Zzp’en en niet betaald krijgen

Zucht. Ben je net lekker bezig en denk je dat zzp’en gaat lukken, dan blijven opeens de betalingen van je grootste opdrachtgever uit.

Je stuurt eens een paar mailtjes, dan een officiële betalingsherinnering en je probeert je opdrachtgever telefonisch aan de lijn te krijgen. Uiteindelijk lukt dat en het antwoord dat je al vreesde, volgt: we hebben geen geld meer. We wachten zelf op een betaling. Volgende week waarschijnlijk. En dan gaan meteen alle betalingen uit. Nog even volhouden alsjeblieft.

Er volgt een vreemde reflex. Je zit nog zo in de deadlinestand, dat je gewoon doorgaat. Per slot van rekening was het ook een hele leuke klus. Ik zeg ‘was’ want ik heb niet zo’n hoge fiducie in die zogenaamde betaling van volgende week. Een stemmetje zegt: leg die pen neer. Maar die pen gaat door. Ik probeer hem een andere kant uit te sturen, om te beginnen richting blogberichtje. Dat helpt al. En hups, nu door naar freelance.nl en opdrachten.nl.

Maar wat ik jullie niet wil onthouden van deze laatste opdracht, is een aantal geslaagde eettentjes in Amsterdam waar je zo aan voorbij fietst, maar toch echt even naar binnen moet voor een hapje. Om te beginnen die in de Oude Hoogstraat, waar een hele lieve dame zeer smakelijke pies verkoopt.

Pieminister, Oude Hoogstraat Amsterdam Pieminister, Oude Hoogstraat Amsterdam

Pieminister, Oude Hoogstraat Amsterdam

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10 graden: tijd voor de moestuin?

Het is u misschien wel opgevallen: Mijn tuin – Mi kunuku produceert de laatste tijd niet zo veel. Of dat nu komt door een gebrek aan tropische zon of door een overweldigende hoeveelheid zzp-opdrachten voor ‘Proef Amsterdam’ is niet geheel duidelijk. Aanstaande zondag belooft het echter 10 graden en flink zonnig te worden. De lente in aantocht. Tijd om de moestuin weer eens op te pakken?

De basis
Toch niet echt. Er zou zomaar alsnog een vrieskoutje voorbij komen die uw pas gesnoeide plantjes zou molesteren. Dat zouden wij niet op ons geweten willen hebben. Daarom gaan wij eerst aan de slag met de basis. Een beetje opruimen: de plantenkas uit elkaar schroeven, het mos tussen het gras uitharken, facturen in mappen, activa en passiva netjes in rijtjes en een cursus belastingaangifte. Ja, bij Mijn Tuin – Mi kunuku willen wij altijd alles zelf doen. Een veelgemaakte fout bij beginnende ondernemers. Maar ja, wij zijn nu eenmaal eigenwijs.

Hutje bouwen
Verder is het een goede tijd om een hutje te timmeren voor de kinderen in de straat. Ook dat wilden wij zelf doen, maar na enkele uren stoeien met pallets en handmatige schroevendraaier kwam de hulp van buurman Roel en zijn schroefboormachien toch goed van pas. Nu nog wat shingles op het dak en een likje verf en laat dan de lente maar komen!

DSC_0234klein

Green Monday

Vandaag op Blue Monday, volgens psycholoog Cliff Arnall de meest deprimerende dag van het jaar, ga ik voor groen. Groen voor meer bomen en planten in de stad. Groen voor een weelderige moestuin. Groen voor ‘ja het kan’. En groen voor een groen Amsterdam in de vorm van Groen Links. Want Groen Links wil nog steeds de scooters van het fietspad af hebben, een goede zaak. Onlangs werd ik door zo’n zogenaamde snorfiets geramd.

Boem
Op de fiets naar de stad op 3 december. Zoals altijd wanneer ik linksaf wil slaan, draai ik eerst mijn lichaam even een kwartslag. Als vanuit het niets komt daar razendsnel een gemotoriseerd voertuig op mij afstormen. Geen goed plan om nu naar links te gaan, bedenk ik, dus trek ik mijn hoofd in en mijn schouders op en laat mijn fiets rechtdoor glijden. Eén, twee, drie, vier. Het duurt wel een seconde of vijf, maar daar is ie dan de klap. Recht vanachteren. En hard. Ik vlieg door de lucht. Even voelt dat zweven best lekker, maar ik bedenk me dat het nog vrij onzeker is hoe ik zal landen. Niet helemaal goed dus. Alles doet pijn. En mijn fiets, ja die ligt in puin. Een week later volgt mijn schoonzus. Ook zij wilde links afslaan. Ook zij werd ingehaald door een scooter. Ook daar ging het mis.

Arme scooters
Wat moet Amsterdam nu met die scooters? Groen Links, SP, PvdA en ook burgemeester van der Laan pleiten voor het aanpakken van de scooterproblematiek. Maar minister Schultz erkent het gevaar voor fietsers niet en komt op voor de snorfietsers: veel te gevaarlijk voor ze als ze de rijbaan op moeten. Ook beweert de minister dat het verkeersveiligheidsaspect van de snorfietsers in Amsterdam beperkt lijkt. Slachtoffers zijn vooral de te hard rijdende snorfietsers zelf. Op welke cijfers baseert minister Schultz zich dan eigenlijk en is dat ‘lijkt’ inderdaad niet erg natte vinger? Geen politieagent die even langs komt rijden en een registratie maakt als je geen ambulancegeval bent.

Ook 25 kilometer per uur is te hard
Wat ik nog nergens heb gelezen, is dat ook 25 kilometer per uur te hard is. De gemiddelde snelheid van een fietser is 15 kilometer per uur. Een aanzienlijk verschil. En ik vraag me af dat verschil niet nog groter is, want bijna nergens in de stad ga ik voluit. Gewoonweg omdat dat te gevaarlijk is. Laat staan dat een kind 15 kilometer per uur gaat. En als je dan geramd wordt door een scooter die 25 kilometer per uur gaat (met je kind achterop), reken maar dat dat hard aankomt. Snorfietsers horen niet op het fietspad, ook niet als ze ‘slechts’ 25 kilometer per uur gaan. Ik hoop dat de gemeente dit meeneemt in de nieuwe plannen van aanpak. Alle snorfietsers bromfietser. Ik ben voor.

Ben je ook voor, teken dan de petitie Scooteroverlast

U wint twee vliegtickets….ja, ja!

“Gefeliciteerd, u wint twee vliegtickets!” kwam er begin oktober binnen op mijn e-mail. Afzender NRC Media. Goh, is dit echt? Ja, het was echt. Dat was nog eens goed nieuws. Ik zag het al helemaal voor mij: mijn redactie-opdracht Italiaanse nachten  verder uitvoeren vanaf mijn balkon aan het San Marcoplein van Venetië.

Foei NRC
Wel viel de laatste regel op: “PS Belangrijk: houd rekening met de eigen bijdrage, minimaal 8 weken vooraf te boeken, de reisperiode tot en met 31 december 2013 (uiterste vertrekdatum 27 december) en minimaal 4 nachten verblijf.” Omdat ik sinds mijn avontuurtje met ActeerVacaturen opeens gek ben op het lezen van kleine lettertjes, dook ik ook maar in die van deze ‘winactie’. Aha, Zoon kon niet mee en er kwamen zoveel kosten bij dat ik snel tot een conclusie kwam: deze tickets ga ik weggeven. Ik kon ze echter aan de straatstenen niet kwijt, dus besloot ik NRC te vragen of ze in plaats van deze prachtprijs niet een boekenbon of iets dergelijks voor mij hadden. Geen reactie. Niet van de salesafdeling, niet van de redactie, niet van het boekingskantoor. Toch jammer. HP De tijd vond het ook niet zo sportief (Lees artikel van 8 oktober 2013: Durf te geven).

Dank Westerpost
Gelukkig won ik in de maand oktober ook een andere prijs, namelijk met een stukje voor de Westerpost in het kader van de Opa en Oma prijsvraag‏. En gisteren viel een prachtige cadeaubon op de mat om Zoon blij te maken bij de speelgoedwinkel. Wanneer Zoon uitgekleuterd is, schrijft hij het stukje maar zelf, maar voor nu even een publicatie van zijn moeder:

Tuin Caroline 1

Oma en de grote bruine slak

Mijn oma woont in een tuinhuisje. Niet altijd, maar wel wanneer het niet meer zo koud is. Dan ga ik bij haar op bezoek. En soms mag ik zelfs blijven slapen.

Met oma heb ik altijd grote lol en beleef ik vele avonturen. Het liefst ga ik met haar vechten met de kussens. Maar daar heeft oma niet altijd zin in. Dat geeft niet hoor, want dan ga ik gewoon in oma’s tuin spelen. Het is een hele mooie tuin. Er zijn veel bloemen en spannende plekjes waar je je kunt verstoppen of lekker wegdromen. Bijvoorbeeld achter de grote dennenboom, aan de achterkant bij de sloot of bij het schuurtje. Ook ga ik wel eens naar het grindpad dat vlak voor het huisje loopt om met steentjes te gooien. Of we gaan hoelahoepen of met de bal spelen. Je hoort het al: bij oma verveel ik mij nooit.

Maar op een dag toen ik bij oma was, gebeurde er iets heel bijzonders. Er waren allemaal slakken bij oma in de tuin. De meeste hadden niet eens een huisje. Ik vond die slakken wel een beetje eng. En een keer was ik per ongeluk op een gaan staan. Dat voelde heel raar, want ik was op blote voeten. En niet alleen op mijn blote voeten: van oma hoefde ik ook geen luier aan. Ik mocht helemaal in mijn blootje. Maar dan moest ik wel aan oma beloven, dat ik haar zou zeggen wanneer ik naar de wc moest gaan.

Dat ging niet helemaal goed, want o wat was het fijn in de tuin. Het was heel mooi weer. De zon scheen en het was zo warm, dat oma het zwembadje had buiten gedaan. Daar ging ik natuurlijk lekker in springen en daarna ging ik in het zonnetje op het tuinpaadje spelen om op te drogen. En toen gebeurde er iets heel raars. Ik was namelijk helemaal vergeten dat ik geen luier meer aan had. En opeens zag ik het! Toen ben ik heel hard naar oma toegerend en heb ik geroepen: “Oma, kom kijken! Er is een hele grote bruine slak!” Ik heb veel avonturen met mijn oma beleefd, maar ik heb oma nog nooit zo hard horen lachen.

Dolce Italia

Lange zwarte rokken tot ver over de knie. Stijf gestreken witte blouses met lange mouwen. Een blauw-wit sjaaltje met semi-abstract en vooral ondefinieerbaar motief om de hals. Straaltjes zweet over onze voorhoofden. En een fronsende Italiaan met zwartgrijze lokken tegenover ons. “Dus jullie komen van de hotelschool in Nederland.” Heel opgewekt klinkt hij niet. “En jij spreekt Italiaans?” Hij wijst sombertjes naar mij. Voor ik iets kan terugzeggen, duwt hij een notitieboekje in mijn handen. “Ga jij dan maar de bestellingen opnemen.”

“Maar praat Italiaans!”, sommeert menige klant mij. “Waar blijft het eten!”, klinkt het elders vandaan. Als we eindelijk om een uur of een ’s nachts het restaurant kunnen vegen, mogen we van geluk spreken. In het ergste geval blijven de twintig leden van het animatieteam nog even zitten tijdens de uren die we niet eens meer betaald krijgen. Valerio, de restaurantmanager, doet er vaak nog een schepje bovenop. Hij komt dan toekijken hoe ik veeg en zegt: “jij kunt niet vegen”. Dubbel vernederend als je nagaat dat scopare in het Italiaans nog een andere betekenis heeft.

Afgepeigerd stort ik neer op het stapelbed dat ik met Olita deel. Olita is van de preutse soort: onderbroek en beha gaan nooit en te nimmer voor mijn ogen uit. Altijd een keurig pyjamaatje er overheen. Een paar kamers verderop slaapt Sandra, Olita’s tegenpool. Ga je mee stappen? Vraag ze mij iedere avond? Dat genereuze aanbod sla ik meestal af, want met Sandra uitgaan, betekent om drie uur thuiskomen. Op zijn vroegst. Om zes uur ’s ochtends staat Sandra gewoon weer achter de ontbijtbar. Hoe Sandra dat doet, behalve dat ze zich iedere dag achter een dikkere laag plamuur verstopt, is mij onduidelijk.

Raffaele praat niet meer met mij. Hij is boos omdat ik het heb uitgemaakt. Raffa bleek toch niet zo mijn type. Overdag in het restaurant draait hij non-stop The Final Countdown van Europe op maximale volumesterkte. Je wou dat het nu dan toch eindelijk final was. Maar nee. Ook Raffaele’s moeder is boos op mij. Ik mag haar ‘zoontje’ niet meer zo pesten. Sandro leidt de aandacht af en neemt mij in het ootje. Ik schijn nogal te slissen als ik si zeg. En Atillio leert ons hoe je met zes borden tegelijk moet lopen. Raffa kan dat ook en is weer blij want nu kan hij een demonstratie geven. Op de hotelschool is met zoveel borden lopen niet netjes, maar in Italië geeft dat blijk van je kundigheid. Wil je echt fooi vangen? Bied dan stuzzicadente (tandenstokers) aan na het eten. Dat woord zal ik nooit meer vergeten.

Drie maanden later ben ik een doorgewinterde horecarot en keer ik Italiaanssprekend, zo’n vijfduizend gulden rijker en vele kilo’s lichter terug naar Nederland. Maar het kriebelt. Dolce Italia heeft mijn hart gestolen. Dus ga ik Italiaans studeren. Al duurt dat een blauwe maandag – studeren bleek ondanks het übergezellige Bungehuis in Amsterdam niet echt mijn ding op dat moment – ruim vijfentwintig jaar later krijg ik opeens een toepasselijke opdracht: ik mag de trilogie Italiaanse nachten redigeren.

Italiaanse nachten, Irene Cao
De titel doet al een en ander vermoeden. Zelf heb ik Vijftig tinten grijs nog niet gelezen, maar het schijnt tot hetzelfde genre te behoren. Nu vraag ik mij al redigerend geregeld af wat het verschil is tussen dit oeuvre en een Bouquet Reeks en wat nu wel en wat nu niet literair is. Toch verheug ik mij al op deel drie, dat ik binnenkort in handen krijg. Want los van een ruim aantal niets verhullende scenes in de slaapkamer of op andere locaties, is het een spannend verhaal vol passie dat je meeneemt naar mysterieuze oktoberochtenden in Venetië, de heuvels en het boerenland van Toscane, zinderende zomerdagen in Rome en de meest andere prachtige delen van dolce Italia.

Een aanrader dus voor een ieder die van het land, de gewoonten en een flinke dosis ‘romantiek’ houdt.

IMG_2476

Hardlopen: die drempel over

Het is gelukt. Een half jaar na je dieet ben je nog steeds meer dan tien kilo lichter. Maar je bent er nog niet. Er moeten er nog tien af. Dus tijd voor een nieuwe stap. Een goed moment om weer te beginnen met sporten. Een sportschooltype ben ik niet echt, want ik hou van vrijheid en buitenlucht. Dus val ik terug op mijn oude liefde: hardlopen.

Before
Maar waar ik ooit in een ver verleden meer dan twintig kilometer liep, denk ik nu nog voordat ik begonnen ben: het is binnen al hartstikke koud, hoe moet het buiten dan wel niet zijn. Misschien gaat het zo wel regenen. En waar zijn mijn gympen ook alweer? Mijn platvoeten doen pijn. Mijn knieën ook. En ik kom toch niet verder dan 100 meter. Waar begin ik dan eigenlijk aan.

Stap 1
Toch is er iets in mij dat kriebelt. Vanuit een of ander duister motief schijn ik die stap te willen nemen. Dus daar ga ik. Ik hijs mezelf in mijn sportkleren. Omdat ik wel vaker ‘weer begonnen’ ben, heb ik inmiddels het juiste tenue bij elkaar gesprokkeld: verende schoenen met steun aan de binnenkant, een lekker zittende broek die niet afzakt en vooral: een stevige sportbeha. Het geeft een boost zo’n outfit. Ik voel me onmiddellijk als herboren en reuze sportief, dus ga ik over naar stap 2: stretchen.

Stap 2
Er zijn trainers die beweren dat je eerst warm moet zijn voordat je gaat stretchen. Anderen zeggen dat je vooraf moet stretchen en beslist niet achteraf. Maar zelf kan ik het maar niet vaak genoeg doen: vooraf een beetje, wanneer ik warm ben iets meer en achteraf lekker uitgebreid. Ik zit dan en buig voorover tussen mijn benen. Of ik duw de muur weg met mijn hakken in de grond. Wel rustig aan he, niet veren dus. Beetje zwaaien met die armen en schudden met die billen en je kunt gaan.

Stap 3
Hét Moment is aangebroken. Je gaat rennen. En dat doe je heeul langzaam. Als herintreder is het namelijk een veelgemaakte fout om te hard van stapel te lopen. Dan raak je namelijk óf geblesseerd óf gefrustreerd. Dus hanteer je het stappenplan van je trainer (paar minuten rennen, paar minuten gewoon doorstappen). Dat vergat ik nog even te melden: ik doe mee met een groepje met een trainer die er veel verstand van heeft. Een aanrader zo’n clubje met een hardloopexpert vol waardevolle tips. Ook als je al ‘weet hoe het moet’.

After
Na het hardlopen voel je je eerst de held van de eeuw en heel voldaan. Maar daarna stort je in. Je krijgt het nog kouder dan voor het hardlopen, je hebt overal pijn en je bent dagenlang heel erg moe. Tenminste ik dan he. Tot overmaat van ramp zet je het ook nog eens op een eten, want je hebt enorme trek gekregen. Waar ben ik ook alweer aan begonnen en waarom, vraag je je af. Maar na een paar weken gaat het beter. Je hebt het niet meer koud, je bent achteraf niet meer zo moe en je eetpatroon is weer in balans. Je neemt zelfs af en toe een sprintje. En daarna ga je weer lekker stretchen, dit keer tegen een paal in het park…..

IMG_2267

Er is altijd een maar
Maar wat is dat voor smerigheid? Fijnstof? Kerosine? Dieselolie? Een zwart plakkerig goedje kleeft aan mijn hand. Daarna zit het ook op mijn gezicht, shirt en de trapleuning. Hoe gezond is dat eigenlijk, zo’n rondje Sloterplas of Tuinen van Nieuw-West tussen de A9, A4, A10, A200, de Zwanenburgbaan en de Polderbaan? En waar ben ik dan eigenlijk mee bezig?

Op Curaçao hebben ze ook zo hun hardloopmethoden. Lees mijn artikel in het Antilliaans Dagblad Bewegen: lekker in je vel zitten.

ActeerVacaturen foute club?

Als ervaren werk- en kluszoekende gaat het steeds sneller. Soms doe je wel vijf sollicitaties op een dag de deur uit. Maar blijf opletten: er kan een foute club tussen zitten. Neem bijvoorbeeld Acteervacaturen.nl. In al je reageerhaast geloof je het wel met kleine lettertjes. Je vult het formulier in en je vinkt  ‘akkoord met de voorwaarden’ aan zonder ze te lezen. Op een dag is er opeens 45 euro van je rekening afgeschreven. Je wordt wakker. Lees verder

Der Hanz

Het komt niet vaak voor dat ik de kliko induik om een oude vuilniszak uit te pluizen, maar nu moest het even. Het is namelijk al weer lang geleden dat ik zo’n heerlijk foute verpakking tegenkwam. He, da’s Hans, dacht ik onmiddellijk. Je weet wel: die van de windmachine.

Der Hanz

Nu moet ik zeggen, dat ik van beide Hansen enorm heb genoten. Die in Zuid-Beieren heeft mij meegenomen naar meren en bergen met Milkakoeien. Naar Bier Festen met Bratwursten, Dirndls en Lederhosen. Naar watervallen, naar zwemparadijzen. En naar de rust.

Maar Hans in Amsterdam Carré pakte het anders aan. Terwijl de vuurfontijnen uit het podium spoten, James Bondachtige vrouwen als leeuwen uit kooien brulden, en knappe dames in zeer appetijtelijke heren veranderden, kon deze Hans op de seconde twee kaken van een haai ontwijken. Weinig rust, veel spektakel. Ik was weer wakker.

En dat kwam goed uit, want momenteel is Zoeteredactie bezig met haar eerste klus. En die klus heeft een respectabele Deadline. Daarnaast mag ik ook nog een presentatie maken voor mijn tweede sollicitatiegesprek. Misschien wordt dat nog wel wat. Ik vrees met mijn blogberichtjes even niet.

Tropisch vispotje voor doordeweek: Saltfish

Leuk hoor dat mooie weer en al die bbq’s, maar je moet er maar net de tijd voor hebben op een doordeweekse avond. Daarom, voor degenen die wel werken, of voor degenen die net doen alsof, of voor degenen die een beetje lui zijn en wel zin hebben in een tropische hap (Man vond het te zout, ok het was wat zout uitgevallen de laatste keer) hierbij mijn favoriete recept voor:

IMG_2076

Saltfish

  • Koop een zak gedroogde witvis (meestal bakijou of bacalao genaamd). Zelfs onze Appie verkoopt het, maar woon je iets meer in de provincie, zoek dan een toko op.
  • Zet de vissen een nacht tot een etmaal in een afgedekte bak water in de koelkast. Ververs het water een keer of twee, dan wordt het minder zout (dat had ik de laatste keer dus verzuimd)
  • Hak de vissen in kleine stukken, evenals een paar uien, lekker wat knof, Spaanse peper, paprika en tomaat
  • Bak alles met wat olie in een koekenpan voor een minuut of tien. Begin met de uien en de peper, daarna de paprika, de vis, en op het laatst de knof en tomaten.

Voor erbij
Saltfish is lekker met gebakken banaan en arepa’s of funchi.

IMG_2080

Arepa’s
Een recept voor arepa’s vind je overal, zelfs Smulweb heeft er een. Moeilijker is het om de pannenkoekjes in elkaar te draaien, maar zie hier een leuk filmpje. En heel belangrijk: gebruik Harina Pan als meel, behalve als je jarenlang wilt oefenen op ballen die niet uit elkaar vallen.

harina_pan

Funchi
Funchi is de grote klassieker van Caribisch Nederland. Het smaakt heel saai, maar combineert daardoor uitstekend met powerfood. Gebruik ook voor funchi Harina Pan, anders is het weer zo’n uitdaging om de klonten er uit te krijgen.

Genoeg gepraat, tijd om te eten. Wederom helemaal niet goed voor de lijn, ook niet voor de bloeddruk, maar Zo Lekker. Bon appetit!

IMG_2081

Zie je wel

Ik word vaak uitgelachen om mijn ideeën. Het zal aan mijn presentatie liggen, want achteraf blijken die ideeën vaak zo gek nog niet. Zo kocht ik in 2001 een mountainbike op Curaçao. Moederziel alleen befietste ik de drukke wegen. “Gevaarlijk!” en “Je bent gek!”, klonk het dagelijks om mij heen. Misschien hadden ze gelijk, maar ik wilde nou eenmaal fietsen.

Omdat mijn mountainbike van Chinese makelij en zeg maar niet een van de duurste was, moest ik met grote regelmaat langs Vistabike, toen de enige fietsspeciaalzaak op het eiland. Dat kan beter, dacht ik iedere keer weer als ik het pand had verlaten, nadat een knorrig ouder echtpaar – knorrig als understatement – mij iets in mijn handen had geduwd en mij had toegestaan te betalen.

Regelmatig heb ik nachten wakker gelegen en fantaseerde ik over mijn eigen fietsspeciaalzaak. Met bandenplakservice natuurlijk, want als Amsterdammer heb ik nu eenmaal veel ervaring opgedaan met banden plakken (zie voor verdere ervaring mijn LinkedIn). Ook zou ik net als de Flying Dutchman in Ecuador een grote jeep aanschaffen, daar een kooi bovenop lassen zodat je daar fietsen op kon zetten en fietsers die waren afgehaakt. Mijn automonteur had er wel oren naar, maar ja, we hadden allebei geen kapitaal. En misschien waren we ook wel een beetje laf.

Ondertussen bleef menigeen mij verwonderd aankijken als ik al fantaserend rondfietste over het eiland. Zelfs de loslopende waakhonden hadden meestal te laat door wat er nu precies voorbij kwam sjezen. Tot een paar jaar later, toen hele Raboploegen uit Nederland kwamen aanzetten, de fietsclinics als paddenstoelen uit de grond schoten en de honden inmiddels op ‘activate’ en ‘schuimbekken’ stonden als er weer een fietser voorbij kwam.

Er zijn tal van voorbeelden, waarbij ik trendsettende ideeën had die zijn weggehoond of wegbekritiseerd. Zielig? Ik geef toe: sommige komen ook wel een beetje maf over. Zo heb ik een fobische angst voor haaien. In de zee – al is het de Oostzee – ben ik bang voor haaien, in het zwembad ben ik bang voor haaien en in een waterbed ben ik bang voor haaien. Hoe dat komt? Geen idee, misschien een reden temeer om te geloven in een vorig leven waarin een haai mij of een van mijn dierbaren op gruwelijke wijze uiteen heeft gereten.

Hoe dan ook, toen Man en ik gisteren op het strand van Zandvoort in onze rust werden gestoord door een laag overvliegende helikopter en een constant langsvarende reddingsbrigade was mijn onmiddellijke reactie: haaien. Daar werd natuurlijk hartelijk om gelachen. Maar wat hoor ik vandaag op het RTV N-H-nieuws: “Er zwemmen haaien in de Noordzee” Zie het bericht, zie de foto van de spotter Sandra van der Kolk:

Haai in de Noordzee

en: ZIE JE WEL!

Wacht maar: over een paar jaar komen de echte jaws-sen.

Oh, lekker dan: RTV N-H heeft het bericht vijf minuten na het plaatsen van mijn bericht gewijzigd. Waarschijnlijk is het toch geen haai geweest…

Toch: beware!

Beware of sharks