en waarom zo drastisch? Nou soms moet je jezelf gewoon weer even resetten. In één keer cold turkey. Slechte gewoonten die er voorgaande jaren zijn ingeslopen en lichaam en geest hebben dicht laten slibben recht in de ogen kijken. En hoe.

Afkicken
De eerste drie a vier dagen zijn het moeilijkst zeggen ze. Daarna gaat het beter. Ook al weet ik dat uit eigen ervaring van de vorige keren dat ik heb gevast, ik geloof er momenteel even helemaal geen bal van. Dus ga ik lezen op internet. Ja, InnerNed zegt het ook. Het is alsof je een afkickproces doorgaat, net zoals toen ik stopte met roken. Alleen kon ik het toen nog op een zuipen zetten ter compensatie. Dat kan nu óók niet.

Dus dan maar een ander surrogaat zoeken: mooie muziek, wegdromen in bad en vroeg slapen. Met een beetje fantasie ben je opeens net zo slank als je rolmodel.

Pocahontas

Hups de tuin in

Posted on by
Beantwoorden

Ja mensen we mogen weer. Correctie: we moeten weer. Het is een bende in de tuin en alle groen lijkt morsdood. Je zou verwachten dat met het doorbreken van het eerste zonnetje ook meteen allemaal gezellige knoppen en bloemetjes tevoorschijn komen. Niet in onze tuin dus. Mos wel, dat is er overal.

De moestuin, een jaar later

De boel de boel laten is geen optie. Maar hoe ga je dit oplossen? Lees verder →

Iew, een veertiger met sneakers!

Posted on by
3

De lente hangt in de lucht. En zodra ik de lente voel, wil ik nieuwe gympen. Dat is al jaren zo. Of sterker: decennia. Ik heb er een paar op het oog. En ik word helemaal blij als ik bedenk dat ik ze vanmiddag ga kopen. Ik zie al voor me hoe ik door park en stad rondstuiter op die zowel prachtige als heerlijk zittende nieuwe gympen.

sneakers voor veertigminners

Maar wat lees ik in NRC Next vandaag in een manifest van Arjen Veelen met titel Sorry Oma: als je veertigplus bent, mag je geen sneakers meer dragen! Als je dat wel doet, ben je een crypto-oudere volgens de schrijver en politiek agitator (it worked). Crypto-oudere. Dat moet ik even opzoeken. Ik vind het alleen nergens terug. Waarschijnlijk omdat het een term is die alleen veertigminners is voorbehouden. Of omdat ik nooit begrepen heb hoe cryptogrammen werken.

Hoe dan ook, wat het ook mag zijn, ik ben door de heer Veelen in het verdomhoekje van de crypto-oudere gezet. Oh pardon, ik bedoel ‘Arjen’: vousvoyeren mag volgens hem namelijk ook niet meer. Evenals haren verven en trainingsjasjes dragen na je veertigste. En als inmiddels leesbrildragende veertiger kun je ook maar beter wat salaris inleveren. Want je werkt zogenaamd veel trager dan een veertigminner. Dat doet mij denken aan een ex-collega, een eind twintiger die we-ken deed over het maken van een landing page. Een klus die ik in een paar dagen had kunnen klaren. Waar komt toch de wijsheid vandaan dat jongeren sneller werken dan ouderen? En zou het straatbeeld werkelijk verbeteren als alle veertig plussers op goedvoorjevoetenschoenen zouden lopen?

Sneakers voor 40+ en andere senioren

Het is duidelijk, als veertigplusser tel je niet meer mee. Dan hoef je net als de vijftigplussers niet meer te solliciteren. Het wordt toch niks. Laat staan als je zestigplusser bent. Het is wel wat onhandig, want Wij Veertig Plussers moeten eigenlijk nog wel een beetje werken tot wij op ons zevenenzestigste een riant pensioen kunnen opstrijken. Als het ten minste bij zevenenzestig blijft natuurlijk. En als er tegen die tijd nog zoiets bestaat als pensioen.

Misschien is de Limburggedachte van Arjen Veelen zo’n slechte nog niet. Als we nu met alle veertigplussers naar Limburg zouden emigreren, dan zou het daar weer volstromen. De lokale economie zouden wij stimuleren door dagelijks onze potentieel aankomende artritis te laten behandelen in thermale baden en ’s avonds de kroegen te bevolken om onze onderzoeksresultaten van de huidige rollatormarkt te bespreken. En geen enkele veertigminner zou last hebben van onze paars met roodgekleurde haren en mislukte faceliften.

Hoe de veertigminners dit moeten bekostigen? Van de erfenis van hun oma natuurlijk!

Op 22 februari 2013 verscheen een ingekorte versie van dit bericht in NRC Next